Twee gemakkelijke bevallingen...

, 1.475 keer bekeken

Door Bernadien op 23/01/2008 - 21:28:

Hallo allemaal,

Graag wil ik mijn bevallingsverhalen met jullie delen!

Na een vrij ideale zwangerschap, werd ik op 16 september wakker omdat ik naar het toilet moest. Mijn vriend had nog aan me gevraagd of hij kon gaan werken want we net 2 dagen in het ziekenhuis hadden gezeten omwille van minder leven. Eigenlijk had ik heerlijk geslapen en zei dan ook tegen hem. “Ja, joh, ga jij maar lekker werken. Ik blijf nog even lekker liggen.”
Maar goed na een half uur moest ik dus naar het toilet.
Terwijl ik naar beneden liep, voelde ik dat ik wat vocht verloor. Ik dacht: oké, dat zal wel wat urine zijn omdat de druk op de blaas zo groot was. Aangekomen op het toilet, zag ik meteen dat het vruchtwater was. Helaas de verkeerde kleur! Meconiumhoudend vruchtwater dus…
Dus meteen de verloskundige en mijn vriend gebeld, die zat op dat moment al ruim een uur rijden bij ons vandaan...

Ik moest naar het ziekenhuis toe. Mijn vader heeft me gebracht.
Daar werd ik meteen aan de CTG gelegd. Het zag er goed uit.
Na een uurtje was mijn vriend er ook, en ik kreeg een infuus om de weeën op te wekken.
Op de CTG waren al duidelijk weeën te zien, maar ik voelde hooguit harde buiken en had ook totaal geen pijn.
Tegen 10 voor 2 kreeg ik kramp en ik had een persdrang. Mijn vriend zei nog: “Joh, dat kan toch niet”, maar ik wist het zeker en zei dat hij iemand moest gaan halen. Hij kwam terug met verpleegkundige en zij toucheerde me. Ja, hoor, volledige ontsluiting!
Na 19 minuten persen en een knip, werd onze dochter geboren. Het ging zo snel en was eigenlijk amper te bevatten, maar wel een heel mooie ervaring. Zelfs het persen heb ik niet als pijnlijk ervaren. Ze was 2 weken te vroeg en woog 2600 gram, maar had wel meteen een goede start.

Dan denk je: kan het nog sneller? Nou, dus echt wel! En hoe!
Een kleine 2 jaar later waren we weer in verwachting. Deze keer ook een goede zwangerschap gehad. Wel had ik op het laatst wat meer voorweeën gehad, en moest zelfs een keer de verloskundige voor niets laten komen… Maar ja, ik wist niet wat weeën waren en dit voelde hetzelfde als destijds bij de bevalling van onze dochter..
Op 25-01-2007 stond ik op met wat rugpijn en weer van voorweeën. Maar deze keer, schonk ik er niet zo veel aandacht aan want ik dacht: het zal wel weer niks zijn. We zijn zelfs nog even gaan shoppen en dan ’s avonds lekker gekookt en gegeten. Nadat onze dochter in bed lag, lekker relaxen op de bank… Weer voorweeën om de 2 à 3 minuten. We wisten niet goed wat te doen en hebben het aangekeken tot 23:45 en toen toch maar de verloskundige opgebeld en zij kwam meteen even kijken. Dit viel wel tegen. Het was allemaal wel week, maar ze kon maar net 1 cm ontsluiting ontdekken en zei ook dat dit niet persé het begin van de bevalling hoefde te zijn, maar dat het wel kon... Niet echt opbeurend natuurlijk.
Maar goed, nadat ze weg was, ben ik even lekker onder de douche gaan staan... Toen werden de weeën wel wat heftiger. Ik had zoiets van: ja, je kunt me nog meer vertellen maar dit is wel het begin...

Rond 01:00 ben ik weer teruggegaan naar bed. Mijn vriend lag al te slapen en onze dochter, die niet helemaal fit was, lag ook tussen ons in. Nadat ik haar weer in haar bed had gelegd, ben ik er zelf ook ingekropen en dacht: nou, niet aanstellen, niet meer aan denken en gewoon gaan slapen. Dit lukte echter niet en ik had het gevoel alsof er elk moment iets kon knappen. En ja, hoor, om kwart voor 2 hoorde ik een duidelijke plop en mijn vliezen braken. Wat was ik blij dat het nu eindelijk begonnen was en ik verheugde me ook echt op een thuisbevalling. Ik maakte mijn vriend wakker en zei: “Mijn vliezen zijn gebroken..”
Mijn vriend heel nuchter: “Heb je al gekeken naar de kleur?”
“Nee, oeps!Nog niet…”
Dus licht aan en... Grote teleurstelling… Weer meconiumhoudend vruchtwater, weer geen thuisbevalling… Dus meteen de verloskundige gebeld en mijn ouders, die kwamen onze dochter ophalen want we wilden niet dat zij er ook maar iets van mee zou krijgen.

Afijn, ik me aangekleed, tas gepakt en verloskundige kwam rond kwart over 2. Ze toucheerde me en ik had 3 cm ontsluiting. Ze luisterde ook nog even naar het hartje. Daarna pakte ik nog wat spullen en terwijl zij contact opnam met ziekenhuis voor mijn opname.
We mochten niet meer wachten op mijn ouders. Zij zou zolang wel bij onze dochter blijven.
Terwijl ik naar beneden liep, werd het heel heftig. Ik liep door naar de keuken, omdat mijn vriend met onze dochter (die ook wakker was geworden) op de bank zat. Toen ik in de keuken stond, kreeg ik plotseling persdrang. Ik liep terug naar de kamer en zei tegen de verloskundige - die nog aan het bellen was -: “Ik moet persen!”
Ze gooide telefoon neer en riep dat ik naar boven moest gaan. Zij moest haar spullen nog uit de auto pakken. Al puffend liep ik naar boven, mijn kleding overal en ben meteen het bed op. Ze toucheerde me opnieuw. En ja, hoor, volledige ontsluiting!
Ik was in 5 minuten tijd van 3 cm naar volledige ontsluiting gegaan en ik mocht meteen persen. Na 3 minuten persen werd onze zoon geboren. Een heel snelle bevalling en ook heel apart om alsnog thuis te mogen bevallen. Hij woog 3210 gram en gelukkig deed hij het meteen ook heel goed.
Nou, zo zie je maar, het kan echt alle kanten op met een bevalling...

Groetjes,
Bernadien

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld