Op de uitgerekende datum!

, 1.263 keer bekeken

In februari 2000 kwam ik erachter dat ik zwanger was. Vanaf het begin heb ik 19 oktober als dé datum in gedachten gehad. Dit alles ondanks een eigenwijze assistent-gynaecoloog, die er vanwege het schrikkeljaar nog maar een extra dag bij had opgeteld terwijl die dag er juist af moest.
Wonderlijk die negentiende want er was zelfs sprake van dat mijn zoontje -dat wist ik al - de zestiende zou worden gehaald, omdat ik met een hoge bloeddruk in het ziekenhuis belandde. Maar mijn bloeddruk herstelde zich, met de baby ging alles goed en ik werd naar huis gestuurd om de natuur zijn gang te laten gaan.
Nog even ter verduidelijking: mijn vriend Frank en ik wonen niet samen maar op anderhalf uur rijden van elkaar. Dat krijg je met die internetrelaties tegenwoordig!

Op woensdag 18 oktober om halftwaalf 's avonds verloor ik de slijmprop, heel herkenbaar. Ik bleef naar het toilet lopen en mijn moeder, bij wie ik logeerde, werd er behoorlijk onrustig van. Nou ja, we zijn toch maar gewoon naar bed gegaan maar om een uur of één kreeg ik pijn in mijn buik en tegen drieën zat daar al een behoorlijke regelmaat in.
We hebben het ziekenhuis gebeld en we mochten komen. Ik werd aan het ctg-apparaat gelegd. Er waren regelmatig harde buiken te zien maar mij werd verteld dat dit beslist nog geen weeën waren. Ja, weet jij veel als het je eerste kindje is. We konden beter naar huis gaan want het kon nog wel een tijdje duren. Om vijf uur waren we weer thuis en we gingen maar weer naar bed.

Om halfzeven begonnen de echte weeën. Ik voelde nu zelf wel degelijk het verschil! Al gauw moest ik gaan puffen maar zo was het goed uit te houden.
Tegen twaalf uur werden de weeën frequenter en regelmatiger en dus togen we weer naar het ziekenhuis. Deze keer mocht ik blijven. Ik had drie centimeter ontsluiting. Ik maakte het mezelf gemakkelijk want het zou nog wel even duren.
Mijn moeder en ik - Frank had ik gebeld met de mededeling dat er wel wat stond te gebeuren en dat ik terug zou bellen als hij echt moest komen - kregen wat te eten maar ik wilde alleen wat yoghurt.
Om drie uur had ik zes centimeter ontsluiting en leek alles goed te gaan. De baby kreeg een elektrode op zijn hoofdje voor het ctg-apparaat. Hij deed het prima.

Vanaf dat tijdstip is het voor mezelf allemaal wat onduidelijker geworden. Ik kreeg rugweeën en die waren vreselijk pijnlijk. Ik kon ze wel wegpuffen maar ik lag wel te kreunen van de pijn.
Rond halfzeven ben ik nog onder de douche gestopt - ik had er zelf niet zo'n zin in - om te kijken of de weeën dan wat regelmatiger zouden komen. Dat hielp echter niet en toen werd besloten een infuus met weeënopwekkers te geven. Ik weet nog dat ik daar niet blij mee was maar ze zouden me ook een pijnstiller en een spierverslapper geven. Daarmee zou het dan wat
draaglijker worden. Nou, vergeet het maar. Ik bleef ontzettend veel pijn houden.
Frank was inmiddels gearriveerd (naar het schijnt was het toen ongeveer 20:30 uur). Hij hield mijn hand vast, ik was niet in staat om iets te zeggen en ik zakte toen al steeds tussen de weeën door in slaap. Volgens Frank heb ik zelfs liggen snurken. Ik kon niet meer reageren, alleen nog ja of nee knikken als ze vroegen of ik iets wilde drinken of een natte washand wilde. Toch heb ik heel veel van wat er werd gezegd en besproken, wel gehoord. Ook dat mijn moeder er op een gegeven moment niet meer tegen kon en door mijn vriendin, die om halfzeven binnen was komen stappen en gewoon is gebleven tot het einde, even mee naar buiten werd genomen voor een ommetje.

Uiteindelijk hebben ze om 22:30 uur de gynaecoloog opgepiept. Hij ging toucheren en constateerde nog steeds die verfoeide zes centimeter. Hij gaf opdracht alles los te koppelen want hij ging een keizersnede doen.
"Gelukkig", dacht ik toen. Achteraf heeft mijn moeder me verteld dat het infuus toen al op 12 stond (de hoogste stand), maar dat dit vermoedelijk niet heeft gewerkt.
Daar heb ik geluk mee gehad want ik had er niet aan moeten denken die rotweeën ook nog eens snel achter elkaar te krijgen. Nu kwamen er steeds twee achter elkaar, een hevige en een minder hevige. En ik pufte maar, op de automatische piloot. Tijdens zo'n wee kwam ik even bij, maar daarna zakte ik weer weg. De voorbereidingen voor de keizersnede werden getroffen en ik weet nog dat ik dacht: "Hij moet perse vandaag (de uitgerekende datum, 19 oktober dus) worden geboren!"
Buiten de operatiekamer hing een klok en ik zag dat het 23:00 uur was. Ik was gerustgesteld want dat zou dus wel lukken. Waar je je al niet druk om kunt maken maar dat was op dat moment heel erg belangrijk voor me. Toen eenmaal de ruggenprik was gezet, kwam ik weer bij mijn positieven. Eindelijk was ik van die rugpijn af.
De keizersnede heb ik dan ook heel bewust beleefd. Ik heb Christans eerste huiltje gehoord en hem gezien zodra hij was geboren.
Toen namen ze hem mee naar Frank, die prompt bezweek voor alle vadergevoelens die dat kleine hummeltje in hem losmaakte. Even later stond hij ineens huilend aan het hoofdeinde van de operatietafel. Dat was zo'n
mooi moment!
Na het hechten werd ik naar de Intensive Care gebracht - 's nachts is de verkoeverkamer niet open - en na een tijdje kwamen mijn moeder en Frank met Christan en een verpleegster bij me. Toen kon ik mijn manneke
eindelijk goed bekijken.

Na anderhalf uur mocht ik naar de kraamafdeling en daar was Christan ook al. Hij was zo mooi (nog steeds, hoor)! Hij was een stevig manneke van 4390 gram en 53 centimeter lang.
Van slapen kwam niet veel terecht, omdat ze op de meest onmogelijke tijden bloed van mij of Christan moesten hebben. Zijn glucosepeil was niet zo goed, dat gebeurt vaker bij grote baby's.
Toen ineens wilden ze mij wat oppoetsen, controles doen, al dat soort gein waardoor je niet aan rusten toekomt. Ik heb naar het schijnt 700 milliliter bloed verloren tijdens de operatie en daarom kreeg ik nog een ijzerkuurtje.
Omdat Christan nogal kreunde, waren ze bang voor een infectie maar er bleek na een nachtje kinderafdeling niets mis te zijn met hem. En op dinsdag mochten we lekker samen naar huis.

Het was bepaald geen gemakkelijke bevalling. Toch kijk ik er niet met akelige gevoelens op terug. Ik heb ook niet het idee dat ik heb gefaald of zoiets, wat je soms wel eens hoort als een bevalling in een keizersnede
eindigt. Het kon gewoon niet anders.
Christan is nu bijna negen maanden. Een heerlijk mannetje met de donkere kijkers van zijn vader. Verder lijkt hij sprekend op mij als baby. Mijn moeder, die vaak oppast, zegt dat het net is of ze weer met mij aan de wandel is als hij in de wagen ligt te slapen!

Renée

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld