Kinderen raken je diep

, 1.117 keer bekeken

Kinderen raken je diep: dat wist ik al jaren, al voor we eraan begonnen.
Toen we zeven jaar geleden huwden, wisten we het: we wilden kinderen. Maar niet meteen, we waren nog teveel carrièregericht enz… Maar na een jaar werd mijn lieve ventje plots ziek. Het begon met een zenuwuitval in zijn been. Een dringende rugoperatie drong zich op. Deze lukte niet helemaal en ze wisten direct na de ingreep dat een week later een tweede ingreep nodig zou zijn. Intussen moest hij rusten en liggen.
Er was echter een probleem. Door deze ingreep was er een grote kans dat hij steriel zou worden. Dit wekte veel gevoelens los bij ons. We wilden toch zo graag kinderen? Enfin, we hadden geluk. De operatie lukte en na een drietal maanden was hij hersteld en "alles marcheerde nog". Maar wijzelf waren wel veranderd. We wilden eraan beginnen, zoals ze zeggen.
Het noodlot sloeg echter toen. Een week na nieuwjaar kreeg mijn ventje plots een hersenbloeding. Ik dacht dat ik hem kwijt was...Mijn leven stopte daar. En weer kroop hij door het oog van de naald en hoewel hij gedeeltelijk verlamd was, hij overleefde het. Na een jaar revalidatie was hij nu weer heel goed. Als je het niet weet dan merk je niks. Hij is een echte schat.

Ondertussen kreeg ik geen maandstonden meer... Goed, naar de gynaecoloog dan maar. Die schreef me Clomid voor.
Na twee pogingen hadden we geluk: ik was zwanger! Wat waren we blij! Na dit zware jaar ging er toch een lichtpuntje op. De roes duurde echter niet lang... Een week later begon ik wat te bloeden... Mijn HCG-hormoontjes stegen niet meer en op zes weken kreeg ik een vroege miskraam. Ik was er kapot van.
We zijn er onmiddellijk terug voor gegaan, maar 18 maanden later was het nog niet gelukt! Moedeloos werd ik ervan. Het was voor ons niet weggelegd. Ik ben door een diep dal gegaan.
Toen hebben we een huisje gekocht en op de dag dat we verhuisd zijn, is er een wonder gebeurd: onze dochter Fientje werd gemaakt!
Onverwacht was ik veertien dagen laten wat "ongesteld" in mijn buikje en bleek ik zwanger te zijn! Ondanks veel angst, verliep alles prima en we kregen een dochter van 4kg!

Zij is inmiddels bijna 2 jaar oud en een echte deugniet. Mijn ventje is een geweldige vader! Ons leven is op zeven jaar tijd echt veel veranderd, maar we zijn erg gelukkig! Soms moeten we de angsten natuurlijk wat onderdrukken...Maar we genieten, van elk moment en van elk detail.
We zouden natuurlijk graag een broertje of zusje willen voor ons Fientje. Maar helaas, zijn we inmiddels vijftien pogingen verder en het is ons nog niet gelukt. Ik word nu met een hormoonpompje behandeld en mag nog drie pogingen doen. Dan is IVF de volgende stap.
Hoewel we heel gelukkig zijn, beslisten we toch alles op alles te zetten om een broertje of zusje te krijgen voor onze lieve meid. Hopelijk is ook dit geluk voor ons gezinnetje weggelegd. Maar een ding is zeker… Als ik 's avond in mijn bedje bid is het niet daarvoor. Het is telkens dezelfde vraag: "Lieve God, een broertje of zusje zou mooi zijn, moest dit even kunnen maar er is slechts één grootste wens: laat ons alstublieft nog heel lang gezond samen zijn. Bedankt voor onze lieve meid, bedankt dat we dit mogen meemaken."

Groetjes,
Elke

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld