Mijn bevalling met een spoedkeizersnede

, 1.337 keer bekeken

Ik ben de heel trotse mama van een zoontje van 2 jaar.

Wat ben ik ontzettend blij dat er een keizersnede bestaat. Na 42 weken zat er nog geen schot in en wou mijn manneke nog lekker bij me blijven. In het ziekenhuis, waar ik met een veel te hoge bloeddruk was opgenomen, begonnen ze met me in te leiden. Voor de zekerheid kreeg ik banden voor zijn hartje en voor de weeën rond mijn buik en daar gingen we dan. De hele dag heb ik echt niets gevoeld of ook maar ergens last van gehad.
Rond zeven uur moest ik overgeven en op dat moment zijn mijn vliezen ook spontaan gebroken, maar ik had zo goed als geen vruchtwater.
Ik bleef misselijk en kreeg ook echt pijn in mijn buik. Alleen heb ik geen wee gehad die hoger was dan 3%. Zo is dat ruim een uur doorgegaan tot ik tegen half negen 's avonds op mijn kop stond van de pijn en nog steeds geen wee te bekennen. Op dat moment viel ook het hartje van mijn zoontje weg en dan voel je zo'n enorme grote angst...
De gynaecoloog werd opgeroepen. Hij was er om 20:40 uur en vanaf dan ging alles in een heel snel tempo: in de lift werd ik al ingesmeerd met jodium, enz…

Om 20:50 uur is ons zoontje geboren. Het ging even heel slecht en hij moest "opgestart" worden maar godzijdank, hij leefde!! Het was een klein mannetje van 2400 gram en 45 cm en dat na een zwangerschap van 42 weken…
We hebben even een heel moeilijke start doorgemaakt. Op dat moment hadden we heel veel vragen en verwijten. Het enige wat ik mezelf nooit verweten heb, is dat ik mijn bevalling niet zelf heb gedaan want dan hadden wij geen zoontje gehad.
Ook heb ik er een heel lelijk litteken aan overgehouden maar dat is dan jammer want ik heb er iets prachtig moois voor teruggekregen.

Een trotse mama

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld