Fluiten naar je droombevalling!

, 1.692 keer bekeken

Door Siepie op 22/07/2008 - 15:50:

Op 24 november 2007 was ik uitgerekend van mijn eerste kindje. Wat vond ik het spannend... Wanneer zou ze komen, hoe zou de bevalling gaan, hoe zou ze er uit zien, zou de bevalling pijn doen? Eigenlijk alle vragen die zwangere vrouwen zichzelf stellen, zo vlak voor de bevalling.
Ik had natuurlijk al heel lang nagedacht over mijn bevalling en was er helemaal over uit. Het zou een thuisbevalling worden, onderwater. Met 37 weken zwangerschap werd dan ook een bevallingsbad geleverd dat ik hier speciaal voor had gehuurd. Het bad werd klaargezet, evenals een bed (voor de zekerheid), maar helaas nog geen tekenen van een naderende bevalling…

Op 21 november voelde ik de hele dag gerommel in mijn buik. Ging het nu gebeuren? Op de een of andere manier had ik mijzelf wijs gemaakt dat mijn bevalling ´s nachts zou beginnen, dus vol goede moed stapte ik ´s avonds mijn bed in. Maar helaas, er gebeurde niks.
Sterker nog, op 22 november werd ik wakker en was het hele gevoel van rommelen in mijn buik verdwenen. Die dag heb ik nog van alles gedaan wat ik eigenlijk altijd deed, ben gaan koffiedrinken met mijn moeder, ben naar de markt geweest, heb boodschappen gedaan en ben naar de pedicure geweest. Inmiddels was ik er immers heilig van overtuigd dat mijn kleine spruit toch zeker die 42 weken zou volmaken.
Enfin, ´s avonds kijk ik om 20.00 uur altijd naar “Goede Tijden, Slechte Tijden”, zo ook de 22e. Nog even snel naar het toilet voordat het begint en warempel, op het toilet verlies ik mijn slijmprop! Natuurlijk betekent dit nog niet dat de bevalling begonnen is, maar ik ben nog niet goed en wel van het toilet of de eerste weeën dienen zich aan.
Yes, het is begonnen! Tijd voor manlief om het bevallingsbad vol te laten lopen!

Tegen een uur of 02.00 heb ik al een uur lang weeën die om de 2/3 minuten komen en die minstens een minuut aanhouden. De verloskundige wordt gebeld, evenals mijn moeder en zus die bij de bevalling aanwezig zullen zijn.
Om 02.30 uur komt de verloskundige. Na inwendig onderzoek blijk ik pas 2 cm ontsluiting te hebben en mijn vliezen zijn intact. Een tegenvaller…
De verloskundige vertelt echter dat het nu waarschijnlijk met 1 cm per uur zal gaan. Om 07.30 uur zal ze terug komen en als het dan 7 cm is, gaat ze niet meer weg.
De verloskundige gaat weer weg, en ik doe dapper mijn best om de weeën zo veel mogelijk op te vangen, al wil dit niet echt lukken. Ik wil niet liggen, ik wil niet staan en ik wil niet zitten. Ik ben in bad geweest, onder de douche etc. maar niks vond ik prettig. ..
Om 07.30 uur komt de verloskundige weer terug. Zijn we al bij die 7 cm? Na inwendig onderzoek blijk ik op 4 cm te zitten. Ik vraag nog een keertje of ik haar wel goed verstaan heb, maar helaas zei ze echt 4 cm. Dan besluit ze mijn vliezen door te prikken om de ontsluiting wat te stimuleren. Maar wat blijkt? Spruitje heeft in het vruchtwater gepoept en nu moeten we naar het ziekenhuis.

Om 08.30 uur komen we in het ziekenhuis aan. Daar wordt ik meteen aan een monitor gelegd om de hartslag van de baby en de ontwikkeling van de weeën in de gaten te houden. Ook krijg ik een weeënopwekkers omdat de ontsluiting toch echt niet wil vorderen. De dosis hiervan wordt zo´n iedere 30 minuten verhoogd.
Om 12.00 uur ben ik het helemaal zat, eigenlijk ben ik gewoon doodop en vraag om pijnstilling. Inwendig onderzoek wijst uit dat ik pas op 5 cm ontsluiting zit, dus krijg ik een prik in mijn been. Hierdoor kan ik gelukkig een uurtje of 4 een beetje tot rust komen. De weeën zijn er wel en je voelt ze wel, maar de scherpe kantjes worden er dan af gehaald.
Om 16.00 uur is de verdoving uitgewerkt en ze blijkt geholpen te hebben. De ontsluiting is gevorderd naar maar liefst 8 cm! Gaat er dan toch een einde aan komen?

We wachten, wachten en wachten. Inmiddels is het 18.00 als de verloskundige in het ziekenhuis afgelost wordt. De nieuwe verloskundige toucheert en komt tot de conclusie dat ik nog steeds 8 cm heb. Nu vind ze het genoeg geweest. Ze gaat nog eenmaal de dosis van de weeënopwekkers verhogen en dat moet er binnen 45 minuten met persen begonnen kunnen worden.
De 45 minuten verstrijken (en lijken wel 45 uren) maar als de verloskundige terugkomt, is de ontsluiting niet veranderd.
De verloskundige gaat met de gynaecoloog overleggen en er wordt besloten over te gaan tot een keizersnede. Gelukkig komt er een eind aan deze uitzichtloze situatie!
Vanaf hier gaat alles heel snel. De weeënopwekkers worden afgekoppeld en ik wordt voorbereid op de operatie. Aan alle kanten staan er verpleegkundigen aan mij te trekken en plukken, maar binnen no-time ben ik op weg naar de operatiekamer.
Daar aangekomen, vertelt de gynaecoloog het één en ander en voordat ik het weet, krijg ik een ruggenprik en begint de operatie.
Uiteindelijk is Roos (na 24 uur) op vrijdag 23 november om 19.51 uur geboren.

Zo zie je maar, mijn droombevalling liep helemaal in het water. Maar ik zou deze ervaring voor geen goud meer willen missen!

Siepie

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld