Mijn bevalling op TV

, 1.380 keer bekeken

Hoi,

Op 4 februari 2003 kreeg ik mijn tweede zoon. Ik wou het helemaal anders dan de eerste keer, maar het bleek toch een beetje hetzelfde. Ik was beide keren uitgerekend op de 28ste en allebei de keren begonnen de weeën op de 4de om 14 uur.
De eerste keer wou ik ook thuis bevallen. Maar omdat ik de weeën moeilijk op kon vangen en de arbeid niet vorderde, werd ik naar het ziekenhuis gestuurd. Daar werd ik naar mijn gevoel barslecht behandeld. Ik, die zo voor natuurlijk bevallen was, vloog aan het infuus, kreeg een epidurale, beviel na een dubbele knip en met de zuignap van een zoon die ik nauwelijks te zien kreeg en pas 4 uren later bij mij kreeg. Nochtans was alles prima in orde met hem, maar ja, het was juist het wisselen van shifts...
Nu wou ik het anders. Ik wist dat het anders kon en wou dat ook aan zoveel mogelijk mensen laten weten. Onder andere via forums merkte ik dat velen nog niet echt op de hoogte zijn van de mogelijkheid om thuis te bevallen, natuurlijk te bevallen en onder water te bevallen, ... En als men dan al weet dat het mogelijk is, weet nauwelijks iemand hoe het er dan aan toe gaat. De meesten denken dan: "Da's iets voor alternativo's."

Ik wou het anders, dat was zeker. Maar hoe? Daar was ik nog niet helemaal over uit. Tegen het einde van mijn zwangerschap wist ik het: ik wou het liefst thuis bevallen en als ik toch naar het ziekenhuis moest dan wou ik liefst onder water bevallen. Ik vond een schat van een gynaecoloog die prima samenwerkte met het vroedvrouwenteam van" Bolle Buik".
Nu was enkel nog de vraag: ga ik het volhouden zonder epidurale verdoving? Toen ik door VT4 gecontacteerd werd, wist ik: dit gaat me sterken om vol te houden. Ik wou de wereld tonen dat het ook anders kon en dan moest ik natuurlijk niet om een epidurale gaan zeuren.
Na verschillende afspraken gemaakt te hebben met de cameraploeg (we mochten ze ten allen tijde buiten smijten en we mochten tot het laatste ogenblik afzien van de uitzending), gingen Peter en ik ervoor.

Ik ging een week over tijd en dan was het eindelijk zover.
Ik moest naar de gynaecoloog om te zien wanneer ze me eventueel in zouden leiden. Op de onderzoekstafel bleek dat mijn weeën begonnen waren. De monitor bevestigde dit en de gynaecoloog zei: "Dit is toch een geplande thuisbevalling? Ga dan maar naar huis. Ik wens je een fijne bevalling." Dus gingen we met weeën, via de spoedopname naar huis. Ze keken daar wel raar op: "Ja, ja, mijn weeën zijn begonnen, ik ga naar huis."
We belden vanuit de auto de vroedvrouw op om te zeggen dat het eindelijk begonnen was. Ze zou eerst nog haar consultaties afwerken, want ik verzekerde haar dat het nog lang zou duren en dat ik nog niet veel voelde. Drie uur later zou ze komen.
Ik belde ook de tv-ploeg (1 cameraman en een vrouwelijke reporter) op. Zij zouden zo snel mogelijk komen. In het begin was het een aangename afleiding: het interview tussen de weeën door en Peter heel dicht bij me. Oh, wat beklaag ik de vrouwen van wie de man niet zo dicht bij hen staat en die niet zo betrokken is bij het mooiste moment uit het leven van hun vrouw.
Zodra de weeën heviger werden, hielden ze zich afzijdig. Ik merkte hun aanwezigheid nauwelijks op. Soms dacht ik wel: "Oh jee, ik moet naar het toilet. Fijn dat ze me ten minste niet tot hier volgen!"
De vroedvrouw kwam aan en wou me onderzoeken. Ik hield de boot zo lang mogelijk af want ik wou niet diezelfde teleurstelling als vorige keer en nog steeds maar 2 centimeter ontsluiting horen. Maar niets van dit alles!!! Ze onderzocht me snel en... 7 cm! Ik kon mijn geluk niet op!
Toen kwam er een echte weeënstorm opzetten. Ik hield het niet meer van de pijn: "Je moet! Toon Vlaanderen dat het zonder epidurale kan!"
Tussen de weeën door zei ik trouwens steeds: "Hèhè, dat viel wel mee, hé."
En ik meende het nog ook. Ik gaf mijn weeën ook punten op 10 wat pijn betreft. Voor de weeënstorm was dat 6 op 10 en ik ben nooit boven de 9 op tien gegaan. Schreeuwen ja, maar nadien: "Dat viel wel mee, hé."

Veel vrouwen zeggen dat ze het als een opluchting ervaren als ze mochten beginnen persen. Nou, dat gold niet voor mij! Oh, wat vond ik dat persen een ramp. Ik durfde niet, het deed vreselijk veel pijn, ik leek wel opengebroken in mijn bekken. Ik wrong die baby er meer uit dan dat ik perste. Maar eindelijk, het lukte. Ik hoorde Peter nog zeggen: "Ja, ja, hij is er, nog even!"
Hij huilde met mij mee.
Toen het hoofdje stond, werd ik aangespoord om eens te voelen. Ik voelde alleen maar blubber. Bleek dat Bavo "met de helm op" geboren werd. Dat wil zeggen dat de vliezen nog rond zijn hoofdje zaten en dat was dus die blubber die ik voelde. Eng, hoor!
Peter volgde alles in het spiegeltje, want vanuit zijn positie (ik zat gehurkt tussen zijn benen) kon hij weinig zien. Hij was minstens even emotioneel als ik was. En ja, deze keer kreeg ik mijn zoon onmiddellijk op mij. Hij is daar lang blijven liggen.
Toen de navelstreng uitgeklopt was, heeft Peter hem doorgeknipt. De nageboorte kwam heel vlot. De vroedvrouw controleerde nog even en zag dat ik niet ingescheurd was. Toen gaf Peter Bavo weer aan mij. Pas toen ik na een klein halfuurtje vroeg: "Hoeveel weegt hij eigenlijk", heeft ze hem verzorgd, getest, gewogen, gemeten, aangekleed en... weer bij mij gelegd.
We hebben toen mijn moeder opgebeld, zij zou met de andere kinderen komen, en onze vrienden ge-sms't. De peter van Bavo zou de foto's maken voor het geboortecd'tje (i.p.v. een kaartje) en kwam ook onmiddellijk.
De kinderen reageerden ongelooflijk lief. Arne (18 maanden) kwam binnen, keek naar zijn broer en zei zijn eerste woordje: "Waaaaaaaaauw!"
Nina, mijn stiefdochter (8 jaar), wou hem onmiddellijk vasthouden.
Terwijl iedereen champagne dronk en de foto's genomen werden, gingen Peter, de vroedvrouw en ik naar boven. Ik werd gewassen en in bed gelegd. Ik had vrij veel bloed verloren en viel ook 3 keer even flauw, maar werd goed ondersteund en gedragen door Peter.
Hij stuurde dan iedereen naar huis (Arne bleef bij mijn moeder en Nina sliep bij ons thuis) en wij genoten van onze eerste nacht samen. Bavo heeft de hele nacht doorgeslapen en werd om 7 uur wakker om voor het eerst zijn ogen te openen en te drinken...
Zo was mijn tweede bevalling. Helemaal anders dan de eerste. Een steun voor sommige thuisbevallers en "twijfelaars" en... een verwerking van de eerste voor mezelf.

Nathalie (lieke),
mama van Nina, Arne en Bavo

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld