Traumatische bevalling

, 1.445 keer bekeken

Door Margaux op 24/03/2005 - 16:29:

Mijn zwangerschap liep over rozen en ik maakte mij dan ook absoluut geen zorgen over de bevalling. Toen het echter zover was, had ik hevige weeën. En over elke centimeter deed ik 3 uren zodat mijn bevalling in totaal 30 uren geduurd heeft. Toen ik klaar was om te gaan persen, moest ik mezelf oppeppen om niet bewusteloos te raken van de vermoeidheid, pijn en onzekerheid. Na meer dan een half uur persen, bood ook de verlostang geen uitweg voor mij en mijn kind. Toen de gynaecoloog zei: “Nog éénmaal persen en als het dan niet gaat, wordt het een spoedkeizersnede. Ik zal alvast vragen of ze de OK vrijmaken”, stortte mijn wereld in. Ik heb toen echt alles gegeven wat er nog in mijn lijf zat. Maar keer op keer moest ik overgeven. Ondertussen zat mijn kindje wel al in het geboortekanaal en er dreigde gevaar.

Een keizersnede volgde… Toen ze mij mijn baby lieten zien, moest ik totaal niets van mijn kindje weten. Ik was op en had pijn. Ik was net bevallen, maar door de keizersnede leek het allemaal onecht… Was dit nu mijn kind?
De eerste dagen heb ik mijn baby dan ook afgewezen. Het klinkt cru maar zo was het wel. Met deze gevoelens kon ik niet naar buiten komen want de meeste mensen hebben weinig begrip en inlevingsvermogen. Ik was gebroken en het enige wat ik deed, was lichamelijk en mentaal overleven.
Nu, maanden later, stak een groot schuldgevoel de kop op! Ik heb een postnatale depressie en krijg hulp van een psycholoog. Het mooie is wel dat ik stilaan van mijn baby kan gaan genieten en dat ik met momenten het moedergevoel ervaar.
Nergens kan ik verhalen lezen over dergelijke bevallingen en trauma’s en toch had ik graag andere moeders hun verhaal gehoord. Momenteel voel ik me alleen, alleen met mijn verdriet en trauma.

Groetjes
Margaux

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld