Moeilijke bevalling

, 2.573 keer bekeken

Door Priscilla op 02/02/2005 - 15:41:

Op 21 januari is mijn dochter, Mabel, na een moeilijke bevalling ter wereld gekomen.
Op zich had ik een mooie zwangerschap. Tussentijds verloor ik soms wat bloed, maar na elke controle werd ik weer met een gerust hart naar huis gestuurd. Mijn grootste klacht tijdens die 9 maanden was voornamelijk de constante vermoeidheid, maar dat was te wijten aan mijn ziekte, sarcoidose (vooral op mijn longen). Ondanks de (kleine) kwaaltjes heb ik 9 maanden genoten, ik zou het zo weer doen! Alleen de bevalling viel me zwaar tegen. Lees maar waarom…

Op 19 januari moest ik voor mijn laatste controle naar het ziekenhuis. Ik was wat zwaarder geworden (logisch toch) en had er behoorlijk de pest in dat iedereen van zwangerschapsgym al was bevallen, behalve ik.
Op de echo die ik kreeg, was te zien dat het vruchtwater afgenomen was. Ik zou dus de volgende dag ingeleid worden. Dus wij op de 20ste om 8.00 uur ‘s morgens naar het ziekenhuis. Er werd ons het een en ander uitgelegd, waarna ik een gel, om de baarmoedermond te laten verstrijken, ingebracht kreeg. Na 2 uur werd dit nog een keer herhaald.
Omdat ik na een paar uurtjes een mooie baarmoedermond had, werd ik aan het infuus gelegd om de weeën op te wekken. Sorry, hoor, maar dat vond ik niet bepaald een pretje. Je hoort af en toe van die wilde verhalen over het niet op kunnen vangen van weeën… Helaas zijn ze waar.
Toen ik 4 cm ontsluiting had, waren de weeën niet meer normaal op te vangen. Ik had er van 7 minuten lang met nog geen halve minuut pauze ertussen. Daarbij kwam dat ik al heel gauw persdrang kreeg, zodat ik het na een uurtje of wat niet meer zag zitten. Met goedkeuren van mijn arts werd er besloten om me een pijnstiller te geven. Nadat ik dit toegediend had gekregen, was een goed gesprek met mij helemaal over. Ik ging er volledig naast praten en de weeën waren nog steeds veel te heftig. Na zo wat uurtjes te zijn doorgekomen, besloot men toch om me een ruggenprik te geven. Heerlijk, ik heb de prik niet meer gevoeld en de weeën natuurlijk ook niet meer. Toen het eindelijk wat rustiger was geworden, werd ons geadviseerd om maar lekker te gaan slapen. Het was al 22.30 uur en ik had ongeveer 7 cm ontsluiting. Mijn arm werd in een beugel gelegd, omdat het alarm van het infuus telkens afging, en toen zijn we lekker gaan slapen...

Het volgende moment werd ik spugend wakker met 5 artsen aan mijn bed, mijn man lijkbleek in een hoekje en een handjevol verpleegkundigen, die met mij bezig waren. Ik had een enorme hoofdpijn, was wat duizelig en mijn tong deed ontzettend pijn. Mijn arts bleef me vragen stellen: hoe dat ik me voelde en of dat ik nog hoofdpijn had. Ik merkte op dat moment dat praten moeilijk ging en het leek net alsof mijn hoofd een absorberende spons was. Ik wilde dingen zeggen, maar door mijn dikke tong ging dat moeilijk.
De arts legde me uit dat ik tijdens de 8 cm ontsluiting een insult (soort epileptische aanval) had gekregen en daardoor in een coma was geraakt. Mijn hartslag was enorm gedaald en mijn bloeddruk was nog maar 23/48. Ik was enorm blauw geworden tijdens de insult. De doktoren kregen de tube niet in mijn keel, omdat ik mijn kaken stijf op elkaar hield (met mijn tong ertussen). Omdat Mabel het in mijn buik wel goed deed, besloten de artsen om mij eerst stabiel genoeg te krijgen voordat we verder zouden gaan met de bevalling.
Ik had allerlei medicijnen gekregen om een ander insult tegen te gaan. De weeënopwekker via infuus had men al tijdens de insult verwijderd en ze hadden me een katheter ingebracht.
Nadat ik 2 uren later eindelijk stabiel genoeg was, hebben ze Mabel via een keizersnee gehaald. Ook hier heb ik maar weinig van meegekregen, omdat ik zo suf was van alle medicijnen die ik toegediend had gekregen.
Op 21 januari om 4.07uur is onze dochter dus geboren na een zeer moeilijke en gevaarlijke bevalling. Achteraf bleek dat ik een acute zwangerschapsvergiftiging had.

Als je nu denkt: een happy ending… Helaas.
Een paar dagen na mijn bevalling stond de neuroloog naast mijn bed. Nadat ik een hersenscan had ondergaan (omdat ze alles wilde uitsluiten), bleek ik teveel vocht bij mijn hersenen te hebben. Via een ruggenmergpunctie moest er bekeken worden of er geen bloed bij zat. Gelukkig niet.
Maar de punctie ging helaas een beetje mis, in de zin dat ze verkeerd stak waardoor mijn benen even uitvielen. Sinds de punctie heb ik wel een constante piep in mijn oren, alsof je uit een discotheek stapt. Daarbij komt dat ik sinds de bevalling een vergroot hart heb, waarvoor ik nog steeds in het ziekenhuis loop. Mijn evenwichtsorgaan functioneert niet helemaal zoals het zou moeten. Kortom, ik ben nog steeds uit de roulatie door mijn bevalling.
Bij de laatste nacontrole in het ziekenhuis werd ons ook nog even vermeld dat een eventuele volgende bevalling gewoon via de ’normale’ weg moest gebeuren, maar dat ik wel veel eerder zou worden ingeleid. Voor een tweede keizersnede kom ik niet in aanmerking, ook al heb ik meer kans op een herhaling. Om een indicatie te geven; in ons ziekenhuis komen jaarlijks maar 2 bevallingen als die van mij voor. Ik was de eerste voor 2004!
Ondanks dit gegeven zou IK toch heel graag een tweede willen. Mijn man is er wat sceptischer over. Hij is enorm bang voor een herhaling, omdat hij mij zo heeft zien wegglijden. Achteraf zitten wij met vragen, die het ziekenhuis niet heeft kunnen beantwoorden, zoals: had ik ingeleid mogen worden, terwijl Mabel niet volledig was ingedaald? Hadden ze Mabel niet eerder moeten halen, omdat ‘s ochtends (20ste) bleek dat ze in het vruchtwater had gepoept? Waren de symptomen die ik in de loop van de maanden opnoemde niet duidelijk genoeg(?): ik was veel misselijk, duizelig, zag zwarte vlekken, ging enorm veel vocht vast houden etc, etc…
Allemaal geklets achteraf natuurlijk. Alleen zit ik helaas met de gebakken peren, om het zomaar te noemen. IK heb de kwalen, IK heb zwarte gaten in mijn geheugen en IK ben diegene die af en toe behoorlijk in de put zit.
Zijn er nog meer vrouwen die zich in dit verhaal kunnen herkennen? Laat me a.u.b. iets weten! Misschien kunnen we elkaar helpen.

Priscilla

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld