Van ingeleid worden tot spoedkeizersnede

, 1.234 keer bekeken

Ik ben Heidi, 28 jaar en sinds 9 oktober 2003 de mama van Sara, die voor een viergeslacht zorgde. Ik hou van haar met heel mijn hart maar ik ben voor haar naar de hel geweest en terug. Ik wil graag hier en nu, aan wie het wil, mijn verhaal vertellen omdat ik het nog steeds moeilijk heb en hoop op deze manier de zorgen van me af te schrijven. Ik wil met mijn verhaal niemand ontmoedigen of de stuipen op het lijf jagen, want uiteindelijk was ze het allemaal waard...

Vorig jaar had ik met Valentijn dé verrassing voor mijn ventje: ik was zwanger!! Ik was pas in november met mijn pil gestopt en het was dus bijna direct prijs.
Het verliep allemaal best vlot: geen misselijkheid of andere kwaaltjes. Ik was alleen heel moe, maar dat beterde ook na een paar weken. Pas in de tweede helft van de zwangerschap begon het wat lastig te worden: hoge bloeddruk en terug die vermoeidheid en natuurlijk de hitte van die zomer! Ik liep risico op zwangerschapsvergiftiging. Het was geen gemakkelijke zwangerschap, maar ook niet bijzonder slecht. Dankzij mijn shiatsu-meester kon ik het allemaal goed onder controle houden en ik hield vol tot een week voor de uitgerekende datum. Eigenlijk begint daar mijn echte verhaal...

Op woensdag, precies 1 week voor mijn uitgerekende datum, moest ik nog even op controle bij de gynaecoloog. Ik had de voorbije weken bij de controle telkens aan de monitor gelegen en een bloedonderzoek gekregen om te kijken naar de zwangerschapsvergiftiging. Deze keer kreeg ik te horen dat mijn bloeddruk gevaarlijk hoog geworden was en dat ik in het ziekenhuis moest blijven om de bevalling in gang te steken. Ergens had ik een voorgevoel gehad want ik had mijn mama gevraagd om mee te gaan.
Mijn mama is dan, lichtjes geschrokken, mijn spullen thuis gaan halen naar huis en ze waarschuwde mijn man en regelde een paar zaken. Mijn man is die avond komen bij me zitten en we waren in de wolken dat onze dochter de volgende dag geboren zou worden. Omdat ik nog geen opening had en mijn baarmoeder nog niet klaar was voor een bevalling, werd er een pilletje opgestoken om de baarmoeder te laten rijpen. Ik heb de hele nacht door lichte weeën gehad maar ik heb wat kunnen slapen.

's Morgens vroeg, donderdag 9 oktober, was mijn ventje er weer en dan namen ze me mee om een ballonnetje op te steken. Mijn weeën schoten direct in gang en alles verliep vlot want tegen de middag (nog geen 5 uren later) had ik 5cm opening. Mijn man stond me bij zoveel hij kon, gewoon door er voor me te zijn.
Dan kwam de fatale beslissing! Ik had gans de zwangerschap gezegd dat ik geen epidurale wou, maar vriendinnen, dokters en vroedvrouwen hadden me steeds van het omgekeerde proberen te overtuigen. Nu kwam de gynaecoloog me vertellen, dat bij een in gang gestoken bevalling de weeën veel heftiger waren en ik moest toegeven dat er al een paar ferme gepasseerd waren. Ik nam, tegen beter weten in, deze laatste kans om een epidurale te laten steken. De gynaecoloog wou opgeroepen worden als ik wat meer opening had.
Even later kwam een assistente anesthesie binnen en ze begon aan de voorbereidingen. Een tijdje later stond alles klaar maar er was nog geen anesthesist te zien. Zij stak dan maar de epidurale en enkele seconden later lag ik te kronkelen van de pijn. Mijn lichaam lag te schudden alsof ik één of andere aanval kreeg. De dokter kwam eindelijk binnen, mompelde iets van dat de epidurale verkeerd zat maar dat dit wel nog gebeurde en probeerde zelf opnieuw. Dat verliep ook niet echt vlot maar even later zat deze goed en stopte de pijn. Het was allemaal zeer vaag en onduidelijk wat er gebeurde.
Kort erna begon ik echter koorts te ontwikkelen. Zowat heel de namiddag lag ik te rillen van de koorts en mijn opening ging geen stap meer vooruit. Uiteindelijk (rond 16u) hebben ze mijn gynaecoloog erbij geroepen en die zei dat ik al lang antibiotica moest gekregen hebben. Hij was boos, omdat niemand hem op de hoogte had gebracht. Daarna beterde het inderdaad: de koorts zakte en tegen 20 uur had ik 10 cm opening.

Dan duurde het nog even maar uiteindelijk mocht ik gaan persen. Maar mijn kleintje wilde niet indalen en ondertussen was de koorts weer gaan stijgen. Ik had amper 4 keer geperst toen ik plots klaargemaakt werd voor een spoedkeizersnee, want door de stijgende koorts kwam mijn baby in gevaar. Alles ging zo vlug dat ik me niet meer herinner hoe ik er kwam, maar in no-time was ik, zonder mijn man, in de operatiekamer. Hij mocht niet mee van de anesthesist, een andere deze keer, terwijl ik zijn steun best kon gebruiken. Net voor ze me het OK binnenreden, hadden ze mijn man gezegd dat ze hem een half uurtje later zouden komen halen om zijn baby te zien. Hij moest even geduld hebben.
Doordat de koorts ondertussen weer enorm gestegen was, lag ik te rillen van de kou op de operatietafel . Ik voelde me doodziek en teleurgesteld dat het op een keizersnede uitgedraaid was. Enkele minuten later werd Sara geboren, om 21 uur 20. Ze toonden me haar even en de assistente pediatrie zei enthousiast: "Je mag haar aanraken, hoor!"
En daar lag ik: met mijn handen vastgebonden aan de operatietafel! De tranen sprongen in mijn ogen, zowel van geluk als uit frustratie. Mijn kleine meid!
Ze mompelde een excuus en weg was ze met mijn Sara. Ik werd dichtgenaaid (amai, wat duurde dat lang!) en moest dan bijkomen op de recovery, groggy van de koorts. Het was net alsof het allemaal in een droom gebeurd was!

Tegen 23 uur mocht ik naar mijn kamer. Wat was ik opgelucht toen ik mijn ouders daar zag! Ik had nog steeds koorts en voelde mij een mislukkeling omdat ik met een keizersnede bevallen was. Mijn ventje was niet te zien: hij was pas 5 minuten eerder naar zijn dochter geroepen! Hij had eerder nog niets gehoord! Hij wist niet eens of alles in orde was of niet! Ze hadden beloofd hem na een half uur te komen halen maar waren dat vergeten of zo.
We kregen dan ook nog eens te horen dat Sara op neonatologie zou moeten blijven om zeker te zijn dat ze geen nadelen van mijn koorts ondervond. Het was donderdagavond en ze zou daar moeten blijven tot de maandag! Dat was de alweer een slag in ons gezicht! Ik kreeg een fotootje van haar. Een schrale troost op dat moment want ik wilde mijn dochter zien...
Heel de nacht heb ik daar koortsig gelegen. Om de haverklap kwam een verpleegster me wekken om mijn temperatuur te nemen, bloeddruk te meten, medicatie toe te dienen en weet ik veel wat nog... Tegen de ochtend was ik een wrak en nog steeds koortsig.
Toen mijn ventje vroeg in de ochtend belde, begon ik spontaan te huilen omdat ik mijn dochter nog niet gezien had en ik het gevoel had dat ik geen baby had. Mijn ouders en mijn man hebben heel die dag aan mijn bed gezeten, terwijl ik lag te ijlen van de koorts en emotioneel kapot was door al het gebeurde. Ik herinner me dan ook bitter weinig van die dag.
Ik weet wel nog dat ik die dag ben beginnen afkolven, want ik had vooraf gezegd dat ik borstvoeding wou geven. Mijn man ging dan met de melk (ik had er direct) naar zijn dochter en zag haar dan ook geregeld. Ik had enkel mijn fotootje.
Ik ben de vroedvrouwen zeer dankbaar dat ze me tot het afkolven "gedwongen" hebben, want ik voelde me zo ellendig dat ik de borstvoeding niet meer zag zitten! Zij hebben me overtuigd om door te zetten!

De volgende nacht was een herhaling van de vorige en tegen de zaterdagochtend zat ik er helemaal door. Ik had nog steeds koorts en werd nog altijd platgespoten met antibiotica.
Die zaterdagnamiddag werd ik dan in een rolstoel met baxters en aanhangsels en al, door mijn man en een verpleegster tot bij mijn dochter gereden. Daar mocht ik haar dan voor de eerste keer vasthouden. Wat een zalig moment! Het was even zielig om haar in de couveuse te zien liggen maar eens ik haar vasthad, voelde ik dat ze gezond was: 2.980 g en 49,5 cm. Het duurde maar even en dan werd ik naar mijn kamer teruggebracht.
Ik mocht nog steeds geen bezoek hebben maar ik was daar zeker nog niet aan toe! Maar ik had Sara gezien en geknuffeld en wist nu dat ik echt bevallen was...

Op zondag was ik dan veel beter maar ik miste Sara. Ze was later die dag 3 dagen oud en ik had haar amper 5 minuten gezien! Maar nog 1 dag en dan zou ze bij me zijn. Wat keek ik ernaar uit!! Die ochtend haalden ze een aantal van de buisjes weg die in en uit me gingen en had ik alleen nog de baxter met de medicatie. Daardoor alleen al voelde ik me stukken beter.
Die namiddag hadden ze een verrassing: Sara mocht een dagje eerder naar mijn kamer komen. Ze was er net toen mijn ouders binnenkwamen. Dan pas hadden we het gevoel dat er reden was om te vieren. De bedrukte sfeer die er al van de donderdagavond hing, verdween als sneeuw voor de zon! Die avond kon ik haar voor de eerste keer aanleggen en mocht ik het afgrijselijke afkolfapparaat een schop geven. Ook werd mijn baxter verwijderd.
Vanaf dan ging alles beter: ik voelde me mama, had mijn dochter bij me, mocht bezoek ontvangen, de koorts was weg, ... Ik nam wel nog medicatie voor die opgelopen ziekenhuisinfectie, had hier en daar pijn maar ik voelde me voor de rest goed. Dank zij de steun van mijn ouders en mijn liefste ventje had ik het doorworsteld.

Op dinsdagavond betrapte de verpleegster me terwijl ik aan het huilen was: ik voelde me goed genoeg om naar huis te gaan en de gedachte dat ik nog tot te vrijdag moest blijven, maakte me triest. Ik miste mijn man, mijn hondje, mijn huis, mijn eigen bed, ...
De volgende ochtend kwam de gynaecoloog met het bericht dat hij gehoord had dat ik naar huis wou en dat hij daar geen probleem in zag! Ik moest wel beloven te rusten en hulp te vragen bij het huishouden. Dat was geen probleem want mijn moeder helpt nu nog steeds! Ook moest ik op zaterdag teruggaan om de hechtingen te verwijderen. Omdat ik die dag nog veel bezoek verwachtte, ben ik gebleven tot 18 uur maar dan konden we met onze dochter naar huis! Wat een zalig gevoel! En wat had ik mijn hondje gemist!! Ik ben nog nooit zo graag naar huis gegaan!

Nu zijn we ruim 3 maanden verder, bijna 4 en ik kan me het leven zonder Sara niet meer voorstellen. Ik krijg nog steeds de tranen in mijn ogen als ik aan die moeilijke eerste dagen denk. Ergens heb ik schuldgevoelens over de keizersnede maar wat vooral op me werkt, is dat ik de eerste dagen van haar leven gemist heb. Ik voel me er enorm schuldig over en ik weet niet of ik er ooit aan zal kunnen terugdenken zonder te huilen...
Ook blijf ik boos, omdat niemand me wou/kon vertellen wat er nu precies misgelopen was. Ik heb het verhaal zelf aan elkaar moeten knopen door aan verschillende mensen gerichte vragen te stellen. Er werd in alle talen gezwegen over die infectie. Zelfs mijn huisdokter kreeg een enorm vage brief met het verslag over mijn bevalling en wist niet wat hij er van moest denken. Nadien bekeken kon het allemaal nog veel slechter afgelopen zijn, want die ziekenhuisinfecties zijn best wel gevaarlijk! Er waren veel mensen die het allemaal wat draaglijker voor me probeerden te maken. Ik ben hen dan ook oneindig dankbaar: de verpleegsters en de vroedvrouwen van mijn afdeling, mijn gynaecoloog en natuurlijk nog wat familie en vrienden, maar vooral mijn ouders en mijn man. Ach, mijn ventje had zelfs de hond al laten blaffen aan de telefoon...

Vandaag sukkel ik nog met mijn gezondheid en ik heb vreemde pijnen overal in mijn lichaam, maar niemand vindt wat ik heb. Of het met de ziekenhuisinfectie te maken heeft, weet ik zeker niet... Maar ondanks de dagelijkse pijn ben ik dolgelukkig. Dit is de mooiste periode van mijn leven! Mijn ventje en ik zijn dolverliefd op elkaar, we zijn beiden verzot op onze dochter en zelfs onze hond past perfect in het beeld.
We hadden altijd 2 kinderen kort na elkaar gewild maar de schrik zit er nog teveel in en ik weet niet of het er ooit zal van komen. Toch was Sara het allemaal waard. Ik zou het volgend jaar allemaal nog eens over kunnen doen voor een broertje of zusje, maar mijn man wil me niet meer zo zien afzien. Aan de andere kant kan ik toch geen 2 keer zo'n pech hebben?? Ach, we zien dat volgend jaar wel...

Vele groetjes,
Heidi en Sara

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld