Een pijnloze bevalling...

, 2.255 keer bekeken

...dit hoor je niet vaak, maar voor alle vrouwen die nog moeten bevallen, is het misschien wel prettig om te lezen...

Ik was uitgerekend van mijn eerste kindje op 7 oktober 2000. Omdat ik de zwangerschap inmiddels goed zat was, had ik in 1 week al een kilo druiven en 3 ananassen op want die schijnen de bevalling op te kunnen wekken.
Op 2 oktober werd ik om 01.00 uur wakker omdat ik wat vocht verloor. Dat had ik die week al eerder gehad en dat was volgens de verloskundige een stukje van mijn slijmprop. Ik besloot dus even naar de wc te gaan om een maandverbandje om te doen.
Op het toilet begon ik echter ook bloed te verliezen en ik wist dat dit het begin van de bevalling zou kunnen zijn. Ik ging weer naar bed met het idee van nog even wat slaap mee te pikken, want ik wist dat ik een aantal zware uren tegemoet zou kunnen gaan.

Om 01.10 uur voelde ik echter een soort golfbeweging door mijn buik gaan. Ondanks het feit dat dit totaal geen pijn deed, wist ik dat het een wee was. Ik werd meteen helemaal ontspannen en ging er lekker bij liggen, met pen en papier naast mijn bed om de tijden van tussen weeën op te schrijven.
Tot 02.10 uur kwamen de weeën om de 10 à 12 minuten en ze voelden nog steeds aan als kleine golfbewegingen. Opeens kwamen de weeën om de 3 minuten dus ik besloot mijn man wakker te maken met de mededeling dat hij die dag vader zou worden. Binnen een minuut stond hij met zijn jas aan voor de deur.
Ik vertelde hem dat ik even wilde douchen en vroeg hem om een kopje thee te zetten. Toen ik onder de douche vandaan kwam, kwamen de (nog steeds pijnloze) weeën inmiddels om de 2 minuten. Ik belde de verloskundige die zo snel mogelijk kwam. Toen hij mij om 03.45 uur toucheerde, bleek ik al 4 cm ontsluiting te hebben. Hij belde het ziekenhuis om te zeggende dat ik waarschijnlijk tegen de ochtend zou komen om te bevallen. Hij vond het niet nodig om nu al naar het ziekenhuis te gaan omdat ik nog zo vrolijk.
Om 04.15 uur vertrok de verloskundige. Maar hij was de straat nog niet uit of ik voelde dat de baby kwam. Het was alsof het hoofdje opeens naar beneden zakte.
We zijn meteen naar het ziekenhuis gereden. Daar werd ik niet echt serieus genomen en moest ik de persdrang maar ophouden. Ik voelde echter geen persdrang maar gewoon een baby die naar buiten kwam. Na veel smeekbeden kwam er toch maar iemand kijken en ik bleek inderdaad 10 cm ontsluiting te hebben.
Om 05.30 uur mocht ik dus gaan persen en om 06.00 uur kon ik een prachtige, gezonde dochter (Mara Naomi) in mijn armen houden. Ik was helemaal niet ingescheurd. Het voelde alleen een beetje blauw van onderen. Toen het hoofdje stond, had ik een beetje een branderig gevoel maar nog steeds geen pijn.

Inmiddels verwacht ik op 27 september 2002 mijn tweede kindje en ik verheug me gewoon op de bevalling. Ik weet dat het dit keer misschien erg tegen kan vallen maar dat zie ik dan wel weer. Voor het gemak ga ik er van uit dat het net zo makkelijk en snel zal gaan. En de verloskundige heeft me verzocht om dit keer thuis te bevallen zodat ik niet meer met 10 cm ontsluiting in de auto zal stappen.
Ik hoop dat dit verhaal een hart onder de riem is voor mensen die tegen de bevalling op zien...

Sharon

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld