De moeilijke weg naar geluk

, 1.382 keer bekeken

Door Lesley op 23/08/2006 - 23:21:

Vorig jaar in april hebben we de moed gehad om (na 3 jaar tevergeefs proberen) naar een specialist te gaan. In mei zijn we dan gestart met inseminaties. Na 3 mislukte pogingen, moest ik een laprascopie van de baarmoeder en de eileiders ondergaan. Alles bleek oké te zijn, dus deden we verder met de inseminaties om uiteindelijk, na 6 mislukte pogingen, over te schakelen op IVF.

In december was het zover... Rond kerstdag startte ik met de behandeling.
Begin januari mocht ik op controle gaan en ik had al 18 follikes. Ik mocht onmiddellijk stoppen met de andere medicijnen en de P**** inspuiten. Twee dagen laten was er dan de pick-up. Ze konden 18 eicellen aspireren en daarvan werden er 4 bevrucht door IVf en 3 door ICSI. Drie dagen later was er de terugplaatsing van een, volgens de professor, topembryo omdat het acht-cellig was.
Op 20 januari moest ik dan een bloedtest doen en ja, ik was eindelijk zwanger! Mijn geluk kon niet op...
Tot op 7 weken zwangerschap… Ik voelde me mottig, had last van verschrikkelijke hoofd- en buikpijn. Ik belde nog diezelfde dag nog naar mijn huisarts, maar ik kreeg de assistent. Zij liet mijn bloed onderzoeken en zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken: de HCG-waarden waren perfect...
Maar 2 dagen laten kreeg ik hevige bloedingen. We reden meteen naar “Spoed” en daar kreeg ik het slechte nieuws: mijn kindje was weg... Mijn wereld stortte in... Ik voelde me leeg, gestraft,… Ik heb er geen woorden voor.

De maand erna was mijn lichaam klaar voor een nieuwe poging. Deze keer zouden we de ingevroren embryo’s gebruiken. Ik zou maar de ochtend zelf weten of ze het ontdooiingproces overleefd hadden. Ik heb nog nooit zoveel zenuwen gehad!
Die zaterdagochtend kreeg ik al om 7.30 uur telefoon: "Mevrouw, ik heb slecht nieuws voor u, beide embryo’s hebben het niet overleefd. U moet uw maandstonden afwachten en u mag dan beginnen met de pil ..."
Dit moment was het begin van een depressie... Ik heb me maandenlang slecht gevoeld. Doordat mijn depressie druk een legde op mijn relatie, dacht ik even dat onze liefde voorbij was. Dus we besloten om even met alles te stoppen en onze relatie te redden...

Nu, 6 maanden later, zijn we opnieuw begonnen met IVF. Ik heb er lang over nagedacht en ik zou graag 2 embryo’s terug laten plaatsen. Ik verlang zo graag naar een kind dat ik het risico op een tweeling erbij neem.
Vorige week vrijdag was de pick-up: ze hebben 17 eicellen geaspireerd en hebben er 14 kunnen gebruiken. Maar we kregen ook het slechte nieuws dat mijn vriend zijn sperma niet goed genoeg was om IVF te doen. ICSI is voor ons de enige oplossing. Mijn vriend was er natuurlijk kapot van, want tenslotte is dit de trots van een man.
Op zondag zijn er dan 2 embryo’s teruggeplaatst en nu moeten we weer 2 weken wachten..

Nog een beetje goede raad: praat erover met je man want je moet er beiden achter staan. Het is een moeilijke periode om door te komen met die hormonenspuiten enz. en je man die op tijd moet presteren. Een man is daar meer beschaamd over dan een vrouw…

Groetjes,
Lesley

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld