De reis van Demi uit de buik van mama...

, 1.640 keer bekeken

Donderdagavond gingen we wandelen. Lekker naar de stad met ons tweetjes. Ik had wel een vreemd gevoel in mijn benen en rug, maar verweet dat aan mijn bekkenklachten en dikke buik. Lekker gaan eten bij een frituur en nog wat gewinkeld. Raymond zei nog: "Wie weet is dit de laatste keer met ons tweetjes ...". Toen weer naar huis gewandeld. Dat deed ik normaal nooit want dat was altijd te veel door de bekkenklachten, maar de bus was net weg.
Onderweg komen we nog iemand tegen, die had al gezegd: "Een goede wandeling kan de bevalling in gang zetten". Het thuis lekker gezellig gemaakt.

`s Avonds om 23.00uur verlies ik opeens de slijmprop. Toch een teken dat iets begonnen is. Een beetje gerommel had ik al vanaf `s zaterdags. Raymond zei tegen me: "Als nou de vliezen breken vannacht, maak me dan maar wakker".
"Oké is goed", ik ga om een uur of 1.00 uur naar het toilet, ga weer op bed liggen en daar braken m'n vliezen. Ik tegen Raymond (we sliepen nog niet): "Ray, het water is gebroken". In eerste instantie dacht hij nog van: "Meent ze het nou of niet?".
Maar oké, je hoort van die verhalen, dat een eerste bevalling lang kan duren.
Het vruchtwater was helder, dus verbandje in en proberen te slapen, maar toen kreeg ik direct felle, krachtige weeën. Wel 10 maal naar het toilet, en 4 maal overgegeven (en Raymond alles op ruimen, lief hé). Er zat vanaf het begin niet veel tijd tussen en dan had ik alweer een volgende wee. Ik wist niet wat ik kon doen om ze op te vangen, weer naar het toilet, rondlopen,
douchen. Het maakte niets uit, ik bleef maar roepen: "Nooit meer, dit doe ik nooit meer ...". Raymond wilde midden in de nacht de verloskundige nog niet bellen. Hij zei in eerste instantie nog: "Elke keer als ik indoezel krijg je een wee ...".

`s Morgens om half 7 moest hij van me bellen. Ik zei: "Je moet nou de verloskundige bellen", met zo`n ondertoontje dat het menens was. Ik was in staat om het desnoods zelfs te doen. De verloskundige was al op, ze was het krantje aan het lezen en zou komen kijken. Om ongeveer 7.00 uur was ze er en ging kijken hoe ver het gevorderd was.
Toen kreeg ik al de eerste verbazing: 4 cm ontsluiting. De verloskundige zei: "Ik ga de spullen halen, ben zo terug en bel het kraamcentrum maar al op". Normaal is het vaak zo dat er pas 1 cm is en de verloskundige later terugkomt om te kijken, maar door mijn gebroken vliezen in combinatie met mijn felle weeën, is ze dus zo snel mogelijk teruggekomen. Na een uur keek ze weer hoever het opschoot. Toen schrok ik best weer, want toen had ik al 9 cm ontsluiting. Weer verbaasd was ik toen ik ook mocht gaan persen, want persweeën had ik toen ook al ...

Om 8.40 uur ging ik persen. De persweeën volgden elkaar snel op. Ik dacht dat ik er bijna was, maar dat had ik dus verkeerd. Ik kreeg nog instructies hoe ik moest persen (ook geen gym of niets gehad): benen pakken en omhoog, kin op de borst, lucht happen en persen. Zonder geluid, want dan heb je die kracht voor het persen. Op een gegeven moment had ik het besef nog dat ik zei dat ik het niet kon zonder geluid. De verloskundige en de kraamverzorgster schoten in de lach.
Toen hoorde ik: "We kunnen de haartjes zien" en ik weer: "Haartjes?, leuk!!". Op een gegeven moment werd ik doodmoe, echt op en naar mijn gevoel namen de persweeën af. En ik had het gevoel dat ik kon persen wat ik wilde maar dat mijn kindje niet meer vooruit kon komen. De verloskundige wachtte nog 2 weeën af en heeft toen uiteindelijk een knip gezet. Dat voel je toch heel goed. Ik voelde precies knippen en ik heb ook gegild. Dan nog één perswee en onze mooie meisje kwam eruit. Ze werd op mijn buik gelegd. Wat een speciaal gevoel! Ik heb direct een paar traantjes van geluk moeten laten ...
Toen riep ik direct: "Ik zou het zo weer doen!!". Toen nog de nageboorte. De verloskundige voelde op mijn buik en zei nog: "Rustig aan", maar er viel niets rustig aan te doen. Het vloog er bijna uit, zelfs de kraamzorg zei: "Ik ben maar even opzij gaan staan", zo hard ging het. De placenta zag hartstikke goed uit.... Ik had Demi al lekker op mijn buik. Wat was ze mooi en ze rook zo lekker, echt een speciaal gevoel.

Demi deed alles direct zelf, hoefde nergens mee geholpen te worden. Ze was mooi roze, keek eens goed om haar heen en huilde niet, maar maakte geluidjes, heerlijk! De verloskundige en de kraamverzorgster zeiden al: "Wat is het?". Maar dat had mama al lang gezien. Een mooie meid, met grote voetjes en daar verbaasde ik me weer over. Tijdens de hele bevalling heb ik me toch een paar keer verbaasd.
Demi werd welkom geheten. Ze heeft direct de borst gezocht en is gaan drinken ... Raymond mocht de navelstreng doorknippen. Hij vond het stevig en stug en dat had hij er niet van verwacht en ik, net bevallen, roep nog: "Pak me het fototoestel, wacht even." De kraamverzorgster is het fototoestel gaan halen, dat ik dat besef nog had. Het zijn hele mooie foto`s geworden en de foto`s van de bevalling bewaren we dan ook voor ons
zelf.

Later werd ze verzorgd, naast mij in bed. Haar eerste pakje was te klein. Ze kreeg maatje 62 aan.
Bij mij gingen de hechtingen gezet worden. De verloskundige moest nog even spullen halen bij de apotheek om te kunnen hechten, Demi werd ondertussen verzorgd door de kraamverzorgster en Raymond ging ons meisje aangeven bij de gemeente. Toen werd ik gehecht. Ik kon alleen maar naar mijn kleine meisje kijken en kreeg haar later in de armen, zo had ik wat afleiding bij het hechten (een stuk of 10 hechtingen).
Daarna werd ze gewogen en gemeten. Demi was 54 cm (alweer een verbazing) lang en woog 4150 gram... en ze had een heel koppie vol met zwarte, vrij lange haartjes, prachtig!
De volgende keer moet ik de verloskundige direct bellen, want ik had kans op een stort bevalling, zo snel was het gegaan.
Daar was ik ook weer heel verbaasd over... Volgens de verloskundige en de kraamhulp: "een bevalling volgens het boekje", en eigenlijk ideaal voor een stagiaire, maar die was er niet.

Ondertussen stond mijn moeder 5 x op het antwoordapparaat, of ik haar kon komen helpen met internet, ze had pas kabelinternet. Omdat ik om half 12 nog niet teruggebeld had, had ze opeens zoiets van: "Die is aan het bevallen of naar het ziekenhuis gebracht". En toen moest ze met alle geweld hier heen komen.
Hier aangekomen maakte de kraamverzorgster open, Raymond was nog naar het gemeentehuis. Mijn moeder keek haar eens vreemd aan, ze dacht eerst dat ze in het verkeerde huis was, en toen vroeg ze een beetje in paniek :"Is ze nog bezig of is ze naar het ziekenhuis gebracht??". Anita, de kraamverzorgster, kon zeggen: "U bent oma geworden en alles is goed gegaan". Toen moest de kersverse oma toch even zitten om bij te komen dat het al achter de rug was en daarna mocht ze Demi in de armen nemen. Ze heeft van alles tegen Demi verteld, zelfs over de nieuwe wasknijpers die ze in het Zwitsal tuutje (zakje) deed voor de was van Demi. Demi lag lekker in haar armen te luisteren. Toen kwam papa terug en heeft ze bij papa op de armen gelegen voor de eerste uurtjes.
Mama werd geholpen met douchen. Dat ging niet zo heel goed, ik was duizelig, daarna gerust en heerlijk genoten van onze dochter. Daarna ging het steeds beter, ik was snel op de been.

Later op de videoband van 1 dag later, gemaakt door opa Wim, zagen we al het bezoek (ook leuk voor mama, want je krijgt toch niet veel mee op de dag van de bevalling zelf). Prachtig om terug te zien.
Ik kreeg toen van iedereen te horen dat ik goed uitzag, zo na de bevalling. `s Avonds heb ik even bij het bezoek gezeten en even achter de comp, kon het niet laten. Ik werd gek in bed, ben normaal ook altijd bezig. Maar het leek net of Raymond bevallen was, zo moe zag hij eruit. Hij heeft me goed bijgestaan bij de bevalling. Het schijnt dat ik heel rustig was tijdens de bevalling, terwijl ik het idee had dat ik de boel bij elkaar geschreeuwd heb, maar ook volgens de kraamzorg was dit niks.
Raymond zat achter me en legde zijn hand op mijn rug, wrijven mocht niet van mij, daar werd ik gek van, en duwde me omhoog met persweeën. En toen heerlijk genieten van ons "kleine" nieuwe wereldwondertje, de ondeugd in de buik, nu DEMI!

Monique

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld