Eiceldonatie: mijn motivatie...

, 1.599 keer bekeken

Door 4Mykids op 06/04/2009 - 10:34:

Als tiener had ik al een heel sterke kinderwens! Geen kinderen kunnen krijgen was iets dat gewoonweg niet in me opkwam. Als jonge tiener stond ik er trouwens ook helemaal niet bij stil dat kinderen krijgen en zwanger worden nu eenmaal niet altijd zo gemakkelijk gaat.
Gelukkig was ik gezegend en raakte ik van mijn eerste dochter (inmiddels 8 jaar) direct zwanger. Mijn diepste wens kwam eindelijk in vervulling. Het gevoel om een eigen kind te krijgen, overtrof mijn eigen verwachtingen. Hierdoor begon bij mij het besef te komen hoe moeilijk sommige vrouwen het hebben om zwanger te worden en wat een mirakel zo’n klein wondertje wel is.

Na enkel maanden begonnen we te klussen voor een tweede wondertje. Deze keer hadden we mijn lichaam tegen. Ik had geen eisprong meer en deze moest met hormonen opgewekt worden. Al bij al waren we gezegend dat het maar 6 maanden duurde eer ik terug zwanger werd (onze zoon is nu 6 jaar), maar voor mij waren het de zwaarste 6 maanden uit mijn leven. Het brandend verlangen naar een kind en telkens die ontgoocheling! Ik hoef het de vele onder jullie vast niet uit te leggen hoe machteloos je bent in zo’n situatie en hoeveel verdriet het niet doet als je lichaam niet meewilt.
Door deze ervaring ben ik nog meer beginnen beseffen hoe moeilijk het voor sommige koppels is, ook in mijn omgeving werd ik geconfronteerd met vrouwen die moeilijk zwanger werden. Als ik reportages over vervroegde menopauze bij vrouwen zag dan zat ik uren te snotteren. Het gevoel van willen helpen kwam toen stilaan naar boven. Er moest toch iets zijn dat ik kon doen, of niet?

De eerste keer dat het woord eiceldonatie viel, was na een reportage nu 5 jaar geleden. toen sprak ik voor het eerst uit dat ik dat wel zou overwegen mocht ik iemand kennen die het nodig had.
Steeds bleef deze gedachte in mijn achterhoofd, maar een onvervulde kinderwens ( we wilden graag 3 kinderen) zorgde dat ik hier niet dieper op inging.
Toen ons jongste dochter geboren was (nu 3 jaar) bespraken we de voorbehoedsmiddelen. Gezien we geen kinderen meer wilden, was sterilisatie voor ons de gemakkelijkste oplossing. Maar voor mij werd toen eigenlijk duidelijk dat ik nog meer wou kunnen doen met mijn lichaam. Ik kon immers mensen helpen met iets dat ik zelf niet meer nodig had, dus liet mijn man zich steriliseren.

Twee jaar lang heb ik informatie ingewonnen over de verschillende mogelijkheden, want wat ik voor een gekend persoon wou doen, kon ik best ook anoniem.
Na lang mailen en informeren kwam ik uit bij een ziekenhuis dat op vlak van opvolging en begeleiding echt kop en schouder boven alle andere ziekenhuizen uitsteekt. En geloof me ik heb ze allemaal gehoord, besproken en bezocht. En het was het enige ziekenhuis dat me direct contacteerde (nog geen 24 uur na mijn mail), en waar ik me echt goed voelde. In de andere ziekenhuizen werd ik precies aan een verhoor onderworpen.
Weet je: ik werk zelf in de gezondheidssector, ben getrouwd, heb 3 kinderen en ben 31 jaar oud. Ik heb echt geen psychologe nodig om te beslissen of ik een donatie aankon of niet! ( Zeker niet gezien mijn eigen werk! Vond het eigenlijk zelfs een belediging dat ze me behandelden alsof ik een dom persoon was) + in sommige ziekenhuizen moet je eerst alle consultaties zelf betalen en krijg je pas nadien alles terugbetaald.

Toen ik telefoneerde met de assistent voelde het direct goed aan!
Vandaag was het dan zover! Gesprek met de assistent en bloedafname.
Het gesprek was echt luchtig en toch grondig! Ik was op voorhand zenuwachtig, maar dat was al direct over toen ik de assistent sprak. Er werd me wel 10 keer vertelt hoe zeer men het apprecieerde dat ik dit wou doen. Natuurlijk vroeg hij ook wat mijn motivatie is, maar na mijn verhaal begrijp hij het echt goed.
Ik besef zelf ook heel goed dat het niet iets is waar je licht moet overgaan. Uiteindelijk geef je wel een eicel weg en dat wil zeggen dat hierin een deel van je genen zitten. Maar mij is het vooral te doen om de voldoening! Te weten dat mijn eicellen een kans op een mirakel kan zijn voor het koppel dat ze krijgt. Ik kan me alvast niet inbeelden wat het moet zijn om kinderloos door het leven te gaan, dus vind ik het mijn plicht als mens om andere vrouwen ook die kans te bieden.

Bloedafname was trouwens geen lachertje voor iemand als ik die een immense naaldenangst heeft! Ze bleven maar buisjes vullen! Toen ik plots het geluid hoorde van het stromen van mijn bloed in de tube, voelde ik het kleur in mijn gezicht wel wegtrekken. Toen het gedaan was, ben ik toch even moeten gaan platliggen omdat ik een appelflauwte kreeg, maar na 5 minuten was het beter en mocht ik naar huis. Brr, dat bloed trekken vind ik toch allesbehalve, maar alles voor de goede zaak zeker?
Nu wordt het wachten op de resultaten ( DNA uitslag pas na 4 weken) en dan zijn we een stapje verder in de procedure.
Ik hou jullie zeker nog op de hoogte!

Eiceldonatie: het vooronderzoek...
Eiceldonatie: Het echte werk!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld