Onze mirakelbaby

, 1.096 keer bekeken

Door Sandra op 05/09/2005 - 15:01:

We waren 4 jaar getrouwd en dachten aan kinderen. Maar wisten wij toen veel…...
Na een jaar proberen (we bedachten altijd wel een reden waarom het nog niet gelukt was), stapten we naar de gynaecologe. Er werden enkele simpele testen gedaan, maar die leverden niets op. Ze verwees ons naar een ander ziekenhuis door voor verdere testen bij mij en mijn man.
Uit deze testen bleek dat mijn man een verminderde kwaliteit van sperma had. De moed zonk ons in de schoenen want we droomden echt wel van eigen kinderen. Maar we gingen niet bij de pakken blijven zitten en eind 2002 stapten we naar Dr. S. Hij gaf ons hoop door ons te vertellen dat het ons misschien met ICSI (een verregaande IVF-bevruchting) zou lukken om een eigen kind te krijgen. En… We waren bij de uitverkorenen want al na 2 pogingen was ik zwanger en alles verliep prima.
De zwangerschap was fantastisch tot ik na 31 weken hevige buikpijn kreeg. Aangekomen in het ziekenhuis, bleek dat ik zwangerschapsvergiftiging had. Na 1 week van spanning, afwachten en pijn, was het zover…
Ik had inmiddels al een spuit voor de rijping voor de longen van onze baby gekregen, maar zijn gewicht was aan de lage kant. Toch werd op 4 oktober 2003 om 17.30 uur besloten dat er om 18.00 uur een spoedkeizersnee zou gebeuren.
Michiel werd om 18.25 uur geboren met een gewicht van 1750 gram en hij was 43 cm groot. Enkele seconden mocht ik hem zien en daarna werd hij onmiddellijk meegenomen naar de couveuseafdeling van het ziekenhuis. Pas de dag nadien heb ik hem uitgebreid kunnen bewonderen. Gelukkig was het gevaar voor mij toen geweken.

Hij heeft nog 7 weken in het ziekenhuis gelegen. Weken vol spanning (Is hij afgevallen? Hij heeft toch geen infectie opgelopen? Kan hij nu zelf eten?) en vreugde (Joepie, 10 gram erbij, in een bedje in plaats van in de couveuse, hij drinkt al 70 ml uit een flesje, hij drinkt aan de borst)… Dagen vol verdriet waren er ook: verhoogde kans op wiegendood dus we kregen een monitor mee naar huis en ook de gehoortesten waren negatief.
Op 26 november mocht hij mee naar huis en een goede tijd brak aan. Pas in februari 2004 kwam er uitsluitsel over zijn gehoor: hij hoort perfect.
We zijn nu 18 maanden verder en alles gaat goed. Hij is iets meer ziek dan een ander kind, maar hij ontwikkelt zich goed, is sociaal en vooral een vrolijk ventje. Echt een mirakelbaby! We hebben vanaf het moment dat hij geboren was een dagboek bijgehouden om hem later te laten merken dat we dankbaar zijn dat hij in ons leven gekomen is.

Sandra

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld