Ook het HELLP-syndroom gehad?

, 2.056 keer bekeken

Door Chantèl op 11/07/2006 - 22:44:

Hallo lotgenoten,

Ik ben op 20/02/2006 bevallen van ons tweede, mooie meisje, Chelsey.
Toen ik 37 weken zwanger was, heb ik heel plots het HELLP-syndroom gekregen.
Ons dochtertje woog bij haar geboorte maar 2660 gram, maar ze deed het gelukkig heel goed. Ik daarentegen ben erg ziek geweest en heb drie dagen op de dienst Intensive Care gelegen.

Het begon allemaal 4 dagen voor de uiteindelijke bevalling. Mijn eerste kindje was geboren met een keizersnede omdat ze in stuitligging lag. Chelsey lag echter wel goed en dus gingen we voor een "normale" bevalling.
Die bewuste nacht kreeg ik weeën. Ik kwam hier pas achter toen ik ‘s nachts in het ziekenhuis was en aan de CTG lag. In de loop van de nacht stopten de weeën. ‘s Morgens vroeg de gynaecoloog hoe het ging en ik zei: “Alles is rustig nu.”
Nou, dan kon ik naar huis want ik was nog geen 37 weken op dat moment. Ik vroeg hem nog of het normaal was dat ik het zo benauwd had tijdens de weeën. Volgens hem kwam dit omdat ik klein van gestalte ben. “Het zal dan wel tegen je ribben drukken.”
Ik ging naar huis en ‘s avonds kwamen de weeën terug. Na 3uur om de 5min ween gehad te hebben, belde mijn man weer met het ziekenhuis. “Ik moest nog even afwachten want anders lag ik misschien weer een hele nacht voor niets in het ziekenhuis.”
En inderdaad 5 uur later was alles weer rustig.
De 2 volgende dagen bleven de weeën weg maar ik voelde me niet fit en zei tegen mijn familie en vrienden: “Dit kindje blijft geen 3 weken meer zitten.”

Op maandag 20/02/2006 werd ik ‘s morgens wakker met weeën en weer had ik het benauwd. Ik besloot nog even te wachten… Maar na een uur op de bank gaat het niet meer. Ik maak mijn man wakker en zeg hem dat ik naar het ziekenhuis wil. Eerst nog even mijn moeder gebeld om op te passen en hup, daar gingen we…
In het ziekenhuis wordt er gelijk een CTG gemaakt. Ik heb een lichte weeënactiviteit en krijg het steeds benauwder. De gynaecoloog onderzoekt mij: “minimale ontsluiting”, is de conclusie.
Dan word hij een beetje boos… Ik moet normaal ademhalen want ik doe net of ik 10 km heb gelopen en volgens hem ben ik aan het hyperventileren.
“Wat moet ik toch met jou?”
Waarop ik zeg: “Je moet dit kindje eruit halen.”
Ik voel me ontzettend machteloos en twijfel eraan of ik wel een bevalling aan kan.
Iedereen verlaat mijn kamer en mijn man en ik blijven machteloos achter. Ik zeg letterlijk tegen hem: “Help mij dan toch”, maar hij kan natuurlijk niets doen voor mij doen.
Zo’n 10 minuten later stroomt mijn kamer vol mensen. Ik blijk het HELLP-syndroom te hebben en moet gelijk onder complete narcose om ons kindje eruit te halen. Vanaf toen ging het allemaal heel erg snel.
Die avond is mijn stolselwaarde heel laag en ben ik in een kritieke toestand. Gelukkig kan ik alles nu nog navertellen want zoals de artsen het gezegd hebben, had het niet veel langer mogen duren.

Het rare aan mijn hele verhaal is dat ik eigenlijk “geluk” gehad heb dat ik zo ziek ben geworden want het litteken van de eerste keizersnede was bijna gescheurd. Het was al zo dun dat, toen ze mij openmaakten, ze mijn dochtertje konden zien liggen.
Ik mag nu ook geen kindjes meer krijgen want de risico’s zijn te groot.

Al met al heeft dit alles ontzettend veel indruk op mij gemaakt. Wanneer je zo dicht bij de dood bent geweest (en dat we bijna ons meisje hadden verloren), doet je ineens beseffen hoe kwetsbaar we zijn.
Nu, 4 maanden later, ben ik nog steeds dagelijks ermee bezig. “Het heeft tijd nodig”, is het enige wat ik steeds hoor. Maar goed, met Chelsey gaat het super. Ze is een heel tevreden meisje!
Verder wens ik iedereen heel veel sterkte toe!

Heel veel lieve groetjes,
Chantèl

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld