Mijn trauma na stuitbevalling.

, 3.018 keer bekeken

Drie jaar geleden liep ik om deze tijd rond met een steeds dikker wordend buikje. Mijn zwangerschap vond ik zwaar, maar heerlijk. "Wat ben je stralend," werd er nogal eens tegen me gezegd. Het was een fijne tijd. Regelmatig trok ik mijn T-shirt omhoog om te pronken. Mijn man en ik droomden van ons gezin. We wilden zeker twee kinderen en misschien wel drie of vier, maar dat zouden we nog wel zien.
Ik zag eigenlijk niet tegen de bevalling op. In mijn familie deden ze het allemaal heel goed en daarbij kon ik goed tegen stress en had ik een hoge pijngrens. "Het is keihard werken en het doet hartstikke pijn, maar het is wel te doen," zei iemand eens tegen me. Dat kon ik wel, dus ik wilde ook graag thuis bevallen.
Aan het eind van mijn zwangerschap bleek mijn kindje in stuitligging te liggen. Nu moest ik naar het ziekenhuis en kwam er het een en ander bij kijken. Alleen kon ik weinig informatie vinden en een kennis van me die arts is wilde me ook niet te veel vertellen, want dan werd ik alleen maar bang. Maar als ik ergens bang van werd dan was dat wel van dat zwijgen.
Nu weet ik waarom ze zwegen. Inderdaad, als ik geweten had wat me te wachten stond dan had ik een keizersnee gewild. Maar ik wist het niet, ook al lijkt het er op dat ik onbewust erg veel geweten heb. Ik heb een paar keer gezegd: "Moet ik niet worden ingeleid? Wordt mijn kindje niet te groot? Krijg ik niets tegen de pijn? Denk er om, het kan snel gaan."
Maar mijn opmerkingen werden weggewuifd door mijn gynaecologe. Het was mijn eerste kindje en zij had al 26 jaar ervaring en dat moest ik, geloof ik, vooral niet vergeten.

De laatste twee weken lag ik in het ziekenhuis vanwege een te hoge bloeddruk en ben mijn gynaecologe gaan vertrouwen. Uiteindelijk ben ik met een positieve houding aan mijn bevalling begonnen. In vier uur tijd had ik ontsluiting. De pijn was waanzinnig, ik kon eigenlijk geen adem krijgen van de pijn maar het duurde te lang om die in te houden dus moest ik wel. Soms had ik er even tranen van in mijn ogen… "Waarom doet het toch zo'n pijn… Het is niet eerlijk…"
Ik lag op mijn zij en het enige wat ik van mijzelf mocht opspannen tijdens een wee, was mijn hand. Mijn kamergenootje dat naast me lag, merkte amper iets van mijn pijn want doordat ik alles naar mijn hand bracht, kon ik vrij goed adem blijven halen. Toen de verpleegsters voor haar op de kamer kwamen, zei ik: "Neem me maar mee want ik kan toch niet meer slapen."
Logisch, want blijkbaar had ik bijna ontsluiting. Mijn man werd gebeld en in die tussentijd kreeg ik een poepgevoel. "V*** bellen," reageerde de verpleegster. In die tijd dat de gynaecologe er nog niet was, werden mijn persweeën onhoudbaar. Ik hield het niet meer! Wat een pijn! Wat een natuurgeweld! Mijn kind moest er uit, ik kon het niet houden, mijn middenrif voelde ik drukken zonder dat ik het tegen kon houden.
Ondanks de pijn kan ik op dit gedeelte met bewondering terugkijken. Dat een lichaam zoiets produceren kan. Het leek een beetje op een flinke buikgriep: je ligt dan in bed met flinke krampen en ineens moet je rennen naar de WC. Je kunt er niet omheen en je wordt gek als je niet heel snel je darmen legen kan. Zoiets was het bij mij: het kindje moest er gewoon uit en snel ook!

Gelukkig, daar kwam mijn gynaecologe. Wat was ik blij, ook al omdat mijn kindje nu snel komen zou. Er gebeurde van alles maar het belangrijkste: ik kreeg een infuus met syntocinon, een weeënopwekker. Achteraf heeft niemand echt begrepen waarom ik dit kreeg met zulke persweeën en een volledige en snelle ontsluiting. Blijkbaar is een stuitbevalling al heftiger en pijnlijker, en een synto eroverheen maakt het nog heftiger en pijnlijker. Toen mijn gynaecologe zei: "Ga maar persen", moet ze geweten hebben wat me te wachten stond. Het is niet misgegaan, sterker nog, ik heb het zelfs heel erg goed gedaan. In 12 minuten kwam mijn dochter er uit.
De pijn van de ontsluitings- en persweeën was een eitje vergeleken met de pijn die ik voelde tijdens persen. De pijn steeg en steeg… een extra golf kwam toen ze voor de eerste keer knipte en in de wee erna steeg de pijn ineens oneindig… Dit is nog steeds het moment waar ik in gedachte niet echt naartoe kan. Ik schrijf dit op uit mijn herinnering, maar ik weet me nog steeds geen raad met mijn gevoelens als ik echt naar dit moment probeer te gaan. Aan de andere kant lijk ik het nog zo goed te weten maar ik kan ook niet omschrijven hoe AFGRIJSELIJK dit was. De enige woorden die ik verzinnen kan zijn: de pijn steeg oneindig…
Achteraf ben ik er achter gekomen dat ik gevoelsmatig "vermoord" ben op dat moment. Ik moet een volledige uittreding gehad hebben door de pijn. Door de pijn van de schaar die mijn lichaam in ging. Toen ik bijna een jaar later een keer flink in mijn vinger sneed, herkende ik de pijn hiervan ook duidelijk. Als reactie hierop was ik weer dagen van streek.
Ik zag een keer een actrice spelen dat ze doodgestoken werd. Natuurlijk gespeeld maar er is heus onderzoek gedaan naar hoe iemand dan ongeveer kijkt en zij heeft dat op haar opleiding geleerd. Er ging een soort schok door me heen toen ik het zag, want op haar gezicht stond te lezen wat ik gevoeld had tijdens het persen.

Toen ik voor de eerste keer goed perste, hoorde ik mijzelf schreeuwen. Het leek niet van vlakbij te komen maar ik hoorde een duidelijke, strenge reactie: "Niet schreeuwen, dan kunnen we niet communiceren!"
Blijkbaar kwam dit van mijn gynaecologe die vlakbij me stond. Ik schaamde me een beetje want schreeuwen is niks voor mij. Maandenlang dacht ik dat ik erna geen kik meer gegeven had, maar mijn man vertelde me dat ik vrij harde "auw auw"-geluiden gemaakt had. Maar na de tweede keer knippen, bleef ik stil.
Achteraf realiseer ik me pas dat ik al voor de tweede keer knippen niet meer kon reageren tijdens de pauze tussen de weeën, maar ik was me er nog wel van bewust en ving ook nog iets van het gesprek op dat mijn man en gynaecoloog voerden tijdens de pauzes. Maar na die fatale stijging van pijn heb ik in een grijs bewegende tunnel gezeten. Het was echt een brandende hel van pijn en wat heel moeilijk was, was dat ik erg snel aan kracht verloor. Ik voelde dat het mis ging. Ik vocht zo hard ik kon maar ik constateerde op een bijna nuchtere manier dat het mis ging en dat ik mijn kindje aan het verliezen was. Maar geen moment nam ik in kracht terug, ondanks dat ik voelde dat deze zo hard terugliep.

Aan het begin was ik oersterk, later sijpelde het vrij snel uit mijn lichaam en was het vergelijkbaar met hardlopen als je een flinke griep hebt. Het maakte me wanhopig en machteloos, maar ik bleef vechten. Ik dacht dat ik nog een hele tijd moest want ik was nog maar net begonnen met persen en ik wist dat ik het niet lang meer vol kon houden. Tot ineens de pijn zakte en ik iets voelde sluiten. Even zag ik een kind ondersteboven bungelen in de handen van de gynaecologe. "O, ja, een kind", schoot er door me heen want op het eind was ik als een gek aan het vechten geweest zonder me nog echt te realiseren waar ik mee bezig was.
"Gatver, ze leggen het op mijn buik", dacht ik toen ik voelde dat het op me gelegd werd. Ik kan me ook nog iets van verbazing herinneren toen ik het huilen hoorde. Het leefde dus, dat viel me mee. Ik heb iets van een flits gemerkt maar op de foto die toen van ons genomen werd, kun je duidelijk zien dat ik in coma lag met het netgeboren baby'tje op mijn buik. Heel anders dan je op SBS6 ziet want dan zie je de moeder toch al snel erna het kindje pakken. Ik heb mijn dochter pas de dag erna voor het eerst willen aanraken.
Ik moet nog minutenlang buiten bewustzijn gelegen hebben en volgens mijn man kwam ik pas bij toen er iets in mijn infuus gedaan werd. "Het is een meisje", en mijn dochter werd boven me gehouden. De eerste beelden die ik van mijn dochter heb, is haar dikke onderkantje want dat is normaal bij een stuit. Ik moest ook even scherpstellen voordat ik begreep wat ik nou eigenlijk zag.

Na het hechten, liep mijn gynaecologe zomaar weg. Nog later werd ik afgesnauwd omdat ik de kracht niet had om te gaan douchen. Mijn man heeft nog gevraagd: "Was dit normaal?"
"Ja, hoor, het enige wat er bijzonder aan was, is dat het vrij snel gegaan was."
Blijkbaar had ik een prachtige stuitbevalling. Als ik op de foto kijk die vlak na de geboorte gemaakt is, staat mijn gynaecologe er ook heel tevreden op, zo van: klusje geklaard. Maar op diezelfde foto sta ik: geestelijk en lichamelijk flink verwond maar dat is blijkbaar niet belangrijk, want de baby was gezond.
Ik kan nog een heel verhaal schrijven van vlak erna. Nog steeds moet ik nog wel eens huilen als ik eraan denk hoe verschrikkelijk veel pijn ik had. Vooral de eerste dag maar ook de dagen erna.
Iedereen feliciteerde me, er werd niet meer over mijn bevalling gesproken en ik wist niet beter dan dat het heel goed en snel gegaan was. Mijn pijn werd genegeerd en ik wilde niet klagen. Ik deed mijn best een zo goed mogelijke patiënt te zijn want ze zijn al zo druk in het ziekenhuis.

Eigenlijk bedenk ik nu dat ik die eerste periode eigenlijk helemaal niet aan mijn bevalling dacht en alleen aan de twee weken er voor. Later vertelde mijn kraamhulp me dat ze vond dat ik meer napijn had dan een vrouw met een keizersnee en dat het haar opviel dat ik mijn dochter niet naakt wilde zien. Daarbij kon ik haar niet verzorgen omdat ik niet lang op mijn benen kon staan. Ik was er te slap voor en had te veel pijn. Pas na tien dagen heb ik haar eerste luier verschoond. En ik heb geen kraamtranen gehad en kon me nergens op concentreren en niet slapen.

Ongeveer drie weken na mijn bevalling, kwamen de herinnering aan die fatale stijging van pijn terug. Ik schrok er wakker van en lag erna met een hard kloppend hart wakker. Daarna gebeurde dit elke nacht. Pas twee maanden na mijn bevalling heb ik er met mijn man over gesproken, dat ik het niet goed verwerken kon, dat ik er altijd aan dacht. Gelukkig heb ik contact met mijn kraamhulp gehouden. Ze was verder een van de eersten waarmee ik over mijn probleem sprak. Ze vertelde me dat mijn knip tussen de acht en de tien centimeter was en dat ze nog nooit zo'n dik en blauw onderkantje gezien had.
Mijn zus reageerde vrij geschokt toen ik mijn bevalling met een verkrachting vergeleek. Later ben ik gaan begrijpen waarom ik dat deed.
Na 2 ½ maand ben ik ermee naar mijn huisarts gegaan. Ik had nog steeds erg veel pijn aan mijn knip en aan mijn onderbuik en ik voelde me niet goed. Ik wist niet zo goed waarom maar ik had het gevoel dat ik geestelijke hulp nodig had. Maar hij vond dat er niks aan de hand was en dat ik het maar van me af moest zetten.
Toen heb ik mijn eerste verhaal geschreven. Het waren 15 kantjes en als ik het achteraf terug lees, is mijn hele "ziekenhuisavontuur" gedetailleerd beschreven en mijn bevalling erg op gevoel met vage termen en vrij kort. Daarom reageerde mijn zus na het lezen ook van: "Je bevalling is je probleem niet want het gaat er bijna niet over."
Een nicht begon spontaan te huilen: "Jij hebt veel te veel pijn gehad."
Een bevriende kraamverpleegster zei het ook: "Je hebt veel te veel pijn gehad, de volgende keer moet je een keizersnee."
Maar wat ze verder zei, heb ik niet echt gehoord. Blijkbaar vond ze dat ik professionele hulp nodig had.
Mijn huisarts zei: "Je bevalling is normaal en jij ook."
Blijkbaar is het niet erg als een barende vrouw buiten bewustzijn raakt want het kindje krijgt evengoed nog zuurstof. Ja, en bevallen doet nou eenmaal pijn. Een paar maanden later, de bevalling was toen een half jaar geleden, reageerde hij: "Er is toch niets aan de hand? Je knip is genezen en je kindje is gezond?"
Maar waarom kon ik soms geen adem krijgen van de ellende van de herinneringen? Waarom leek ik gevangen te zijn in mijn gedachten? Ik kon me nergens op concentreren, geen boek, geen krant, geen televisie want ik dacht alleen maar aan mijn bevalling, de hele dag door. Soms kwamen herinneringen als een schok, in een flits, soms deed het letterlijk pijn.
Als ik eindelijk in slaap gevallen was, schrok ik ervan wakker en lag ik weer urenlang met een kloppend hart in mijn bed. Mijn moeder zei: "Ik merkte dat het niet goed met je ging omdat je alleen maar over jezelf sprak."
Daarbij werd ik erg mager. Ik zag er zo slecht uit dat de mensen bijna niet meer durfden te vragen hoe het met me ging. Ik stond op instorten, ik kon niet meer… Achteraf vind ik dat ik er dus na een half jaar het slechts aan toe ben geweest.

Zo kwam ik bij een psycholoog. Het eerste wat hij deed nadat ik hem over mijn probleem vertelde, is mij een psychologische test laten afnemen. Zijn conclusie was resoluut: "Je bent geestelijk gezond, het was je bevalling."
Natuurlijk ben ik niet perfect maar ik zou een bevalling goed kunnen verwerken. Ik moest mijn bevalling zo goed mogelijk opschrijven. Ondertussen noemde ik het deel 2 van mijn verhaal en tijdens het schrijven, zijn er heel wat dingen naar boven gekomen. Door de therapie ging het een stuk beter met me en toen het ongeveer 9 maanden geleden was, zei een goede vriendin tegen me: "Ik heb je eindelijk weer eens zien lachen."
Maar ik bleef onrustig. Het leek wel of dit de oorzaak was dat ik zowel niet slapen als niet huilen kon, gek werd ik er van! Naderhand heb ik begrepen dat dit gevoel komt door angst. Inderdaad, ik ben erg bang geworden, voor van alles. In die tijd was ik zelfs bang om te leven en kon het me niet echt schelen als ik sterven zou.
Ik wilde niet het risico lopen ooit nog eens zoveel pijn te moeten voelen, op wat voor manier dan ook. Achteraf realiseer ik me dat ik antidepressiva had moeten slikken want volgens mij ben ik vooral in de auto een gevaar voor anderen en mijzelf geweest. Vooral in de auto ging ik malen, werd ik kwaad. Daarbij heb ik een vrij snelle auto waar ik dan het gaspedaal hard naar beneden drukte. Zelfs nu betrap ik mijzelf er nogal eens op.
Ik voel me vaak zo machteloos en boos dat ik dit in deze moderne tijd mee heb moeten maken. En dat het voorspelbaar geweest is, dat ze gewoon stonden te kijken hoe ik kapot lag te gaan. Dat ze blijkbaar vinden dat het erbij hoort en hoe ze met hun neus in de lucht weg kunnen lopen. Mijn gynaecologe nam alle beslissingen zonder overleg en ik draag de consequenties… ik moest ergens mijn boosheid kwijt. Een uur hard wandelend achter de kinderwagen, was vaak niet genoeg. Het gaspedaal indrukken, gaf me toch een gevoel van macht of zo.

Op een gegeven moment vond ik dat ik voldoende bij de psycholoog geweest was en toen het bijna een jaar geleden was, kwam ik bij een regressietherapeute terecht, Yvonne. Bij haar ben ik me nog meer gaan herinneren onder hypnose maar deels blokkeerde ik zelfs dat nog. Ze respecteerde dat en ging niet verder want ze ging er vanuit dat ik dat niet voor niks deed. Het was echt te erg geweest.
Ze vond het triest dat zoiets gebeurt in een ziekenhuis en deze moderne tijd. Ze vond mijn bevalling een marteling waar elk normaal mens kapot aan gaat en legde me uit waarom.
Ze stuurde me naar een mensendieck/reiki therapeute, Jannie. Zij leerde me weer goed adem te halen, gaf me reiki en ontspanningsoefeningen. Toen mijn bevalling anderhalf jaar geleden was, sloot ik op zich de therapie bij Yvonne af maar we hielden wel contact.
De tijd moest verder helen. Elke drie weken ging ik naar Jannie, totdat mijn dochter ruim twee was.

In die periode ging het wel veel beter met me. "De herinneringen zijn ongeveer 10% van de intensiteit van vorig jaar," zei ik wel. Blijkbaar begonnen mijn ogen weer helder te staan, werd ik rustiger en kon ik me eindelijk weer beter concentreren. In die periode heb ik voor het eerst weer een boek kunnen lezen. Maar het blijven ups en downs. Ik blijf heel sterk op situaties of dingen reageren die me doen denken aan bevallen. Of het nou een schreeuw van een spelend kind is of een ooievaar langs de weg. Door het minste geringste ben ik helemaal van slag, ondanks dat het wel steeds minder wordt.
De omgang met de mensen om me heen wordt steeds beter maar blijft erg moeilijk. "Ze heeft het er nog steeds over," wordt er blijkbaar nogal eens gezegd. "Ze moet niet zo zeuren, haar dochter is toch gezond."
Gelukkig kan ik steeds beter over iets anders praten maar ik moet me bijna bij iedereen erg inhouden want het lijkt of het niet mag. Op een paar na. Het blijkt inderdaad dat je in moeilijke tijden, je echte vrienden leert kennen. Dat is wel erg getest want ik ben me bewust dat ik hun geduld vaak erg op de proef gesteld heb. Zonder het te weten, bleek ik heel erg vaak hetzelfde verteld te hebben terwijl ik er van overtuigd was telkens iets nieuws te vertellen. Maar ik was ook grotendeels aan het woord, want het was moeilijk voor me aandacht voor die ander op te brengen.
Ik ben me ervan bewust dat het heel veel beter gaat maar dat het nog wel steeds zo is. Maar ik heb me ook noodgedwongen gevoeld te acteren. Deels vanwege het niet uitgesproken spreekverbod wat er blijkt te zijn, maar ook omdat het niet de wereld is van de kneusjes. Net als in de dierenwereld waar kneusjes verstoten worden. Vandaar ik meestal net doe of het beter met me gaat dan het in werkelijkheid is. Het is een soort van manier van overleven geworden, ondanks dat ik het niet fijn vind. Maar dat maakt wel dat ik me vrij veel terug ben gaan trekken. Sommige mensen heb ik na mijn bevalling bijna niet gezien, want ik voelde me niet fijn in die rol en het kostte me erg veel energie. En energie had ik niet veel over, want mede door de onrust en het slechte slapen was ik doodmoe. Daarbij heb ik ook nog een klein meisje te verzorgen, een huishouden en ik werk. Maar mijn trauma leek vaak mijn grootste deel van mijn energie op te slurpen.

Gelukkig kom ik weer steeds meer op de wereld. Vooral sinds dit voorjaar ga ik weer met plezier bij vriendinnen op bezoek en praat ik soms bijna niet of niet over bevallen. Eindelijk begin ik mijn leven weer op te pikken. Maar mede dankzij nog een therapeut die ik min of meer toevallig tegenkwam en me heel veel vertelde en me erg goed geholpen heeft: Rudy. Ik geef hem de bijnaam "tovenaar" want daar lijkt het op.
Ik kwam bij hem voor een elektro-accupunctuurtest vanwege mijn slechte weerstand. Hij kwam erachter dat er problemen waren in het bekkengebied. Daarom vertelde ik in het kort wat voor bevalling ik gehad had. Toen bleek dat hij van oorsprong fysiotherapeut is en oude Indonesische technieken te beheersen om (net) bevallen vrouwen te behandelen.
Volgens hem heeft de syntocinon de grootste schade aangericht. Alle vrouwen zijn beschadigd na een bevalling maar normaal gesproken zijn die beschadigingen zodanig dat een behandeling wel goed, maar niet noodzakelijk is. Net als wanneer je ongetraind flink bent gaan sporten, zijn de spieren die een barende vrouw intensief gebuikt heeft, gescheurd. Ze heeft dus eigenlijk flink spierpijn. Maar omdat ik een weeënopwekker over goede persweeën gehad heb, zijn de spieren erg gaan scheuren. Dit verklaart ook de extreme pijn in mijn onderbuik tijdens het persen. Dit had ik buiten de pijn van het knippen om. Uit die scheuren is bloed gesijpeld en in die gedeeltes kon het bloed niet lekker doorstromen. Daarbij moet ik erg gekneusd geweest zijn.
Maar omdat twee jaar na mijn bevalling het bloed er nog niet goed stroomde, kon de spier die overrekt zijn en doordat mijn dochter een enorme diameter had en geforceerd snel door het baringskanaal gegaan was, niet goed genezen. Deze spier deed, als ik een tijdje moest staan, vooral als ik ongesteld was, zo'n pijn dat ik wel moest gaan zitten. Om deze pijn maakte ik me ook erg zorgen. Daarbij had ik altijd nare steken in mijn onderbuik. Blijkbaar omdat er littekens op het bindweefsel waren.
Gelukkig was ik nog net op tijd en heeft hij me het afgelopen half jaar bijna wekelijks behandeld. Het was vaak erg pijnlijk en het was moeilijk voor me omdat ik nog steeds zoveel pijn moest ondergaan door mijn bevalling. Daarbij blijft het me maar tijd en geld kosten maar ik moest het doen. Ik ben er dan ook bijna trots op hoe erg ik mijn best gedaan heb om beter te worden en deze laatste loodjes waren ook erg zwaar.
Weer een oppas regelen, weer op weg naar Amsterdam, weer geld betalen (want het meeste heb ik zelf moeten betalen) Sasja ophalen en weer een halve dag om. Maar het was allemaal de moeite waard want zelfs mijn buik is zo goed als genezen.

Nu ga ik nog maar eens om de drie weken. Eindelijk kan ik vrij goed slapen maar wordt nog wel bijna altijd te vroeg wakker met mijn bevalling in gedachte. Maar het deprimeert me niet meer zo. Eindelijk begint het er op te lijken dat ik het vrij goed een plekje kan geven.
Dikke buiken en netgeboren baby's ontwijk ik nog zo veel mogelijk. Dit confronteert me nog te erg met het afschuwelijke wat ik mee heb moeten maken. Een tweede kindje is er nog niet bij. Dit doet mij en mijn man erg veel verdriet. Het was onze droom, wij willen het ook zo graag. Het lijkt wel of iedereen een tweede krijgt of heeft. Maar ik kan het nog echt niet aan.
Maar als het toch zo ver gaat komen, hoef ik niet meer zonder ruggenprik. Dat heb ik met mijn nieuwe gynaecoloog afgesproken, dokter B***.
Toen mijn dochter ruim een jaar was, ben ik al naar hem toegegaan en sindsdien heeft hij me fantastisch begeleid. Door hem ben ik niet al mijn vertrouwen in de artsen en de Nederlandse verloskunde verloren. Hij heeft mijn verhalen gelezen, de tijd voor me genomen, me heel veel uitgelegd. Deze bijzondere gynaecoloog probeert me zo goed mogelijk in zijn vakgebied te begeleiden om deze afschuwelijke ervaring te verwerken.
Helaas ben ik geen uitzondering, dat heeft hij me wel duidelijk gemaakt. Hij vond me goed tijdens onderzoeken en zo en mede door het verhaal dat ik geschreven heb, vindt hij dat ik het heel erg goed gedaan heb. Blijkbaar heb ik onterecht gedacht dat ik te strak en overgevoelig was. Het is voorspelbaar geweest en hij vertouwde me toe dat hij het me niet mee had laten maken. En dat niet alle gynaecologen werken zoals dokter V***.
Niet bij alle gynaecologen is de barende vrouw vogelvrij. Ze bestaan echt, diegenen die mee leven met de barende vrouw en haar troosten om wat ze mee heeft moeten maken. "Ik probeer de herinnering altijd zo mooi mogelijk te maken," zei hij. Maar ook heel eerlijk: "Ik kan geen wonderen verrichten."
Want hoe dan ook, als ik nog een kindje wil, moet ik toch weer baren. Het liefst geen keizersnee omdat ik het zo ontzettend goed gedaan heb. Dus ik moet dan toch de slachtbank weer op en ook loop ik weer kans op een knip. Want als het moet voor het kind, moet ook Bernardus er een zetten…
Nee, nog even niet.

Gelukkig is er ook een andere kant aan het verhaal. Ik vermoed dat ik dit als een ander verhaal zie omdat ik de geboorte zelf gemist heb.
Ik heb namelijk een prachtige dochter. Ondanks mijn trauma en de ellende erdoor, ben ik in staat geweest erg van haar te genieten, alsof ze benzine was waarop ik liep. Ook al wil ik de steun van mijn man, mijn therapeuten en een aantal vriendinnen niet vergeten.
Van tevoren heb ik niet kunnen verzinnen dat moeder-zijn zo machtig mooi is. Gelukkig ben ik al snel stapel op haar geworden en is het alleen maar meer geworden. Gelukkig ben ik in staat geweest om van bijna elke borstvoeding te genieten. Toen ik er na een jaar helemaal mee stopte omdat ik erg mager was, speet het me echt. Mede omdat ik er niet in geloofde dat ik ooit nog een baby aan mijn borst zou leggen.
Met haar heb ik echt geluk want ze is zo goed als probleemloos, mooi en vrolijk. Ik kan niet anders zeggen dat het moederschap me echt verrast heeft. Het is wel zwaar, hoor, maar dat wist ik van tevoren. Maar dat wonderbaarlijke gevoel dat vaak door me heen stroomt, daar had ik wel over horen vertellen maar toch niet kunnen inschatten dat het zo mooi zou zijn.
Eigenlijk had de afgelopen periode, de mooiste tijd van mijn leven kunnen zijn. Maar door mijn trauma was het de meest moeilijke. Maar wat ben ik blij met zo'n fijne dochter, want ik durf me niet voor te stellen hoe ik eraan toe ging geweest zijn met een moeilijke baby en een trauma. Heb ik dus toch nog geluk gehad.
Daarbij hou ik haar er toch aan over en hoop ik dat mijn trauma steeds meer naar de achtergrond gaat. Het had niet mogen gebeuren en ik ben nog elke dag er boos en verdrietig om maar ik heb er wel van geleerd, dat is er weer positief aan. Verder gaat de tijd me leren hoe ik er echt vanaf gekomen ben.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld