Postnatale depressie

, 1.097 keer bekeken

Hallo,

Ook ik kom er niet onderuit: ik heb een postnatale depressie. Ik verwaarloos mezelf en niet mijn kind. Het is dus niet zo erg dat ik een hekel heb aan mijn dochtertje want ik hou zielsveel van haar. Alleen heb ik een traumatische ervaring gehad. Het zit namelijk zo:

Het begon 's ochtends om half vijf met heel pijnlijke weeën. Ik had mij er wel op voorbereid dat weeën pijn zouden doen, maar niet zo erg. Mijn vriend belde de verloskundige en die kwam (het was ook nog eens spekglad in de nacht van 7 december) om 6 uur aan. Ze constateerde toen dat ik 1 cm ontsluiting had. Ik vertelde haar dat ik erg veel pijn had. Ze zei dat dit erbij hoorde en dat ik het maar even aan moest zien en terug moest bellen als het niet meer ging.
Ik heb het tot 8 uur 's ochtends volgehouden en toen heb ik mijn vriend haar weer laten bellen met de mededeling dat ik wel iets tegen de pijn wou hebben. Ze zei tegen mijn vriend dat we naar het ziekenhuis moesten gaan en dat zij daar ook naartoe zou komen.
Tegen 9 uur kwamen we weer bij elkaar en ik vertelde dat ik het niet meer uithield en graag iets tegen de pijn wou hebben. Ik zat toen nog steeds op 1 cm ontsluiting. Ze droeg mij over aan de gynaecoloog maar vond dat erg jammer omdat ik het verder erg goed deed.

Een uur later kwam de gynaecoloog, hij gaf mij een stoot verdoving waardoor ik meteen in een soort van trance raakte. Ik deed niets anders meer dan slapen en tussendoor de nog steeds pijnlijke weeën wegpuffen. Omdat ik vond dat mijn vriend verder toch niets aan mij had, wou ik dat hij even naar huis ging om de ouders te bellen en de kat eten te geven.
Ondertussen ging ik in bad. Ik had gehoord dat pijn minder erg was als je in bad zat en dus heb ik anderhalf uur in bad gezeten maar de pijn ging maar niet over. Natuurlijk kwam ook de gynaecoloog steeds even kijken. Op een gegeven moment begon hij flink op mij te schelden want de elektrode was stuk gegaan tijdens het verzitten. "Of ik wel wist hoeveel zo'n ding kostte?"
En "Hoe ik het in mijn hoofd kon halen te gaan verzitten?"
Ook stelde hij mij steeds vragen als ik net een wee zat weg te puffen en als ik dan niet meteen antwoordde, was het dan: "Ben je je tong verloren? Kun je niet direct antwoord geven?"
Het werkte mijn vriend erg op zijn zenuwen maar zelf bleef ik overal rustig onder.

Tot het kwart over 5 was en ik al 12 uur en drie kwartier bezig was. Ik kreeg een inwendig onderzoek (dat deed zo'n pijn dat ik het uitgilde en mijn vriend draaide gauw zijn hoofd om toen ik naar hem keek want hij had tranen in zijn ogen). De gynaecoloog overlegde even met zijn assistente en kwam terug met de mededeling dat hij het OK-team bij elkaar ging halen omdat ik een spoedkeizersnee moest ondergaan. Ik was nog steeds niet verder dan 6 cm ontsluiting en ik zou ook niet verder komen aangezien de baby in kruinligging lag en mijn bekken te smal bleek.
Opeens ging alles in een razend tempo: ik werd overgedragen op een ander bed, werd geschoren en kreeg een operatiejas aan. Daarna werd ik het OK gebracht waar een heel team mij op stond te wachten en waar iedereen zich voorstelde.
De anesthesist ging vreselijk tegen me tekeer. Ik was een dom wijf omdat ik me niet genoeg voorover bukte, maar ik was zo moe en had zo'n dikke buik dat ik gewoon niet verder kon. Ik werd door 3 man voorover gedrukt en kreeg een ruggenprik. Toen was alle pijn over, heerlijk!
Even later werd mijn dochter geboren. Daarna werd ik alleen gelaten met gynaecoloog en assistent die mijn wond hechtten. Ik voelde mij vreselijk verlaten en de tranen biggelden over mijn wangen: "Waar was mijn vriend? Waar was mijn dochter? Wanneer kreeg ik ze weer te zien? Wat ging er met mij gebeuren?"

De poliklinische bevalling en 2 uur later weer naar huis, waar ik zo op gehoopt had, ging niet door. Ik was in een nachtmerrie terechtgekomen. Mijn dochter is de hele eerste week niet bij op de kamer geweest en dat terwijl de eerste week juist zo belangrijk is. Dat kwam omdat ze huilde om adem en ze dachten dat er iets mis was met haar. Ik had het idee dat ze wel eens honger zou kunnen hebben. Maar toen ik dat zei, werd ik in mijn gezicht uitgelachen.
Na een week waarin ze alle tests gedaan hebben die ze maar konden bedenken, bleek dat ik toch gelijk had. Mijn dochter was een "hongerlap" en had al die tijd honger gehad. Maar ik kon haar niets geven want mijn borstvoeding kwam maar niet op gang.

Als er nog vrouwen die zo'n bevalling als mij gehad hebben, wil ik ze graag vragen contact met mij op te nemen. Ik ben erdoor in een depressie terechtgekomen en voel me nog steeds erg alleen. Is er iemand die mij begrijpt?

Groeten,
Leonie

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld