Lucas woog bij zijn geboorte 6,010 kg.

, 2.979 keer bekeken

Ik zal eerst vertellen hoe mijn 1e kindje geboren werd, Veronica is nu 2 ½ jaar.
Ik ben zwanger geworden in december en het was een goede zwangerschap. Toen was ik 23 jaar. Ik had een ontzettend dikke buik, geen zwangerschapssuiker (dit werd getest, omdat mijn buik zo groot was en het kindje hard groeide), wel een te hoge bloeddruk. Ook heb ik 2 maal een echo gekregen om te zien hoe groot dit kindje zou gaan worden. Er werd nog niet al te veel geschat, maar de verwachting was wel een groot kindje.
Op 10 augustus 1999 was ik uitgerekend maar mijn vliezen braken al op 20 juli, drie weken voor de uitgerekende datum dus. Ik wilde graag thuis bevallen. Alles zat prima, ze was goed ingedaald, het was dus wachten op de weeën. Maar die kwamen niet. De volgende dag, de 21e dus (de verjaardag van mijn man) werd ik in het ziekenhuis door middel van een infuus ingeleid. Ik had 1 cm ontsluiting. Na een aantal uren heftige weeën en met de hulp van de vacuümpomp werd er een dametje geboren, dat zo ontzettend onder huidsmeer en de haartjes zat, dat er zelfs gedacht werd dat ze niet 3 maar 4 weken te vroeg was. Ze gingen haar wegen en ze bleek 4070 gram te wegen en 50 cm lang te zijn.
Alles ging prima, toch hielden ze nog een dag de bloedwaarde van Veronica in de gaten, maar ze hoefde geen extra suiker te krijgen. Wel bijvoeding, dat wel. Om de 3 uur kreeg ze een hielprik om bloed af te nemen. Dit doet pijn, niet alleen bij je kind maar zeker ook bij mij, als moeder. Deze zwangerschap werd dus goed gecontroleerd. Ik vond deze bevalling al bij al heel heftig.

Omdat ze al zo ontzettend groot was en toch nog te vroeg, wilde ik bij een volgende zwangerschap een bekkenmeting krijgen. Maar ja, ik werd weer zwanger. In oktober 2000 kwamen we erachter. En wéér liep de zwangerschap zo lekker dat ik er niet om vroeg. Deze keer was ik uitgerekend op 9 juni 2001.
Maar de verloskundige bezoekjes verliepen heel anders dan de eerste keer! Twee van de drie verloskundigen die ik bij Veronica had, waren er niet meer. Alleen M. was er nog…...
Eén van de nieuwe verloskundigen was de moeder van M. en de andere, A., had ik wel eens gezien tijdens de kraamtijd van Veronica. Er werd niet meer op suiker gecheckt en ik kreeg geen echo, ook niet toen ik er om vroeg.
Mijn buik leek wel nog dikker dan de eerste keer. Alle drie de verloskundigen vonden het prachtig zoals ik zwanger was. "Ja, dit wordt een groot kindje", zeiden ze dan. Mijn angstige vragen of ik dan wel thuis kon bevallen, werd weggewuifd met een "Ach, 9 pond moet te doen zijn voor je. De eerste was ook 8 pond en 1 pond zwaarder is geen enkel probleem dan. Aangezien je bekken al op 8 pond staat nu en dat veranderd nooit."
Je snapt, ik vertrouwde ze volledig. Al waren er verschillende mensen die dit heel vreemd vonden, ik geloofde ze wel. Achteraf gezien, was dit dom van me.

Mijn zwangerschap werd zwaar op het laatst. Mijn bloeddruk was prima maar ik hield het niet meer. Met 37 weken kreeg ik zulke heftige voorweeën dat we dachten dat de bevalling begonnen was. De verloskundige kwam langs en ze wilde me amper toucheren. Uiteindelijk deed ze het wel en ik had 3 cm ontsluiting en een hele zachte en weke baarmoedermond. Helaas zetten de weeën niet door. Naar het ziekenhuis werd ik niet gestuurd, dit zou namelijk heel gewoon zijn bij een 2e kindje.
Toen ik nog een controle kreeg op woensdag 6 juni bij M. (de enige verloskundige die het ook wel te extreem begon te vinden), spraken we af dat ik, als ik die maandag na mijn uitgerekende datum (een zaterdag) nog niet bevallen was, gestript zou worden en misschien zelfs wel vliezen door geprikt zouden worden. Er moest nu maar eens wat gebeuren want mijn buik was in de laatste 2 weken alweer 6 cm gegroeid!!

De volgende ochtend had ik wat bloedverlies en M. kwam meteen langs. Ze toucheerde en ik had al 6 cm ontsluiting zonder weeën!! Een cadeautje dus. Ze stripte me en ik had lichte weeën, maar nog niet extreem, ik ging zelfs nog boodschappen doen. Ik heb mij dochter was naar oppas gedaan en mijn moeder stond stand-by want die zou erbij zijn.
Omstreeks 20 uur 30 had ik nog geen goede weeën. M. kwam terug en ze prikte de vliezen door. Toen ik onder de douche ging staan om het vruchtwater weg te spoelen kwamen er goede weeën opzetten.
Om 22.00 uur kon ik al persen, eerst zachtjes op de bank zachtjes en toen op de baarkruk. De kraamhulp werd gebeld en ook mijn moeder was er al. Op de baarkruk wilde het niet goed lukken dus ik ging even op bed liggen om wat uit te rusten en daarna weer staan. Dat werkte goed, maar M. durfde de bevalling niet al staande te doen. Dus weer op de kruk…
Om 2 uur werd het hoofdje geboren. Iedereen was in een jubelstemming maar toen kwam er niets meer. M. trok hard, ik moest op de grond op handen en knieën, maar ook dit hielp niet. Snel op de grond liggen, wat moeizaam ging omdat het hoofdje er al uithing. Eenmaal op de grond, weer keihard persen, vreselijk trekken aan het hoofdje door de verloskundige M. en heel hard duwen op mijn buik door mijn moeder en de kraamhulp.
En ja, eindelijk om 00.08 uur werd er een ontzettend blauw, slap en levenloos jochie geboren. Lucas was eruit! M. pakte direct de doptone en luisterde naar zijn hartslag maar die was er op dat moment niet meer. Intussen werd hij drooggewreven en in folie verpakt. Hij lag wel al die tijd boven op mij, met de navelstreng nog vast. Mijn moeder huilde de hele tijd en gilde: "Toe dan, jochie, toe dan! Lucas, doe dan wat. Hij is dood!!"
Dit was allemaal heel onwerkelijk. Ik keek naar M. die haast zat te huilen en de zuurstoffles pakte. Intussen kwam er toch een hartslag op gang. Ze tikte ook vaak tegen de wangen van Lucas... De kraamhulp zat naast me met tranen in haar ogen, ervan overtuigd dat Lucas zou sterven… Maar na heel lange minuten (het beademen heeft toch nog 20 minuten in beslag genomen), begon hij reutelend zelf te ademen. Godzijdank, hij leefde!

De placenta werd geboren en die was natuurlijk prima in orde. Pas toen werd de navelstreng doorgeknipt. De placenta woog meer dan 1 kg.
Lucas werd op zijn zij gedraaid op mijn buik en dat deed zoveel pijn aan zijn arm, dat hij toen eindelijk voor het eerst ging huilen. Dit was zo´n ontzettende opluchting voor ons. Ze ging hem daarna wegen en het ventje woog maar liefst 6010 gram en was 57 cm lang. Gezien het huidsmeer en alles wat hij nog had, vermoedden ze dat hij toch nog een week "te vroeg" was. Je moet er niet aan denken wat er dan gebeurd zou kunnen zijn natuurlijk.
Zelf had ik dit keer geen hechtingen nodig, daar ik helemaal niet ingescheurd was!! Ik was hier echt ontzettend blij mee. Bij Veronica moest ik wel gehecht worden, doordat ik toen behoorlijk ingescheurd was. Dus ik wist dat dit geen pretje was. Mijn bekken was wel zwaar gekneusd en hierdoor kon ik de eerste dagen niet meer lopen, alles moest gebeuren met een rolstoel.
Lucas moest direct naar het ziekenhuis. Hiervoor was er geen tijd geweest om een ambulance te bellen, dat zou hij nooit gered hebben. Hij kreeg meteen een suikerinfuus want dat daalde hard. Wat natuurlijk ook weer gevaarlijk was. Het infuus inprikken heeft 2 ½ uur geduurd, omdat het zo moeilijk ging bij hem. Alles was opgezet. Uiteindelijk kwam het in zijn voetje. Ook bij hem werd er iedere 3 uur een hielprikje gegeven om bloed af te nemen en ook bij hem waren de hieltjes bont en blauw.
In de couveuse paste hij niet en ook niet in de gewone glazen bakjes (wiegjes), dus hij kreeg een ledikant van de kinderafdeling. Zijn kleertjes pasten ook niet, net als de luiers. Alles moest groot. Het ziekenhuis staat gelukkig in dezelfde straat als waar wij wonen en de goede kraamhulpen brachten mij er vaak zelfs met de auto heen.
Uiteraard kwamen er veel mensen kijken bij Lucas, hij was recordhouder in het ziekenhuis en ze wilden allemaal wel zo´n wonder zien. Het was dan ook een behoorlijk contrast met de andere couveuse kindjes. Tussendoor zijn we ook nog wel eens naar het ziekenhuis geroepen door de kinderarts omdat het toch slechter leek te gaan en hij weer aan de hartmonitor terecht kwam, maar na 4 dagen mocht hij dan toch naar huis.
Eindelijk de kraamtijd kon beginnen. Zijn rechterarm had wel een Erbse Parese (gescheurde zenuwen in de nek/hals) door het harde trekken. De fysiotherapeute kwam de eerste dag al langs en na intensieve oefentherapie, is hij nu met 9 maanden helemaal genezen!!! De therapeute heeft dat zelfs nooit meegemaakt. Het gaat nu bijzonder goed met mijn kinderen. Het zijn twee heel vrolijke en makkelijke kinderen en het lijkt niet dat ze aan hun geboorte een trauma overgehouden hebben.

Lucas weegt nu ongeveer 10 kilo (iets meer) en 75 cm lang. Hij draagt maat 80/86, dus het valt best mee. Hij dronk wel van begin af aan ontzettend veel. Tot grote ergernis van het consultatiebureau. De 2e dag in het ziekenhuis kreeg hij zelfs al 100 ml flesvoeding en dat 7 keer per dag. Dat was wel te veel, hoor. Maar nu nog, krijgt hij veel voeding. Ach, hij is nu eenmaal niet gemiddeld.
Dochter Veronica is nu 2 ½ jaar en draagt maatje 104, maar zij is heel tenger. De reden dat zij zo groot waren, is dat mijn baarmoeder een paradijsje zou zijn. Er wordt ontzettend veel voeding doorgegeven via de bloedvaten die ruim vertegenwoordigd zijn in de baarmoeder. Het is zelfs zo erg dat wij vaak het hartje van onze kinderen niet konden horen kloppen tijdens de controles, zoveel lawaai maakten mijn bloedvaten.
Uiteraard zal ik bij een eventueel derde kindje niet meer naar een verloskundige gaan en zeker niet naar deze. Bij Lucas hadden ze moeten weten en zien dat er meer aan de hand was dan gewoon "een flink kind". Maar ik kreeg te weinig controles en dit is bijna fataal afgelopen. De volgende keer zal ik naar een gynaecoloog gaan en hoogstwaarschijnlijk word ik dan met 37 weken ingeleid of moet ik met een keizersnee bevallen. Misschien wordt er zelfs al met 34 weken gekeken of het kindje al geboren kan worden.
De verwachting is dat een derde kindje nog groter zal worden en tja, hoe dát dan moet??? Niet alleen de bevalling, maar ook de tijd erna. En dan bedoel ik niet de "peuter"-opmerkingen en andere zogenaamde leuke grapjes, die vaak hard aankwamen. Maar vooral ook de ziekenhuisperiode die toch heel vervelend is en de angst tijdens de tijd erna. Heeft hij er echt niets aan overgehouden? Ja, hij had een Erbse Parese en beide kinderen hadden hun sleutelbeentjes gebroken (al is dat laatste eigenlijk niet zo heel erg), maar dit is gelukkig goed gekomen.
Ach, ik ben gewoon trots op mijn ventje (en dochter natuurlijk ook). Dit hoort nu eenmaal bij hun start en ze waren voor mij gewoon minibaby'tjes, hoor.

Je hoort er zo weinig over terwijl het toch echt vaak voorkomt. Ik heb een brief hierover in "Ouders van Nu" gehad en ook "Hoe Bevalt Nederland" van Vinger aan de Pols heeft in de allereerste aflevering een foto laten zien van Lucas als de zwaarste baby van het onderzoek. Verschillende internetsites zijn bekend met Lucas en ik krijg dan ook steeds meer informatie binnen over dit onderwerp. De VOC (vereniging ouders van couveusekinderen) heb ik ook gevraagd om op hun internetsite meer onderwerpen over grotere kinderen te plaatsen, dus niet alleen over te kleine kindjes! Want de grote baby's beginnen "ondergeschoven kindjes" te worden en dat lijkt mij niet de bedoeling.
Het is wel erg jammer, dat er toch over het algemeen weinig aandacht aan geschonken wordt. Zoals je ziet, het is ook in deze zeer moderne tijd nog altijd mogelijk dat het gewicht zo mis geschat kan worden. Hoe is het mogelijk, hé?
Een trauma heb ik er niet aan overgehouden, mijn man daarentegen durft geen kindje meer te krijgen. De angst dat het de volgende keer wel misgaat, is voor hem enorm groot. Zelf zou ik graag nog een kindje willen, maar het blijft bij deze 2 lieve kinderen en daar heb ik verder geen moeite mee. Ze waren het in ieder geval méér dan waard.

Groetjes,
Monique

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld