Een zoon, Kay!

, 957 keer bekeken

Dertien dagen voor de uitgerekende datum ben ik opgenomen in verband met een veel te hoge bloeddruk. De volgende de dag zijn ze begonnen met het inbrengen van gel. Die sloeg meteen aan maar na 8 uur lichte weeën en geen ontsluiting, stopte de werking ervan. Drie uren later, 's avonds om 7 uur in de hoop dat het die nacht geboren zou worden, werd er nog eens gel ingebracht. Maar dit deed helemaal niks. Ik heb geslapen als een os.
De volgende morgen had ik helemaal geen honger. De gynaecoloog kwam en zei dat het vandaag toch echt moest gaan gebeuren, desnoods met een keizersnee. En dat wilde ik echt niet… Gelukkig bleek na een inwendig onderzoek dat ik al drie centimeter had. Er gaat niets boven een nacht slaap.
De vliezen werden gebroken en een half uur werd ik aangesloten op het infuus. De CTG gaf helaas geen weeën aan terwijl ik flinke wel weeën had en dus werd het infuus steeds weer verhoogd.
Op een gegeven ogenblik was ik die banden om mijn buik, het infuus in mijn linkerhand en de bloeddrukmeter om mijn rechterarm (die om de 15 min automatisch aansloeg) flink beu. Ik zag het niet meer zitten. Naar ik uit alle verhalen begrepen had, had ik persdrang maar ik zei maar niks want er was nog geen wee te zien en de verpleegster deed of ik me verschrikkelijk aan lag te stellen.
Uiteindelijk ging ze de verloskundige halen met de vraag of ik iets van pijnbestrijding kon krijgen . Eigenlijk wilde ik dat niet maar als dit nog uren zo zou gaan duren dan wou ik dat wel, dacht ik.
Wanneer de verloskundige binnenkwam, zag ze meteen dat ik persdrang had. En ja, hoor, 9 cm ontsluiting! De volgende 3 persweeën zuchtte ik, zo goed als het ging, weg. En dan mocht ik meepersen! Omdat het allemaal zo snel ging voor ons kleine ventje, zakte zijn hartslagje naar beneden en kwam de vacuümpomp ter hulp. Maar de gynaecoloog heeft bijna niet moeten trekken want de toeter was na een uur alweer weg.
Ja, 3 en een half uur nadat dat ik aan het infuus ben gegaan, was onze man er! Mijn eerste reactie was: "Zo kun je er wel tien hebben", maar dat is wel wat overdreven, hoor.

We zijn ondertussen een maand verder. Mijn restless legs zijn weg en we genieten met volle teugen van dit wondertje.

Groetjes Peter, Annelies en Kay

Restless Legs Sydrome

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld