Een moeilijke weg...

, 1.161 keer bekeken

Door Vanessa op 19/05/2008 - 12:09:

Mei 2003
Mijn vriend en ik zijn iets meer dan een jaar samen. We wonen in een klein huurhuisje en zijn dolgelukkig. Ik wacht vol ongeduld op een huwelijksaanzoek want we willen na onze trouw snel aan kindjes beginnen.
Maar in mei krijg ik mijn regels niet. Samen met mijn beste vriendin doe ik een zwangerschapstest. Een ongelooflijk spannend moment… Ik begin te huilen als ik de tweede streep op de test zie. Ik ben er helemaal niet goed van! Hoe kan dat nu? Ik neem toch de pil? Een telefoontje naar mijn huisarts maakte me veel duidelijk: ik had antibiotica genomen en blijkbaar stopt of vermindert dat de werking van de pil.
Nu dit nog vertellen aan mijn vriend! Hoe zal hij reageren?
Hij reageert echt héél blij. Ik vertel het hem in de auto en thuis aangekomen, is hij naar boven gegaan. Hij ging er “iets” halen. Het bleek een verlovingsring te zijn.
We hebben samen zitten lachen en huilen tegelijkertijd. We besloten onze trouw uit te stellen tot na de geboorte.

December 2003
Na een ongelooflijk moeilijke en zware zwangerschap beval ik in december op 37 weken van een prachtig zoontje. Zo moeilijk als mijn zwangerschap is geweest, zo makkelijk is mijn bevalling. Ik beval zonder epidurale en op een héél rustige, relaxte wijze.
Ons geluk kan niet op. Yoran is een lieve, vrolijke en erg makkelijke baby.

December 2004
Intussen zijn we een jaar verder. We hebben in de zomer een stukje grond gekocht en zijn volop bezig met onze bouw. Héél onverwacht krijg ik een superromantisch huwelijksaanzoek. Ik zet alles in het werk om een onvergetelijk trouwfeest te organiseren. Het wordt een druk en vermoeiend jaar.
Intussen beslissen we ook om na onze trouw met een tweede kindje te beginnen. We kiezen hier heel bewust voor: twee kindjes kort na elkaar is niks voor ons. Bovendien, ik zou toch wel weer snel zwanger raken? Niet?

1 Oktober 2005
De zon schijnt, het is een lekker weertje buiten. Ik zie er prachtig uit in mijn mooie trouwjurk, mijn man is een echt stuk in zijn pak en mijn zoontje is het liefste bruidsjongetje ter wereld. Onze dag kan niet meer stuk. Het is een geweldig feest! Werkelijk een dag om nooit meer te vergeten.

Februari 2006
Ik breng een bezoekje aan de gynaecoloog. Niet omdat ik zwanger ben, en ook niet omdat ik ongerust ben. We zijn per slot van rekening nog maar even aan het proberen. Ik ga gewoon even op jaarlijkse controle. Ik vertel hem dat we zijn aan het “oefenen” voor een tweede. Hij raadt me aan om mijn temperatuur op te meten. Op die manier kan ik zien wanneer mijn eisprong is geweest. Mijn temperatuurcurve is er eentje uit de boekjes. Ik ben ook erg regelmatig. En via een echocontrole ziet hij dat alles in orde is.

April 2006
Op aanraden van de gynaecoloog doen we een samenlevingstest. Hieruit blijkt dat ik géén of toch zeer weinig vruchtbaar slijm heb. Mijn man zijn zwemmertjes geraken dus niet tot waar ze moeten zijn. Dit is dus de eerste hinderpaal en het is meteen een heel schok.
Mijn man zijn sperma wordt ook onderzocht. Dit is gewoon een standaardcontrole.

Mei 2006
In het begin van de week bel ik naar de gynaecoloog voor de resultaten van het zaadonderzoek: beweeglijkheid en hoeveelheid zijn prima. Van de morfologie heeft hij nog geen resultaten binnen. Maar hij vermoedt dat dit ook wel goed zal zijn. We hebben immers al een kindje.
Ik heb opnieuw een afspraak bij hem op het einde van de week. Die dag vertelt hij me dat het zaad van mijn man zéér slecht is. Groot is onze verbazing als we dit horen! De zwemmertjes scoren maar 3% op morfologie! De kans om natuurlijk zwanger te worden, is ontzettend klein. Maar goed dat mijn zoontje een kopie is van mijn man!
De gynaecoloog is gelukkig ook een fertiliteitarts en omdat we al een kindje hebben, geeft hij ons het advies om met IUI te beginnen.

September 2006
In mei, juni, juli en augustus hebben we vruchteloze IUI-pogingen achter de rug. Dit gebeurde telkens in mijn natuurlijke cyclus dus ik heb er nooit veel problemen van ondervonden.
In september heb ik een kijkoperatie. Ook vanbinnen ziet alles er goed uit.

Oktober 2006
In oktober doen we nog eens een IUI. Helaas, zonder resultaat…
Inmiddels hebben we al een intakegesprek voor IVF achter de rug.
De IVF-consulente raadde ons aan om het even allemaal te laten bezinken. Om eens een aantal maandjes “rust” te nemen. En gelijk had ze. Ik had het echt nodig. Dit was echt een moeilijke periode voor me.

Maart 2007
We zijn verhuisd! Eindelijk is die zware tijd achter de rug. Mijn man heeft veel zelf gedaan en ik ben dus veel alleen geweest met ons zoontje. Maar het resultaat mag er zijn. We zijn ontzettend trots.
We beslissen om onmiddellijk met onze eerste IVF-poging te beginnen. Ik krijg een kort schema… Gelukkig heb ik niks van bijwerkingen van de hormonen. Maar helaas maak ik maar ontzettend weinig follikels aan. Het zullen er een zestal zijn.
De pick-up is verschrikkelijk pijnlijk en we zijn erg teleurgesteld dat er enkele lege blaasjes zijn. Resultaat: 2 eicellen.
Eentje daarvan raakt bevrucht en wordt op dag 2 na de pick-up al teruggeplaatst.

Het resultaat is negatief… Ik heb al bloedverlies, nog voor de bloedafname en dit ondanks het gebruik van de U**. Intussen twijfel ik erg aan mijn gynaecoloog. Hij is kort en bot. Hij komt steevast te laat, kent me niet eens en moet telkens opnieuw ons dossier gaan bestuderen. Ik besluit om over te schakelen naar een andere gynaecoloog binnen hetzelfde ziekenhuis. Wat een verschil in aanpak! Hier voel ik me wel goed bij.
Achteraf gezien had ik kunnen weten dat dit niet dé poging was. Ik was te gefrustreerd. Het was té zeer van te moeten. Een goede vriendin van mij was zwanger en ik wou samen met haar zwanger zijn. En we waren pas verhuisd dus alle stress was toch van mij af? Niet dus!

Augustus 2007
Na enkele rustmaanden gaan we er weer voor. Hetzelfde schema! Alles gaat goed en deze keer zijn er acht follikels en evenveel eicellen. Joehoe! Dat is toch al heel wat meer dan de vorige keer. Maar slechts eentje raakt bevrucht…
Dit wordt op dag 3 na de pick-up teruggeplaatst. Deze keer ben ik ontzettend nerveus. Niet alleen omwille van het hele IVF-gedoe, ook mijn werk bezorgt me heel wat stress. Resultaat: poging twee mislukt.

September 2007
Het hoeft niet meer… We stoppen ermee…
Oké, we hebben nog maar twee pogingen achter de rug, maar toch…
We hebben het goed zo: een goede gezondheid, een lief zoontje, een mooi(e) (t)huis, fijne familie en vrienden… Laten we maar gelukkig zijn met wat we hebben.
Maar na een tijdje begint het toch weer te kriebelen…

Januari 2008
We hebben voor de derde keer op rij Nieuwjaar gevierd zonder dat er een baby’tje of zelfs nog maar een aankondiging, is! Maar we gaan er weer voor.
Ik heb intussen mijn medicijnen al in huis gehaald en nu is het wachten tot de volgende menstruatie.
Op 31 januari begin ik opnieuw met “spuiten”. Ik stel aan de dokter voor om eventueel ICSI te doen. Vorige poging hadden we immers 8 eicellen en maar één bevruchting. De dokter is het hiermee eens: de slaagkansen zullen dan hopelijk groter zijn.

Februari 2008
Alles verloopt goed. Van de hormonen heb ik nooit veel nevenwerkingen dus dat is wel oké. Ook psychisch voel ik me véél rustiger dan pakweg een jaar geleden.
Op 8 februari heb ik de eerste echocontrole: er zitten 6 grote follikels klaar. De dokter neemt geen risico en 11 februari wordt de pick-up gepland. Ook dit verloopt weer heel vlot, zonder pijn. Maar helaas… Er waren wéér lege blaasjes en het resultaat: slechts één eicel. Ze besluiten sowieso ICSI te doen om de slaagkansen te vergroten.
Ik voel toch wel weer teleurstelling: ik eindig altijd maar met maar één eicelletje over. Ik weet wel, je hebt uiteindelijk maar ééntje nodig, maar toch… We krijgen niet eens een kans om dé beste eruit te halen. Maar we hopen natuurlijk dat dit ook het beste is.
Op 14 februari horen we dat dit ene eicelletje bevrucht is én zich verder goed gedeeld heeft. Ik heb dus een hele bijzondere Valentijnsdag achter de rug.

Ik zit dus nu in mijn wachtweken. De dokter heeft me ziekenverlof voorgeschreven en ik probeer ervan te genieten. Uiteindelijk gaat de tijd wel snel om hoor. Intussen ben ik echter wel flink verkouden geworden. Verdorie, waarom overkomt me dit nu?! Zou het invloed kunnen hebben op… ?
Ik ben bang en onzeker… Maar mijn man vindt dat ik positief moet blijven. Ach, hij is zo’n schat. Hij laat me het liedje horen dat ik voortdurend op had staan tijdens mijn eerste zwangerschap, hij smeert mijn buikje in met olie, hij praat tegen mijn buikje, … Met zijn optimistische ingesteldheid waren we al drie keer zwanger geweest.
Hoe dan ook: ik ga ervoor!Als deze poging niet lukt, wil ik dit keer zo snel mogelijk aan de volgende beginnen. Mijn lichaam en geest zijn er klaar voor om terug zwanger te geraken.

Weet je, ik ben ontzettend dankbaar voor alles wat ik al heb. Als ik me weer eens slecht voel en mijn zoontje komt naar me toe en zegt tegen me: “Mama, jij bent toch mijn liefje, hè”, dan is mijn hele dag weer goed. Dan bloeit mijn hart open en ben ik zo ontzettend gelukkig. Maar in mijn hart is nog plaats voor meer…

Vanessa

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld