Onverwacht zwanger en een even onverwachte miskraam...

, 1.724 keer bekeken

Ik heet Kim en ik ben 20 jaar oud. Vorige maand ben ik onverwacht zwanger geworden dwars door de pil heen.
Ik heb een vriend die 6 jaar ouder is en we hebben pas 6 maanden een relatie. In september zal ik starten met mijn afstudeerjaar van een Hbo-opleiding. En ik heb altijd de intentie gehad om na die opleiding verder te studeren. Mijn vriend is al jaren afgestudeerd, ook HBO, en werkt nu al een hele tijd bij een goed bedrijf. We wonen beiden wel op onszelf maar nog niet samen.

Op 30 juli 2003 veranderde in één klap ons leven. Na een test, bleek ik zwanger te zijn. Hoe dat kon dat weet ik niet want ik slikte gewoon de pil.
Er ging van alles door ons heen en we hebben allebei erg veel gepraat en gehuild. Ik wou altijd al graag kinderen, heel erg graag zelfs. Maar dat dit zieltje zo onverwacht bij ons kwam, was toch wel een grote schok. Mijn vriend en ik wilden het allerbeste voor ons kind, we hielden al van hem vanaf de dag dat we wisten dat ik zwanger was. Alleen het moment was zo beroerd, ik moest afstuderen en wij waren nog maar zo kort bij elkaar.
Omdat we er graag met anderen over wilden praten en weten hoever ik was, hebben we een afspraak gemaakt in het ziekenhuis. In eerste instantie was het niet met de intentie om het kindje weg te laten halen maar wel omdat we er met iemand over wilden praten om zo de voor- en nadelen op een rijtje te kunnen zetten. Het allerbelangrijkste voor ons was om op de echo te zien hoever ik was. Dit was heel belangrijk voor onze keuze. Een abortus zou ik nooit laten doen, over een overtijdbehandeling viel wel nog te praten mits er erg goede redenen voor waren.

Toen we in de kliniek waren, kregen we eerst een echo en daarna ging alles heel snel. Ik werd met spoed doorverwezen naar een gynaecoloog in het ziekenhuis in verband met een vermoedelijke buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Hier werd voor gevreesd omdat die mevrouw niets zag in de baarmoeder en de test toch echt wel positief was.
Ik werd helemaal binnenstebuiten gekeerd en toen bleek er toch een vruchtje in de baarmoeder te zitten. Verder zeiden ze niets en dus ik wist ook niet hoe oud het was.
Twee dagen later mochten we weer naar het ziekenhuis voor een gesprek en een nieuwe echo. Deze keer zagen ze ook wat in de baarmoeder zitten en wat bleek? Het was een vruchtje van amper 2 weken oud. Het was zelfs nog te jong voor een overtijdbehandeling want mochten we daarvoor kiezen dan was de kans op mislukking te groot. Het gesprek kregen we ook niet, we moesten maar over 10 dagen terugkomen.
De dag daarna heb ik voor mezelf besloten dat ik het kindje hoe dan ook wou houden. Het had er immers ook niet voor gekozen om op zo'n moment te komen dus moest het kennelijk zo zijn. Dit grote wonder was naar ons toegekomen, ondanks alles en daar moesten we, naar mijn mening, juist erg blij mee zijn. Dit lieve zieltje was een waar geschenk!

Helaas kwam er weer een draai in het verhaal. Gisteren begon ik ineens te bloeden en vandaag bloed ik nog steeds. Ik heb de arts gebeld en het is hoogstwaarschijnlijk een vroege miskraam.
Met verdriet in mijn hart neem ik afscheid van het vruchtje dat zo kort bij ons was en waar wij zoveel van zijn gaan houden. Het zieltje was heel erg gewenst. Het maakt me niet uit of mensen mij geloven of niet maar voor mij leefde het en zat er al vanaf de bevruchting een ieltje in. Dit zieltje zal bij ons terugkomen als de tijd er wel rijp voor is, daar ben ik zeker van! En dat idee geeft ons rust.

Liefs,
Kim

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld