Anke, geboren op 21 april 2000

, 1.234 keer bekeken

Liefste Anke,

Maandag 24 april 2000 was er uitgerekend. Je was voorzien voor paasmaandag…
Donderdag 20 april moesten we nog een keertje op controle komen. Alles was perfect in orde. De baarmoederhals was nog mooi gesloten en jij zat nog mooi hoog. Maar de volgende week begon de paasvakantie en dan ging onze gynaecoloog voor 14 dagen met vakantie. Het zag er wel naar uit dat jij tijdens deze 14 dagen zou gaan komen en dan had ik dus moeten bevallen met een "vreemde" erbij…... Aan ons de keuze: de natuur zijn gang laten gaan of de volgende morgen binnengaan om er zo zeker van te zijn dat onze gyneacoloog de bevalling zou begeleiden.
Omdat jij toch ons eerste kindje was en we nog niet wisten wat ons te wachten stond, hadden we er graag iemand bij waar we al wat vertrouwen in hadden. We besloten dus om de bevalling de volgende morgen in te laten leiden. We zijn toen naar moeke en vake gereden om alvast het nieuws te gaan vertellen.

Vrijdag 21 april om 05.30 uur opgestaan want we moesten om 06.30 uur in het ziekenhuis zijn. Daar aangekomen, eerst nog wat papierwerk, kreeg ik rond 07.00 uur een pilletje opgestoken, dat de baarmoederhals weker moest maken, om zo de weeën stilaan op te wekken. We mochten weer naar huis maar moesten tegen 11.00 uur terugkomen of vroeger indien het water brak of de weeën hevig op gang kwamen.
Normaal moest papa die dag de buurman helpen om nieuwe betonplaten in de tuin te plaatsen. Om daar niet de hele uitleg te moeten doen en te vermijden dat ze om het half uur eens kwamen polsen, reden we naar moeke en vake. Daar ben ik dan maar rustig op de zetel gaan liggen, zo kon ik toch nog wat rusten. Slapen moest ik niet proberen want daar was ik veel te zenuwachtig voor. Na een tijdje kreeg ik een zeurderige pijn onderaan in mijn buik, net alsof ik m'n regels ging krijgen. Ik dacht: "Als dat weeën zijn, dan mag het van mij wel een paar uurtjes duren, dat kan ik gemakkelijk aan."
Verder werd ik niets gewaar.

Rond 11.00 kwamen wij terug op het verlosblok aan. Alle 4 de verloskamers waren bezet dus moesten we op de gang wachten voor ze ons verder konden helpen. Elk kwartier kwam er wel iemand vragen: "Gaat het nog mevrouw? Anders leggen we je voorlopig wel op een andere kamer."
Ik vroeg me op dat moment echt af waarom ze zich zorgen maakten, maar later die dag ben ik het wel beter gaan begrijpen. Iets voor 12.00 uur kwam er een vrouw in een rolstoel uit één van de verloskamers met een piepklein baby'tje, gewikkeld in een doek, op haar schoot. Ik wenste haar proficiat en zij wenste mij veel succes toe. Toen werd mijn hartje even heel klein. Het was net alsof ik toen maar pas besefte wat ik daar zat te doen, waar ik op zat te wachten en wat me nog allemaal te wachten stond.
De kamer moest nog even een grondige poetsbeurt krijgen en dan zou het aan ons zijn. Om 12.15 uur mochten we de verloskamer in. Ik werd geïnstalleerd op een enorm groot bed, met kussens en dekens. Er was een aparte badkamer bij met douche en toilet, een radio, TV, zeteltje, … Ik was precies in een luxe hotelkamer beland in plaats van in een verloskamer.
Papa kreeg een warme maaltijd voorgeschoteld (vis, want het was vrijdag) en mijn weeën werden ondertussen ietsje heviger. Ik werd aan de monitor gelegd en even getoucheerd. De baarmoederhals stond al een beetje open maar van echte opening was er nog geen sprake. Op de monitor kon men ook zien dat de weeën nog niet echt op gang waren gekomen.
Iets over 12.30 uur zijn ze dan de vliezen komen breken. Toen kwamen de weeën wél op gang. Binnen het half uur merkte ik het verschil. Zo had ik inderdaad niet rustig op de gang kunnen blijven zitten.
Om 13.15 uur kwamen zo nog eens even voelen en had ik al 2 cm opening, op drie kwartier tijd. Ik begon al te rekenen: nog 8 cm te gaan dat is dan nog 3 uur en onze dochter wordt geboren. De vroedvrouw zei dat alles heel vlot en snel ging, vooral omdat het een eerste kindje was. Ze vroegen of ik een epidurale verdoving wou maar ik wou het liever zonder proberen.
Om 14.00 uur nog eens toucheren (ik verwachtte ongeveer 4 cm): 5 cm opening. Ik was al halfweg! Rond 14.30 kwamen de weeën plots zo snel achter elkaar dat ik tussenin geen tijd had om op adem te komen. Ze werden ook steeds pijnlijker. Ik probeerde me heel sterk te houden maar langer dan een half uur hield ik dat niet meer vol.
Om 15.00 uur vroeg ik dan ook aan papa om even iemand te roepen. Ik vroeg hoelang het nog zou duren omdat ik het niet meer uithield. De vroedvrouw deed nog eens een inwendig onderzoekje en ze zei me: "Niet lang meer, je hebt al 9 cm opening. Je mag zo dadelijk gaan persen. Binnen het uur heb jij je kindje vast."

Ze begon de kamer klaar te maken voor de eigenlijke bevalling: een tafeltje met allerlei "attributen", een bedje voor het baby'tje, een deel van mijn bed werd weggeschoven, ik moest mijn benen in de beugels plaatsen en de gynaecoloog werd verwittigd. Toen ze nog eens even voelde, was het zover: 10 cm!
Ik kreeg een ongelofelijke drang om te persen, die bijna niet tegen te houden was. De gynaecoloog kwam binnen en besloot van even een knipje te geven om te voorkomen dat ik zou inscheuren. Net op tijd zei de vroedvrouw: "Mevrouw heeft geen verdoving!"
Hij had bijna zomaar geknipt.
Toen mocht ik gaan persen. Dat was een hele opluchting. Door het persen leek het wel of de weeën plots niet meer zo'n pijn deden. Tussen twee persweeën in, mocht papa even gaan "loeren" en zag jouw hoofdje al zitten, klaar om naar buiten te komen. Na de vijfde of de zesde keer persen, deed ik even mijn ogen open en zag jouw hoofdje zelf ook al half. Je was er bijna! Nog één keer, met alle kracht die ik in me had, goed doorpersen en daar was je hoofdje.
De navelstreng zat om je nekje maar dat was niet erg. De gynaecoloog draaide de navelstreng om je nekje weg, nog een laatste keer persen en je hele lijfje kwam er in één vloeiende beweging uit. Je begon meteen te schreeuwen en dat was het mooiste geluid dat ik tot dan toe ooit al had gehoord. Er werden twee klemmen op de navelstreng gezet en papa mocht hem doorknippen.
Toen werd je meteen op m'n buik gelegd. Dat was voor mij het teken dat je gezond was, dat alles in orde was. Ik was dolgelukkig en de tranen kwamen dan ook in m'n ogen. Wat ze ondertussen nog met me aanvingen, kon me niet meer schelen (de nageboorte eruit halen, knipje dichtnaaien, een paar keer goed op m'n buik duwen om er al zoveel mogelijk bloed uit te laten komen,…). Ik had alleen nog oog voor jou. Mijn dochtertje! Mijn Anke! Het allereerste wat ik tegen papa zei, was: "Ze is mooi, hé!"

Om 15.28 uur werd je geboren, je woog 3.210 kg en was 50,5 cm groot. Je kreeg vanaf de eerste seconde een Apgar-score van 10/10. Je was een wonder.
Terwijl ze me waste, vertelde de vroedvrouw dat ze zelden zo'n vlotte bevalling meemaakten. Ik was heel erg trots op mezelf en op jou. En of ze dat nu tegen iedereen zei of niet, dat kon me niet schelen. Het enige dat jij aan de bevalling had overgehouden, was een gescheurd nageltje. Flinke meid! Want voor jou was het toch ook een hele inspanning…...

Niels, geboren op 4 juni 2002

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld