Eiceldonatie: het vooronderzoek...

, 2.537 keer bekeken

Door 4Mykids op 07/07/2009 - 11:52:

Op 19 maart 2009 gebeurde het intakegesprek en de bloedafname voor anonieme eiceldonatie. Daarna moest ik 4 weken wachten op de resultaten en wat in het begin lang leek, was snel voorbij.

Tijdens die 4 weken dwaalden mijn gedachten af en toe af naar de mogelijke resultaten. Van de prik en het naaldgebeuren was ik snel hersteld, maar ik was toch blij dat zo’n DNA-test maar 1 keer hoefde te gebeuren.
Die 4 weken waren ook goed om na te denken over mijn motivatie. Was deze voldoende om toch de procedure te starten? Wat als de resultaten goed waren? Zou ik dan nog ermee doorgaan?
Mijn motivatie zat goed, dat weet ik. Zonder mezelf te prijzen, mag ik toch eerlijk en oprecht zeggen dat ik iemand ben die graag anderen helpt. Wat bij mij nog twijfels opriep, was gewoon het hele naaldgebeuren! Hoe zot moet je zijn om met een naaldenfobie bewust naalden in je lijf te steken, zou ik niet liever geen naalden zien? Kortom allemaal gedachten die mijn hoofd doorkruisten.
Enerzijds was ik ermee bezig, maar anderzijds nam de dagelijkse routine (praktijk, kids, huishouden) me zodanig in beslag dat ik er niet echt bewust meer aan dacht.

16 april
Ik schrik op van mijn gsm. Een nummer dat ik niet herken? Ik neem op met de gedachte dat het misschien een nieuw patiëntje zal zijn voor mijn praktijk.
'Ja, het is hier met G. van het UZ Jette, de bloeduitslagen…”'
???
Ah ja, na enkele seconden valt mijn euro. Ik krijg een korte samenvatting over de resultaten alsook dat ik erfelijk geen belastingen heb ( DNA-onderzoek). We maken een nieuwe afspraak voor de dokter ( moet nog eens bij de gynaecoloog zelf) en voor een gesprek.
Op mijn vraag of ik nog iets moet meebrengen naar de afspraak, krijg ik als antwoord: “Je goed humeur net als vorige keer.”
Ah, geen probleem, dat zit toevallig altijd in mijn handtas wink.gif
Ik leg neer en het duurt toch even voor het echt tot me doordringt! Ik ben aanvaard als donor!!! Voel me even trots op mijn lichaam, en ben eigenlijk ook opgelucht dat alles in orde is. Ik ben tegelijk opgewonden, de volgende stap is gezet!

Ondertussen lees ik de reacties op mijn vorig verhaal en het valt me eigenlijk op hoe weinig er geweten is over eiceldonatie. Misschien moet de overheid hier eindelijk eens echt werk van maken?
Ik krijg ook van wensouders de vraag of ik niet voor hen kan doneren ( via wisseldonatie), maar eerlijk gezegd zijn er enkele dingen die me hier van weerhouden. Ten eerste hou ik niet van controle en de ‘verplichte’ kennismakingen met het wenskoppel, want uiteindelijk doet het er toch niet toe of je elkaar nu kent of niet? Je krijgt toch een ander zijn eicellen. Maar wat voor mij de allerbelangrijkste reden is waarom ik in Jette anoniem doneer is omdat ze daar zo professioneel omgaan met hun patiënten + dat ik een eerlijke onkostenvergoeding krijg. In Gent of Brugge moet ik eerst alles zelf betalen (en dan betaalt de ontvanger daarna de kosten terug), maar waar sta ik dan met mijn kosten voor vervoer, opvang, werkverlet? Daar houden ze in Gent en Brugge geen rekening mee. Dus mocht een koppel me die vergoeding ook geven dan zou ik het nog overwegen… Maar omdat dit niet wettelijk is en ik geen geld wil vragen, doe ik het liever via de legale weg!
Een reden die voor mij ook heel belangrijk is (denk zelfs DE belangrijkste), is dat ik mag weten hoeveel eicellen ik had EN of het geresulteerd heeft in een zwangerschap. Hoe raar het ook mag klinken, maar dit is voor mij echt belangrijk! Zou me anders altijd blijven afvragen of het nu ook echt effect heeft gehad en of ik een gezin heb kunnen helpen.

29 april
Vandaag is de grote dag. Vandaag zie ik de dokter voor het eerst en zie ik G. terug.
In de wachtzaal komt G. me zelf halen (ik moet me niet aanmelden, gewoon in de wachtzaal wachten) ?? Hij herkent me dus gewoon op het zicht, ook al is het 4 weken geleden dat we elkaar voor het eerst zagen en heeft hij geen foto van mij. Nog maar eens een bewijs van hun oprechte vriendelijkheid en professionaliteit!
Ik wordt eerst richting apotheek gestuurd met een waslijst aan medicatie.
??? Krijg ik die nu al mee? Daar was ik nog niet echt op voorzien.

Na een heuse zoektocht (zelfs mét plan loop ik 2 keer verloren en in de terugweg ben ik zelfs helemaal mijn weg kwijt, waardoor ik dan maar langs buiten de grote omweg neem) kom ik toe bij de apotheek.
Terwijl ik sta te wachten, neem ik een kijkje op de bestellijst. Brrr, het angstzweet breekt me uit: NAALDEN!!! 4 Stuks dan nog!

Met een grote zak medicatie ( pufs, prikpen, hormonen, ontsmettingsdoekjes en naalden) keer ik terug naar G. zijn kantoor.
Ik krijg er een volledige uitleg over hoe de medicatie gebruikt moet worden, ook het gebruik van de prikpen wordt uitgelegd. Maar alle hel, die naaldjes van de prikpen zijn me zelfs te veel. Ik dacht dat een prikpen geen zichtbaar naaldje had. Maar hoe dun het ook maar mag zijn, het blijft een naaldje van 1 cm!!!!
Dit krijg ik nooit zelf in mijn buik geduwd! Gelukkig heb ik een liefdevolle man die met alle plezier verplegertje zal spelen. Brr, zolang ik de naald maar niet moet zien! Ik krijg al pijn in mijn vingers en mijn hartslag gaat al sneller slaan enkel bij de herinnering aan de uitleg (waarin alles werd gedemonstreerd).
De uitleg voor de Pregnyl-spuit kan ik afwenden, dit kan ik echt niet aan om zo’n naald te zien! Trouwens dit zal toch gezet worden door een verpleegster dus dan hoef ik gelukkig die uitleg niet te krijgen, oef!
Na de hele uitleg ga ik naar de gynaecoloog en krijg ik een echo. Ik heb net een eisprong gehad en heb 4 hele mooie follikels zitten. Volgens de gynaecoloog kon ik geen mooiere eierstokken hebben en ben ik een perfecte kandidaat voor stimulatie!

Op terugweg naar G. zijn kantoor krijg ik van de gynaecoloog nog het compliment dat ik echt mooie eierstokken heb. Goh, ik begin zowaar wat te blozen! Ik ben echt fier op mijn lichaam.
Ik vraag of ik een kopie mag hebben van het bloedonderzoek en uiteraard is dit geen probleem (vraag me stil af of ze in andere ziekenhuizen ook zo vrijgevig zouden zijn).
Mooi, hoor, zo je eigen DNA te zien! Echt leuk!
Met alle nodige papieren, medicatie en complimenten (uiteraard kreeg ik nog eens 5 keer een oprechte bedanking) vertrek ik verward en blij naar huis. Het komt nu echt dichterbij!

Weet je wat me nu vooral bezighoudt? De gedachte dat er nu ergens een koppel is dat al weet dat er een donor is voor hen! Een ontvanger die trouwens zoveel mogelijk gelijkenissen heeft met mij (bloedgroep, resusfactor, haarkleur, oogkleur, gestalte) zodat ze later zelf kunnen beslissen om hun kind te laten weten dat ze een eicel hebben gekregen of niet. Iets dat voor mij niet uitmaakt.
En toch voelt het soms vreemd aan. Ergens zal binnenkort misschien iemand in verwachting zijn van een kind dat voor de helft van mij is (genetisch dan). Mijn kinderen krijgen er ergens een halfzusje of halfbroertje bij. Maar anderzijds voelt het niet zo aan, want die eicellen hebben bij mij geen enkel nut meer.

En nu is het dus aftellen en afwachten!
Wachten op mijn maandstonden, want dan start ik met de anticonceptiepil (heb die 2 jaar niet meer moeten nemen!!) en wachten op een telefoontje wanneer ik moet starten met de spray.
En dan ergens half juni of eind juni de pick-up.
Aan mijn buik te voelen krijg ik morgen mijn maandstonden. Het komt nu echt wel dichtbij…

Eiceldonatie: mijn motivatie...
Eiceldonatie: Het echte werk!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld