Papa kon er niet bij zijn.

, 1.170 keer bekeken

Steve, mijn echtgenoot was net 28 jaar en 5 maanden toen hij te horen kreeg dat hij zo snel mogelijk onder het mes moest. Hij had een vernauwing ter hoogte va zijn nek waardoor hij geen gevoel meer had in zijn rechterarm en -been.
Samen hebben wij sinds 20/8/2000 een knappe dochter, Birthe genaamd. Zij is verwekt met de hulp van hormonen omdat ik géén eisprong kreeg. Bij de eerste hormonenkuur was het raak. Zes weken na de bevalling kreeg ik te horen dat als we nog een kindje wilden, ik terug hormonen moest nemen.

Eén jaar na de bevalling was mijn pil op. Ik kreeg mijn maandstonden wel, maar hoe? Een druppeltje vandaag, een hele stroom morgen om dan de dag erna weer niks te hebben... Dat ging zo een hele week lang door. Aangezien mijn pil op was, wou ik even wachten op de volgende maandstonden vooraleer ik terug aan de pil ging... Maar ze kwamen maar niet... Op zich niet zo verwonderlijk als je geen regelmatige cyclus hebt?! Dus op naar de volgende maand, maar in oktober was er weer niks. Toen begon er wel iets te dagen. Ik was soms misselijk, soms doodmoe maar ik moest door.
Op een gegeven moment ik er toch even met Steve over gesproken. Begin september hadden we nog beslist dat we géén kindjes meer wilden en dat Steve zich ging laten steriliseren... Hij raadde me aan om toch eens een test te doen.
De dag nadat Steve zijn operatiedatum kreeg, zag ik op een test dat ik dus wel degelijk zwanger was. Hoe kon dat nu?
Steve werd op 7 november opgenomen in het ziekenhuis en net diezelfde dag had ik een eerste afspraak bij de gynaecoloog. Dat was dus mooi meegenomen.

Eerst even naar de gynaecoloog dus en wat kregen we daar te zien: een mooi vormpje dat wel héél erg hard op een baby leek... Besluit: +/- 3 maanden zwanger...Goh, nu al?
Ik was wel blij om zwanger te zijn maar ik kon niet gelukkig zijn naar de buitenwereld toe.Waarom niet? Wel, als vrouwtje van 23 jaar, wordt er verwacht dat je je beter beschermt, dat je meer weet over zwanger raken enz... Ook kreeg ik dikwijls naar mijn hoofd gesmeten dat ik eigenlijk wel dom was... Maar ja, ik denk dan weer: liever 23 jaar, getrouwd en een ongewenste zwangerschap, dan 14 jaar, iets onbezonnen uitgeprobeerd en een ongewenste zwangerschap. Toch?
Nadat Steve 4 maanden thuis was geweest, mocht hij terug gaan werken... De operatie van Steve had bepaalde risico's ingehouden. Hij kon lam geweest zijn, hij kon dood geweest zijn, maar dat was niet zo en het leven ging voort! Toen pas kon ik blij zijn naar anderen toe. Eindelijk kon ik vrede nemen met deze zwangerschap en kon ik genieten.

Na 34 weken zwangerschap kreeg ik te horen, dat ik het wat rustiger aan moest doen. Ik had 3 cm opening en ik zou de 36 weken waarschijnlijk niet halen. Onze dochter was ook na 37 weken zwangerschap geboren, maar dat zou ik deze keer bijna zeker niet halen.
Toen ik 35 weken en 4 dagen zwanger was, verloor ik water. Meteen zijn we naar de spoed gereden en ja hoor, ik moet blijven. Het kindje moet binnen de 48 uur geboren worden vanwege het dreigende infectiegevaar.Dus 36 weken haal ik ook al niet meer.
Ik kreeg een kamer toegewezen en rond 19.45 uur werd ik aan de monitor gelegd. Toen dit gedaan was, werd ik meteen naar een bevallingskamer gebracht want het was voor elk moment.Niet dus!
Steve is blijven slapen, maar kon overdag niet bij me blijven vanwege de drukte op zijn werk. Om half vijf 's morgens is hij dus vertrokken om te gaan werken. Rond 10 uur werd ik terug naar mijn kamer gereden. Het kindje kwam toch nog niet. Om 11 uur kwam de gynaecoloog me even opzoeken en bespreken wanneer de bevalling in te leiden.
"Wanneer komt het voor u het beste uit?"
Mijn antwoord: "Nu meteen al. Hoe sneller, hoe liever als hij er toch uit moet!"
Conclusie van de gynaecoloog: "Om 15 uur word je ingeleid."
Om 13 uur, werd ik terug naar het verloskwartier gebracht. Daar kwam ik terecht op de kamer waar ons Birthe bijna 2 jaar geleden ook geboren wed. Dat deed me goed, het gaf me echt een héél goed gevoel! Omstreek 15 uur werd er een baxter gestoken om de bevalling in te leiden. Alles verliep prima tot ik 's avonds omstreeks 19 uur weer serieuze rugweeën kreeg. Om 19.30 uur kreeg ik een epidurale verdoving en 5 minuutjes later voelde ik al helemaal niks meer. Om 20 uur viel stil, de hele weeënstorm viel gewoon weg. Wat nu?
Steve besloot bij mij te blijven voor het geval het toch doorzette.

Om middernacht kwam een vroedvrouw langs met de mededeling dat ze al sinds 20 uur aan het proberen waren om de gynaecoloog te bereiken. Tot nu toe was dit echter niet gelukt. Om 0.30 uur was er eindelijk nieuws. Om 1 en 4 uur 's nachts moest er een tabletje opgestoken worde zodat de baarmoedermond kon weken... Zo gezegd, zo gedaan en de weeën begonnen weer... erg hevig waren ze niet zo te zien aan het resultaat op de monitor. Toch voelde ik me niet meer zo goed en spoot mezelf van tijd tot tijd wat epidurale bij.
Om 8.30 uur werd de baxter terug aangezet en ja hoor, naar mijn gevoel begonnen de weeën weer hun werk te doen... Maar de monitor gaf weinig of niets aan… Gek, hé!?
Rond een uur of 9 kwam de gynaecoloog langs om mijn vliezen te breken. Hij verwachtte de baby rond 16 uur.
Steve was nog steeds aan het werk en zou rond 13 uur terug bij mij zijn. "Maar mocht het vroeger beginnen dan kwam hij wel met vrachtwagen en al naar het ziekenhuis", hoorde ik hem nog zeggen. Bijna elk uur hadden we contact met elkaar om te weten hoever we stonden...
11 uur, de vroedvrouw komt binnen, ik heb me net wat epidurale bijgegeven omdat de pijn ondraaglijk werd aan mijn rechterkant. Ook had ik op haar aanraden op mijn rechterzij gedraaid. Maar de epidurale had geen kans om me op tijd te verdoven want van zodra ik op mijn zijkant lag, en de vroedvrouw buiten een nieuwe baxter was gaan halen, kreeg ik een onmenselijke drang om te persen...
Na 5 heel lange minuten kwam de vroedvrouw terug binnen en ik vertelde haar wat ik voelde.
Wel volgens haar kon dat niet.
"Hoe dat kan niet? Ik voel het toch!"
"Oké, nadat ik gevoeld heb naar je opening roep ik de gynaecoloog erbij..."
Volledige ontsluiting!

Terwijl ik Steve probeerde te bellen, kwam de gynaecoloog de kamer binnen. Ondertussen werd mijn bed in orde gemaakt om te kunnen bevallen. Ik heb vele malen moeten proberen, hij opnam. Hij kwam er zo snel mogelijk aan. Hij had een rit van 45 minuten voor de boeg om er te geraken en vroeg of ik het nog even op kon houden?! Ja, dat is makkelijk gezegd voor een man. Ondertussen lag ik al met mijn benen in de beugels, maar hoe… In plaats van op de goede hoogte (aan de knieholte) stonden ze ter hoogte van mijn kuiten. Nu ja, ze moesten snel zijn. Het gebeurde allemaal op nog geen 1 minuut tijd, maar dat moest ook want de baby zat al met zijn hoofdje in het geboortekanaal. "Help! Ik wil mijn man", dat kon ik alleen maar roepen. Ik heb zeker twee hele minuten gehuild als een klein kind.
Uiteindelijk is om 11.07 uur onze zoon Bjarne geboren, 2.786 kg zwaar en 47 cm groot. Gezond en wel, met een Apgar-score van 9/10. Hij moest wel in de couveuse en liefst zo snel mogelijk. Ik heb hem even bij me mogen hebben, ik heb zelf de navelstreng doorgeknipt en dan hebben ze hem weggenomen. "Mag hij nog blijven tot zijn papa er is?"
Nee, hij moest direct weg... Ik begon nog harder te huilen.
Om 20 over 11 kwam Steve de kamer binnengevlogen. "Heb je hem gezien?"
"Nee!"
"Spijtig, ze zijn er net mee weg..."
Om 12 u mochten we dan samen naar de Neonatologie (N-Dienst) om onze knappe zoon te bewonderen en mijn tranen bleven maar vloeien.
Vier dagen later mocht nog één nachtje bij mij op de kamer doorbrengen. De dag erna, op dinsdag mochten we naar huis. Joepieeeeeeeeeee!

Nu, zo'n 5 maanden later, hebben wij een flinke zoon van bijna 9 kilo en zo'n 65 cm groot. Hij heeft zijn maandje te vroeg dus héél goed ingehaald...
En Steve voelt zich nog steeds schuldig tegenover onze zoon en mij omdat hij er niet bij heeft kunnen zijn.
Ik wens alle zwangere lezeressen een heel goede bevalling toe en een beetje begrip van de baas van je man zodat hij er zeker bij kan zijn. Bij ons leefden de verpleging en alle vroedvrouwen mee met ons verhaal. Ze vonden het schandalig... Maar ja, als je de tijd kon terug draaien of als je alles op voorhand weet, hé! Dus doe jullie best! SUCCES...

Liefs,
Een trotse mama, Yolanda

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld