Zwanger op mijn 45ste...

, 7.969 keer bekeken

Door Ingrid op 26/10/2004 - 23:16:

Tja, hoe moet ik beginnen... Ik ben 17 jaar getrouwd geweest en kende mijn ex vanaf mijn 14de. Samen hebben we 2 schatten van dochters (nu 20 en 18 jaar). In 1999 zijn we gescheiden en daarna ben ik 2 jaar alleen geweest met de meiden. Toen leerde ik mijn vriend kennen en het klikte meteen. Hij woonde ver en dus hebben we samen besloten dat hij maar bij mij moest komen wonen.

We wonen ondertussen 3 jaar samen en alles gaat heel goed. Maar nu komt het... Hij had altijd gezegd dat hij geen kinderen wou maar… Als het er per ongeluk toch van zou komen, dan zou hij het wel leuk vinden. Ik ben er 45 en hij 31, hij heeft altijd gezegd dat hij er goed over had nagedacht voordat hij met mij verder wou gaan. Oké, ik weet van mezelf dat ik hartstikke vruchtbaar ben en dus gebruikten we altijd condooms. Eén maal hadden we het niet gedaan in het heetst van de strijd... Maar niet zwanger.
“Pffff, raar”, dacht ik. We hebben zijn sperma toen laten controleren want ik had er een raar gevoel bij. En ik heb wel vaker van die voorgevoelens die uitkomen… En inderdaad, hij was voor 90 procent onvruchtbaar. Nou, dan snap je het wel… Ik 45 en hij voor 90% onvruchtbaar, dus weg met die dure condooms.

Een tijd geleden kreeg ik opeens last van mijn blaas (incontinentie), ik kon mijn plas niet ophouden. Vreemd… Ik liet het onderzoeken door de huisarts en na een paar keer teruggaan naar de huisarts, besloot ze mij toch maar door te sturen naar een gynaecoloog om te kijken of ik geen baarmoederverzakking had, die op mijn blaas drukte.
Ik ging afgelopen vrijdag dus op mijn eentje naar de gynaecoloog. Ik kreeg er een inwendige echo en hij zei: “Schrik niet!”
Nou, ik dacht gelijk aan kanker of zoiets.
"Kan het zijn dat je zwanger bent?”
Ik schrok mijn eigen rot! "Dar kan niet”, zei ik: “Ik ben 45 en mijn vriend is voor 90% onvruchtbaar!”
Hij liet me de echo zien en daarop bleek dat ik een week of 6 à 7 zwanger was. Oeps…!
Ik ben dan eerst een koffie gaan drinken want ik mocht zo de weg niet op met mijn auto. Naar huis durfde ik niet goed en dus ben ik eerst langs mijn huisarts gereden om erover te praten.

Volgende vrijdag moet ik terug naar de gynaecoloog om met een tweede echo te kijken of het hartje klopt! Volgende week zal het heel spannend zijn. Er spookt van alles door mijn hoofd: alle nadelen...
Ik heb het tegen mijn vriend vertelt en die was heel erg blij. Ook heb ik het tegen mijn jongste dochter vertelt en die reageerde precies zoals ik gedacht had. Zo van: “Voorschut… Wat moet iedereen daar nou van zeggen en als ik jou was zou ik het zeker weg laten halen...”
Mijn oudste weet het nog niet, die zit voor een half jaar in Spanje, maar die zou nog erger reageren (ik ken haar). En ergens hebben ze wel gelijk want voor mij is het ook héél moeilijk.
Diep in mijn hart wil ik het heel graag, maar ik moet ook aan het kind denken. Is hij of zij 10, dan ben ik 55. Ik voel me niet oud, zie er ook beslist niet uit als 45, maar ben het wel. Er moet toch wel iemand zijn die in dezelfde situatie zit of gezeten heeft? De meeste zullen zeggen: “Ik moet er niet aan denken nu nog aan een baby te beginnen”, maar diep in mijn hart wil ik het zoooooo graag.
En inderdaad, de dokter had gezegd dat ik allerlei soorten reacties op me afgevuurd zou krijgen.
Ik sta met beide benen op de grond, heb altijd gezegd dat ik een kind NOOIT weg zou laten halen... Maar nu sta ik voor een groot probleem: ben ik te egoïstisch als ik het kind hou? Want eigenlijk is het toch een wonder dat ik zwanger ben geraakt in zo’n situatie. Het grootste probleem, vind ik, is eigenlijk gewoon mijn leeftijd...

Ingrid

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld