De bevalling en de eerste 8 maanden...

, 872 keer bekeken

Door anoniem op 05/06/2005 - 19:03:

Op 9 maart 2004 ben ik s`morgens om 06.30 bevallen.
Op 8 maart begonnen er s`morgens om 11.00 uur weeën op te komen. Ongeveer 1 per uur, geloof ik. Toen was er ook nog niets aan de hand. Maar vanaf het moment dat ik ‘s avonds rond 21.00 uur, 4 weeën in een uur had, begon de pijn... Bij elke wee trok de pijn langs mijn buik rechtstreeks naar mijn stuit en straalde helemaal uit over mijn onderrug.
Om 04.00 belden we de verloskundige op, omdat ik het niet meer volhield. Ze zei: “Dit maken we niet vaak mee, dat iemand pas bij 9 cm ontsluiting belt!”
Waarschijnlijk had ik de weeën niet zo goed gevoeld omdat ik zo`n pijn had in mijn onderrug en stuitje.
Om 05.00 uur mocht ik mee gaan persen. De bevalling zelf was niet zo heel erg pijnlijk. Alleen wou het hoofdje van ons kind niet over een bobbel (volgens sommige specialisten een afzetting omdat ik er ooit op gevallen was, maar ik weet daar niks meer van).
Mijn dochter werd uiteindelijk om 06.30 geboren en ze woog 2.670gram.

Heel de zwangerschap had ik tegen de bevalling opgezien, maar die viel reuzengoed mee. Zeker als je ze vergelijkt met die zeurende, stekende pijn en het gevoel alsof je stuit en alles zo`n 15cm erboven ontstoken is. Deze pijn heb ik nu, ruim 8 maanden erna, nog steeds.
Ik heb al veel ondernomen om hier iets aan te laten doen: verloskundige, huisarts, gynaecoloog, orthopeed, fysiotherapie, manuele therapie, ergotherapie, MRI- scans, röntgenfoto`s, oefeningen, stroomtherapie, kraken, ... Noem maar op...Tot nu toe leverde allemaal nog niets op.
Ik heb mijn ziektepremie bij mijn zorgverzekeraar moeten laten verhogen, maar niet alles werd vergoed. Dus al bij al ben ik al heel wat geld kwijt aan behandelingen, etc… terwijl ik er niets mee opgeschoten ben. En dan spreek ik niet eens over de bijwerkingen van al die medicijnen. Ik heb zware pijnstillers en spierverslappers moeten nemen.
Het lijkt net of er niets aan te doen is, of er is op dat gebied niet veel kennis. Mijn huisarts bijvoorbeeld denkt dat ik geen aanleg heb van een stuit, terwijl een ander beweerd dat het er wel is en nog een andere specialist vind het er "wat geïrriteerd" uit zien (vocht). Nog een ander zegt dat het een vorm van bekkeninstabiliteit en weer een ander denkt dat mijn spieren te stijf zijn.
Door mijn pijn (ik kan bijna niet op een stoel zitten en ook niet op mijn rug liggen...) heb ik al die tijd mijn rugspieren geforceerd om die stuit maar niet te hoeven belasten. Mijn man moet veel meehelpen met de verzorging van onze baby omdat ik het alleen niet kan! En als klap op de vuurpijl moest mijn man in juli zelf ook geopereerd worden aan een zware hernia! Gelukkig heeft hij zich ook tijdens zijn revalidatie opgeofferd om mij te helpen... We hebben het best moeilijk gehad, en nog steeds. Want mijn man klaagt nu weer van steken en nu doe ik dus weer iets meer dan hem... En zo helpen we elkaar!

Wat mij vooral teleurstelt, zijn de mensen die zeggen dat ze mij gemakkelijk kunnen helpen om van mijn pijn af te komen, en dan na een aantal behandelingen waneer ze hun geld gaan tellen, ze alles weer afblazen. Ze kunnen mij niet helpen, maar intussen blijf ik wel met de pijn rondlopen, en er is er nergens hulp te krijgen. Terwijl je in dat eerste babyjaar veel van je kindje zou moeten genieten, heb ik pijn en heb ik mijn man nodig om mijn dochter alles te kunnen geven wat ze nodig heeft. Wat moet ik doen als hij binnenkort weer moet gaan werken? Waneer gaat mijn pijn over? Wat heb ik? Die onzekerheid levert mij veel stress op!

Ik wil pijnloos, en vol energie ook een keer doen wat andere moeders ook met hun kind doen: het optillen, de fles geven, gaan wandelen, etc…

Met vriendelijke groet,
anoniempje

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld