De geboorte van Caspar

, 1.506 keer bekeken

Woensdag 5 juni 2002

Om half zeven loopt de wekker af. We staan op, gaan onder de douche, doen alle normale dagelijkse ochtenddingen, maar kunnen aan niets anders denken dan aan de vraag of ons Pommetje inderdaad vandaag geboren zal worden. We eten nog een broodje en om kwart over zeven vertrekken we met de weekendtas en de camera's naar het ziekenhuis. Het lijkt wel of we op vakantie gaan…
Om iets over half acht melden we ons bij de balie van de verloskamers. We krijgen kamer 8 toegewezen en installeren ons een beetje. De verpleegkundige komt zich voorstellen en het is een gezellige tante. Ze legt me aan het CTG en brengt wat te drinken. Nu is het wachten op de gynaecologe.

De gyn. komt om kwart voor negen binnenlopen. Ze zegt dat het CTG er prima uitziet, en dat ze gaat kijken of er genoeg ontsluiting is om de vliezen te kunnen breken. Dat is gelukkig zo, dus er hoeft niet gegeld te worden. Dat betekent ook dat ons Pommetje inderdaad vandaag geboren gaat worden…. Wat een opluchting!
Met een instrumentje prikt de gyn. de vliezen door. Ik verwacht een vloedgolf maar voel niets. Pas na een paar minuten komt er inderdaad een hele golf mooi, helder vruchtwater met vlokjes. Dus zo hoort vruchtwater eruit te zien…. Ik blijf flinke hoeveelheden vruchtwater verliezen. David sleept met matjes en kraamverbanden om alles op te vangen. Weeën heb ik echter niet. Zo nu en dan eens een harde buik maar niet echt noemenswaardig.
Een andere dokter komt ook nog even kijken. Ook hij is blij dat de vliezen gebroken konden worden. Hij belooft later weer te komen kijken.

Als er tegen elven nog niets van weeën te zien is, komt de gyn. een infuus aanleggen. Het prikken gaat moeizaam en is verdomd pijnlijk. Achteraf vond ik dat erger dan de bevalling zelf…. Maar goed, na twee pogingen en een hoop bloed zit het infuus erin en vol spanning wachten we op wat komen gaat. Vooralsnog gebeurt er echter weinig.
Om half twaalf wordt het infuus verhoogd van 0,6 ml per uur naar 1,2 ml per uur. De harde buiken worden regelmatiger en af en toe moet ik al op mijn ademhaling letten. Het infuus wordt om tien voor twaalf verhoogd naar 1,8 ml per uur. De dokter wil graag dat Pom geboren wordt voordat zijn dienst om is.
Het heeft effect… Tegen half één vind ik dat David maar eens moet gaan klokken. De weeën zijn nog goed op te vangen en ik eet nog een bakje kippenbouillon en wat vanilleyoghurt tussendoor. David krijgt een volledige maaltijd, lamscurry met frietjes. Het smaakt hem goed en hij is zo lief zo nu en dan een frietje af te staan.

Tegen enen moet ik geconcentreerd weeën opvangen. Ze zien het op de monitor en brengen naast de hartslagregistratie van Pom, ook een katheter in die binnen in de baarmoeder de weeëndruk meet. Nu heb ik overal draadjes uitkomen. Plassen is een hele expeditie en ik moet ook nog zó vaak.
Om twintig voor twee wordt het infuus nogmaals verhoogd. Ik moet op mijn zij gaan liggen om de weeën op te vangen. Opeens voel ik tijdens een wee een bekende pijn achter in mijn rug. Verdomme, toch rugweeën! Buikweeën vond ik veel makkelijker op te vangen. David moet nu bij elke wee heel hard tegen mijn onderrug duwen en als hij het niet goed doet, krijgt hij een klap. Gelukkig gebeurde dat maar één keer.
De co-assistent die dienst tot morgenvroeg heeft, komt zich voorstellen want hij zal bij de bevalling straks assisteren. Het interesseert me weinig, ik heb alle aandacht nodig om de weeën op te vangen. Ze duren niet lang maar zijn bijzonder venijnig.
Het infuus wordt om tien over drie op 3,0 ml per uur gezet. De weeën zijn sterk en regelmatig, zo om de twee à drie minuten. De verpleegkundige komt afscheid nemen, haar dienst is voorbij. M. zal het overnemen. Die kennen we nog van de bevalling van Guus*, zij had dienst toen ik opgenomen werd en heeft de eerste opvang gedaan toen. Prettig om haar erbij te hebben.

Om kwart voor vier komt de gyn. toucheren. Ik blijk een dikke 5 cm ontsluiting te hebben. Op de helft dus. Pfff, het wordt wel zwaar nu…. De weeën komen nu om de anderhalve minuut en doen gemeen pijn. Ik zit op knieën en handen op bed en bij elke wee druk ik mijn hoofd in de matras. Ik voel de druk van Pommetje's hoofdje en weet dat het beginnende persdrang is. Na nog een tijdje staand weeën opgevangen te hebben, ben ik doodmoe. De verloskundige komt met een stagiaire even kijken. Ik heb het moeilijk. Het doet verschrikkelijk veel pijn en ik ben zo moe. De hartslag van ons Pommetje sleept me erdoorheen. Om half zes komt de dokter kijken. Hij toucheert en constateert 6 cm ontsluiting…. Ik ben teleurgesteld, zoveel pijn en bijna niets opgeschoten. De tranen komen, ik wil niet meer. Ik kan niet meer, wil alleen maar slapen.
Esther kondigt om kwart voor zes aan dat ze thuis gaat eten en daarna weer terug zal komen om bij de bevalling te zijn. Ze hebben tegen haar gezegd dat ze verwachten dat ik tegen een uur of negen wel zal gaan bevallen. Zó lang nog…
Als ze weg is, krijg ik een wee die niet meer weggaat en een enorme persdrang. Ik sta zo ongeveer op mijn kop in het bed en raak de draad kwijt. Weet niet meer hoe ik moet puffen en kan alleen maar gillen van de pijn. David en M. coachen me en ik krijg de slag te pakken van het puffen maar ik was vergeten hoe moeilijk dit was. Als ik dit nog drie uur moet volhouden word ik gek…

Om zes uur komt de nieuwe gynaecoloog zich voorstellen. De andere gyn. is klaar met werken en hij neemt het over. Hij ziet mijn pijn en besluit me naar de verloskamer te brengen. Daar zal hij toucheren en hij belooft dat ik een ruggenprik krijg als ik nog onder de 7 cm zit. Daar word ik wat rustiger van en hevig puffend word ik naar de verloskamer gereden. De gyn. toucheert en tot mijn grote verbazing heb ik volledige ontsluiting!! Ik mag persen!! Ik huil van geluk want persen vind ik heerlijk.
Eindelijk mag ik toegeven aan die oerdrang. Onmiddellijk word ik rustig. Ik wacht op een wee en als ie komt, pers ik twee keer alsof mijn leven er vanaf hangt. Ik zie en hoor niets meer, alleen de gyn. die zegt dat ik moet persen, en ik pers…. Bij de vijfde perswee roept hij ineens dat ik moet zuchten. Zuchten? Dat kan niet! Ik ben er nog lang niet! Toch zucht ik, al was het maar omdat hij het zo vriendelijk maar beslist zegt. Dan vraagt hij om nog een duwtje te geven en tot mijn grote verbazing glijdt ons mannetje er al uit en dan ligt hij op mijn buik.
Het is 18.08 uur. Mijn mannetje, mijn kereltje, mijn Caspar… Hij maait met zijn armpjes en plast meteen, maar huilen, doet hij niet. Ik wel… Ik kan alleen maar roepen: "Hij doet het…"
M. en de gyn. wrijven Caspar droog en zuigen hem uit. Ik knip zelf de navelstreng door en dan nemen ze hem mee om wat zuurstof bij te geven. Het ging ook allemaal zó snel, ik kan het zelf ook niet bevatten. Ik stuur David mee en na een paar bange seconden horen we eindelijk het verlossende gehuil…. Caspar zet maar meteen een flinke keel op om zijn papa en mama te laten weten dat hij er echt is nu.
De dokter kijkt hem na, en hij wordt volledig goedgekeurd. Zijn APGAR na 1 minuut is 7, na 5 minuten al 9. Alles zit erop en eraan en werkt. De gyn. komt met Caspar terug en legt het hevig krijsende kereltje op mijn buik. Hij is meteen stil en ik huil dikke tranen van geluk. Wat is hij mooi…
David heeft alles gefilmd en maakt foto's. Ik krijg heel weinig mee, ik kijk en kijk en voel en huil. Eindelijk…

De placenta moet ook nog geboren worden. M. neemt Caspar even mee om hem te wegen en te meten, en hij krijgt een luiertje en een hesje aan. Hij weegt 3435 gram en is 50 cm lang. Wat is hij klein tegenover Guus*! Nooit gedacht dat ik nog zo'n kleintje zou krijgen!
Om half zeven staat de andere dokter ineens voor mijn neus. Hij is stomverbaasd dat Caspar er al is. Hij komt hem bewonderen en ik weet niets anders tegen hem te stamelen dan 100 keer hetzelfde: "Dank je wel, dank je wel…"
Ik zie tranen in zijn ogen en jank zelf ook weer een deuntje. Wat voel ik mij dankbaar tegenover deze geweldige man, die ons zó goed begeleid heeft tijdens deze verschrikkelijk spannende zwangerschap. Als de dokter weggaat, voel ik weer een perswee komen. Ik roep dat de placenta komt en de gyn. en Bart komen meteen.
De placenta wordt 28 minuten na Caspar geboren en is compleet. De gyn. laat hem zien en legt uit wat wat is. Ik vind het prachtig om te zien, zeker de vliezen, het huisje van ons Pommetje. Ik word nog even nagekeken en blijk niet gescheurd te zijn, er is alleen een klein schaafwondje te zien. Fijn! Geen hechtingen dus! Ze nemen de placenta mee en dan leg ik Caspar voor het eerst aan. Hij moet even zoeken maar vrijwel meteen snapt hij wat de bedoeling is en hapt hij goed toe. Wat is dit mooi...

Tegen zeven uur wil ik bellen. Ik bel mijn zusje en mijn ouders, en feliciteer ze. Voor mijn ouders is het een volslagen verrassing. Ze wisten niet dat ik vandaag ingeleid zou worden. Tranen aan beide kanten en ik beloof ze te bellen als ik thuis ben, zodat ze Caspar kunnen komen bewonderen. Mijn zusje gaat de Maxi-Cosi halen en komt naar het ziekenhuis. David belt ook naar zijn ouders, ook voor hen is het een volslagen verrassing. Ook zij zullen hun kersverse kleinzoon vanavond nog komen bewonderen.
Dan is er een kopje thee mét een beschuit met muisjes! Het zijn wel roze muisjes want in het ziekenhuis doen ze niet aan blauwe, maar dat mag de pret niet drukken. Als ik de beschuit eet, kleedt mijn zusje, die intussen gearriveerd is, Caspar aan. David durft nog niet…
Als ik klaar ben met eten, wil ik eigenlijk wel erg graag onder de douche. Caspar verhuist naar zijn papa en ik bel dat M. me komt helpen. Ik heb nog nooit zó lekker gedoucht…
Iets over achten sta ik gewassen en aangekleed op de verloskamer, en om kwart over acht krijg ik de ontslagpapieren en duwt David me met Caspar in mijn armen naar de auto. Wat een verschil met de vorige keer… Nu mogen we naar huis met een levend, ademend kindje. Wat een contrast… Ik huil en mis mijn Guus*. Nu pas wordt het duidelijk wat we allemaal hebben moeten missen…

We gaan naar huis…...
Thuis heb ik wat moeite met de trappen maar dan zijn we er. Ik ga met Caspar op de bank zitten. David komt erbij en we huilen, van geluk en van verdriet. Kyra belt naar mijn ouders dat we thuis zijn en ze komen eraan. David belt ook naar zijn ouders en ook zij zullen tegen kwart over negen komen. Caspar en ik vertrekken naar boven. Ik trek een pyjama aan en installeer me in bed met mijn zoon. Wat zijn wij rijk!
Tegen half tien arriveren de opa's en oma's. Ook zij huilen. Caspar wordt bekeken en besnuffeld en allemaal zijn ze het erover eens dat hij prachtig is, én dat hij ontzettend op zijn grote broer lijkt. Dat klopt. De enige verschillen zijn de haartjes, Caspar is blond en Guus* was donker, en het gewicht. We eten nog een beschuit en drinken champagne op onze prachtige knul.
Na een uurtje vertrekt iedereen. We zijn voor het eerst met zijn drietjes. We krijgen niet genoeg van het kijken naar Caspar. David maakt de rest van de champagne soldaat en valt dan in een diepe slaap. Ik kan niet slapen, moet steeds maar naar dat mooie mannetje kijken, dat van ons is. Vanmorgen nog in mijn buik en nu in mijn armen. Ongelofelijk…

Liefs,
Tessie, mama van Guus* en Caspar

Een lang verhaal zonder een happy end...

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld