De bevalling was niet zoals we gehoopt hadden

, 974 keer bekeken

Na een heel mooie en gemakkelijke zwangerschap (op mijn "gescheurde" buik, opgezette benen en armen en bijna 40 kilo erbij na) liep de bevalling absoluut niet zoals we hadden gedacht. We wilden graag thuis bevallen en zo begon het die nacht dan ook.
Op maandagmiddag 5 augustus dacht ik dat mijn vliezen gebroken waren maar de verloskundige zei dat er niets aan de hand was. Ik dacht dus: "Ach, logisch, ik moet nog twee en een halve week voor de uitgerekende datum."
Maar diezelfde nacht om 3:30 uur braken mijn vliezen toch. Ik vertelde het aan mijn man. We gingen nog even liggen en probeerden nog wat te slapen maar dat lukte echt niet meer. We waren zo opgewonden!
Een half uurtje later begonnen de eerste de weeën goed maar ze waren toen nog wel op te vangen.
Mijn man belde wel al naar de verloskundige. Hij zei als de weeën om de 2 á 5 minuten kwamen, we haar weer op moesten bellen.
Om 6:30 uur ik hield het niet meer, ik kon de weeën moeilijk opvangen. Mijn man bleef de hele tijd bij mij om te helpen: hij masseerde mijn rug en bij elke wee kneep ik hem wee stevig in zijn hand.
Tussen de weeën door belde mijn man weer naar de verloskundige en die zou direct afkomen.

Om ongeveer 6:55 uur kwam hij aan en zei dat ik al volledige ontsluiting had. Ik dacht: "Jeetje, dit wordt echt een super bevalling. Ik heb over een paar uur ons kindje in mijn armen", maar helaas...… Hij zei dat ik naar het ziekenhuis moest omdat ik teveel bloed verloren had. (En ik had nog niet eens mijn tas klaargelegd!)
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, vertelde hij mij dat ons kindje een sterrenkijkertje was.
Twee uren gingen voorbij. Ik was doodop, ik kon niet meer persen… Net alsof ik op een andere planeet was, zo voelde ik me. Ik kon geen kant meer uit, ik kon niets meer,… Toen er meerdere artsen ineens binnenkwamen, begon ik me erge zorgen over ons kindje te maken. Ze was met zo'n monitor verbonden zodat ze haar hartje konden horen en ik voelde dat het niet goed meer ging.
De artsen vertelden ons dat ze een spoed keizersnede zouden doen omdat het hartje van Philine soms wegviel. Het was dus ook niet meer gezond voor haar om door te persen want ze kon er gewoon niet uit.
Om 8 minuten over 10 is ze geboren met een spoedkeizersnede. We konden het niet geloven: EEN MEISJE! Philine woog 4300 gram en was 57 cm lang.

De dag erna heb ik nog een bloedtransfusie gehad omdat ik het zelf nooit meer zou kunnen "bijvullen".
Het duurde best lang eer ik weer op de been was. Ook heb ik nog 2 keer zware antibiotica gekregen omdat ik een ontsteking in mijn buik had.
In januari 2003 heb ik nog een keer 2 weken in het ziekenhuis gelegen met ontzettende krampen, een een soort weeën… Wat het is geweest is, is nog steeds onduidelijk. Het was waarschijnlijk weer een ontsteking maar waar?

Alles gaat nu perfect. Wij zijn reuzenblij met onze supergezonde kleine maar toch ook al grote meid. Afgelopen vrijdag was ze alweer 10 maanden en het begint alweer te kriebelen voor de tweede.

Mama en papa

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld