Toch geen thuisbevalling

, 849 keer bekeken

Hallo,

Ik ben een meid van 22, heb al 6 jaar een relatie en we wonen al bijna 3 jaar samen. In mei ben ik zwanger geworden. We waren heel erg blij met de komst van de kleine en de hele zwangerschap verliep prima. Alles was mooi ingericht, klaar voor het kindje dat geboren ging worden.
De uitgerekende datum was 03.03.2002. Ondertussen liep ik al een week over tijd en nog steeds geen weeën te bespeuren, helemaal niks. Op zondag 10 maart op visite bij mijn vriendin, zeg ik tegen haar: "Ik ben misselijk."
"Och", zegt ze "jij gaat bevallen."
"Ja, ja, zal wel", denk ik nog.
's Avonds gaan we op tijd naar bed toe en ja, hoor, daar kwamen de weeën. 's Morgens om half 7 vraagt mijn vriend of hij naar zijn werk kan gaan of hij moet blijven. "Ga maar naar het werk", zeg ik "want dit is nog niks. Ik bel je wel als het erger word ."
"Is goed", zegt mijn vriend maar hij was nog geen half uur op het werk of ik had hem al gebeld omdat het toch wel menens was. Dus hij weer naar huis toe.
Het was toen 7 uur. Mijn moeder en mijn schoonmoeder ook gebeld, want die zouden er ook bij zijn.

Om halfelf hebben we de verloskundige opgebeld, want het deed nu wel erg zeer. Ik had namelijk rugweeën. Ze kwam, eerst wat gepraat en toen maar naar boven want ik wilde dolgraag thuis bevallen. "Och", zegt ze "dit kamertje is veel te klein voor mij", terwijl wij uitgelegd hadden hoe het kamertje eruit zag. "Och, geen probleem", was toen het antwoord geweest. Nou, dan het bed maar op de babykamer gezet en daar gekeken hoeveel ontsluiting ik had. NIKS en dus ik kreeg ik het advies: "In bed met een paracetamolletje."
Het zou wel nachtwerk worden en ik moest me maar eens beter leren ontspannen. Ik had het gevoel dat ik alles fout deed.
Ik lag dus om 12 uur op bed maar ik kon niet liggen, die weeën deden zo'n zeer. Om 3 uur mijn moeder kwam even thee drinken en ik kwam het bed uit. Ik zeg tegen haar: "Alles doet mij zo`n zeer. Ik heb gewoon drukneigingen. Ik moet naar de wc maar kan niks."
"Nou", zegt mijn moeder, "bel de verloskundige maar", maar dat durfden wij niet meer nadat we 's morgens dat gesprek met haar hadden gehad.
Wat later hebben we haar toch maar gebeld en om halfvier was ze terug bij ons. Wij waren thee aan het drinken, dus zij ook een kop thee. Ze vertelde een verhaal over appeltjes en peertjes waar ik helemaal niks van begreep en mijn moeder ook niet, zo bleek later. Ik moest mij ontspannen want ik zou hoogstens 1 cm ontsluiting hebben. Het kon wel eens pas de volgende dag zijn tegen dat het kindje geboren werd. Ik deed veel te krampachtig en deed het niet goed.

Mijn moeder is naar huis gegaan. Wij zijn naar boven gegaan en ik ging liggen. "Och, jeetje", zegt ze, "zal ik eens wat vertellen? Je hebt al 9 cm ontsluiting maar ik voel het hoofdje niet dus naar het ziekenhuis toe."
Wij naar het ziekenhuis toe, volop in de weeënstorm. Meteen naar de verloskamer en daar aangekomen, omkleden en liggen. De vliezen werden gebroken en 45 minuten later hield ik mijn dochter in de armen, bleek dat ze de navelstreng drie keer om haar hoofdje had. Ze was 50 cm groot en woog 3220 gram. Ik was niet ingescheurd of ingeknipt. Alles ging zo snel en zonder pijn.
Ik mocht me onder begeleiding douchen. Maar ik verloor veel bloed en moest dus weer op bed gaan liggen. Nadat ze gekeken hadden, begonnen ze plotseling keihard op mijn buik te drukken. Ja, hoor, eerst een stuk placenta en na nog een harde druk, nog een stuk. Het deed ongelofelijk veel pijn maar daarna was alles alleen maar beter geworden.

Bevallen, wil ik nog wel een keer maar dan zonder de weeën en dat gedruk. De volgende keer zal het weer geen thuisbevalling worden want dat mag helaas niet meer. Ook hoeven we dezelfde verloskundige niet weer.

Groetjes van Melanie

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld