Samen zwanger en op dezelfde dag bevallen...

, 1.324 keer bekeken

Het begon allemaal in de zomer van 2002. Mijn vriendin en ik wilden allebei dolgraag zwanger worden. We verlangden allebei naar een kindje. We fantaseerden er wel eens over dat we gelijk zwanger zouden zijn. Dat leek ons wel leuk, maar, ja, er was maar een klein kansje.
In november was het zover: ik was zwanger, dolgelukkig en uitgerekend op 4 augustus. Het leek nog zo ver weg…
Een paar daagjes nadat ik wist dat ik zwanger was, gingen mijn man en ik samen met mijn vriendin en haar man bowlen. Mijn vriendin voelde zich niet zo goed. Ze had last van haar maag en voelde zich misselijk enz... Twee dagen nadien kreeg ik een telefoontje van een dolgelukkige vriendin. Ze was zwanger en uitgerekend op 11 augustus, net een weekje na mij. Niet te geloven! Dit hadden we altijd gehoopt en nu kwam het nog uit ook!

Het was voor ons beiden erg leuk om samen zwanger te zijn. We konden onze ervaringen uitwisselen en als we samen weggingen, waren we allebei erg trots op ons buikje. Ook de papa's vonden het wel fijn dat hun vrouwtjes samen zwanger waren. Zo konden zij ook eens van gedachten wisselen over de grillen van hun zwangere vrouw (grapje)!
We waren beiden reuzenbenieuwd naar het geslacht van onze kleintjes. En wat bleek? We waren beiden zwanger van een meisje. We hoopten stiekem dat ze later goede vriendinnen zouden worden.
We fantaseerden en lachten vaak over de bevalling. Stel je nou toch eens voor dat we op dezelfde dag zouden bevallen… Dat zou toch geweldig zijn. Maar, ja, er was maar een waterkansje...
Op 30 juli begonnen mijn weeën. Ik wist eerst niet goed of het nou echte weeën waren of iets anders. Maar de pijn bleef aanhouden en werd steeds heviger dus dit waren wel degelijk weeën! Ik had veel zin om mijn vriendin te bellen maar deed het toch maar niet. Ik wilde haar niet zenuwachtig maken.

Omstreeks 1 uur 's nachts gingen mijn man en ik naar het ziekenhuis. En ja, het was inderdaad begonnen. Ik had nog maar drie centimeter opening en de vliezen waren nog intact dus het zou nog wel even duren. Ik kreeg de keuze: ofwel bleef ik in het ziekenhuis ofwel ging ik nog een paar uurtjes naar huis. Ik koos voor het laatste.

Thuis ging ik in bad, dat verzachtte de weeën wat. Om 6 uur hield ik het niet meer uit en gingen we terug naar het ziekenhuis. Ik had 4 cm opening dus het vlotte niet echt.
Rond 7 uur kwam de vroedvrouw nog eens kijken. "Hiernaast ligt iemand die jou kent", zei ze. Ik maar nadenken: "Wie zou dat dan zijn, toch zeker niet mijn vriendin?"
En ja, het was haar wel. Niet te geloven! Dat waar we zo vaak over gelachen hadden, was nu realiteit. Nu lagen we werkelijk op hetzelfde ogenblik te puffen! Ik kon het echt niet geloven.
De vroedvrouw hield ons op de hoogte van elkanders toestand. Mijn vriendin stond er iets beter voor dan mij, bij haar ging het wat vlotter.
Misschien raar maar het feit dat ik wist dat mijn vriendin op dit moment hetzelfde als ik ook doormaakte, steunde me en gaf me de moed om vol te houden. Ik was niet alleen, zij moest hier ook doorheen.
Omstreeks half 10 werd het dochtertje van mijn vriendin geboren. Ik was zo blij voor haar! Nu ik nog… Ik hoopte dat het nu gauw mijn beurt zou zijn maar bij mij vlotte het niet zo goed. Ik kreeg weeënopwekkers toegediend en moest in een bubbelbad om de weeën beter te doen doorkomen. Uiteindelijk kreeg ik een infuus met een infuuspomp en mocht ik ook gaan bevallen.
Om 11:33 uur werd mijn dochtertje Jana geboren. Ik was dolgelukkig. Eindelijk kon ik mijn kindje in mijn armen houden! Ik was ontzettend benieuwd hoe het ondertussen mijn vriendin en haar dochtertje ging. Ik had wel van de vroedvrouw gehoord dat met hun tweetjes alles in orde was, net zoals bij Jana en mij. 's Avonds kwam de man van mijn vriendin bij mij binnengelopen, ik kreeg veel groetjes van mijn vriendin en natuurlijk heel veel gelukwensen en uiteraard ging mijn man haar mijn gelukwensen overbrengen.

De volgende ochtend kwam mijn vriendin samen met haar dochtertje op mijn kamer. Wat was ik blij dat ik haar eindelijk zag en natuurlijk ook dat ik haar dochtertje kon zien. We bewonderden mekaars baby's. Het waren allebei net poppetjes, maar wat een verschil! Jana woog 4010 gr en haar dochtertje 2880 gr. Het leek wel of mijn dochtertje een maandje ouder was.
We babbelden samen over de bevalling. Het was best leuk om daarover samen te kunnen praten. We konden het eigenlijk nog steeds niet geloven dat onze droom werkelijkheid was geworden. We hadden allebei een dochtertje en waren dan ook nog op dezelfde dag bevallen. Dat was maar een heel klein kansje, niet te geloven! De dagen die we in het ziekenhuis verbleven, hadden we best veel aan elkaar. Het was fijn om ervaringen uit te wisselen.
's Avonds gingen we ook altijd samen even naar buiten terwijl de fiere papa's bij hun dochtertjes bleven.

Onze dochtertjes zijn ondertussen zes weekjes oud en we hebben elkaar nog regelmatig gezien.We gaan dat ook blijven doen want het zou zo leuk zijn dat onze dochtertjes ook vriendinnen worden. De band tussen mij en mijn vriendin kan nooit meer stuk. Samen bevallen op dezelfde dag was zoiets speciaal, iets dat eigenlijk niet te begrijpen is… Het was in elk geval een fantastische ervaring!!
En wie weet, als we ooit een tweede kindje willen dat we dan weer samen zwanger zijn en op dezelfde dag bevallen… Maar dat is maar een waterkansje...

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld