Met darmklachten naar de dokter...

, 3.796 keer bekeken

In de maand juli van dit jaar besloten we dat we ons dochtertje graag een broertje of zusje wilden geven. De periode dat ik moest gaan menstrueren naderde en ik werd steeds nieuwsgieriger of het gelukt zou zijn. Een dag voordat ik ongesteld moest worden, heb ik een test gedaan en deze was negatief. Nou ja, kan gebeuren, ik was eigenlijk nog niet over tijd.
Mijn menstruatie bleef uit en na een paar dagen deed ik wederom een test (dit waren testen van 2,5 jaar oud die er nog lagen van de vorige zwangerschap) en ook deze wees negatief.
Omdat er op de bijsluiter staat dat je bij het uitblijven van je cyclus een bezoek moet brengen aan de huisarts, heb ik dus een afspraak gemaakt. Ik had een vervangster en zij raadde mij aan om een nieuwe test te kopen en wederom te kijken of hij nu positief kleurde. Dit advies heb ik opgevolgd maar ook deze test was negatief. Helaas, ik ben echt niet zwanger maar ik had ook nog steeds geen menstruatie. Toch nog een beetje hoop dus.
Nog anderhalve week later (ik moest al bijna weer ongesteld worden) heb ik ook de andere test gedaan die in de verpakking zat. Je blijft toch hopen. Shit, ook deze wees negatief uit en dat terwijl ik wel zere borsten had en geen eetlust (dit had ik bij de eerste ook)… Weer die twijfels.

Toen ook mijn volgende cyclus uitbleef, ben ik samen met mijn man nogmaals naar mijn huisarts gegaan. Ondertussen zat ik echt niet meer lekker in mijn vel, hyperventileerde en was lichtelijk depressief. Wat wil je met al die onzekerheid.
We hebben het hele verhaal aan de huisarts vertelt en die bleef erbij dat als de testen negatief waren, ik niet zwanger kon zijn. Dat mijn cyclus uitbleef, gooide hij op het feit dat ik niet lekker in mijn vel zat en het op mijn werk absoluut niet naar mijn zin had.
Mijn man en ik hebben toen besloten dat we een zwangerschap voorlopig maar even uit ons hoofd moesten zetten en dat ik eerst weer lekker in mijn vel moest komen, een leuke andere baan zoeken en over een jaar zouden zien we wel zien...

Voor zo'n 95% had ik me bij het besluit van de huisarts neergelegd. Wie ben ik als de testen en de huisarts nee zeggen. Maar toch... die verminderde eetlust, slechte stoelgang, erg moe etc. bleven in mijn hoofd rondspoken. Als ik niet zwanger ben, wat is er dan met me aan de hand? Ik heb bloedonderzoek laten doen om te kijken of ik wellicht iets aan mijn schildklier had maar ook dit was allemaal goed.
Inmiddels had ik een andere baan gevonden en een grote last viel van mij af. Nu zou ik we wel gauw lekkerder gaan voelen en wellicht spontaan ongesteld worden. Mooi niet dus, de laatste weken had ik dagelijks pijn in mijn buik en kon maar 1 á 2 keer per week naar het toilet, mijn kleding zat af en toe niet echt lekker meer dus ik weer naar de huisarts voor mijn darmklachten. Ik wilde tenslotte de volgende morgen "gezond" mijn nieuwe baan beginnen.
Ik had nu de andere huisarts die ook in de praktijk zit en ik heb haar mijn hele verhaal verteld. Ze vroeg hoe het met mijn cyclus stond en ik vertelde haar dat ik die vanaf juni niet meer gehad heb. Ze heeft toen besloten eerst mijn buik te onderzoeken en daarna inwendig.
Na 1 minuut zei ze al dat ze dacht dat ik zwanger was want mijn buik was wel erg hard. "Ja", zei ik," dat komt omdat mijn darmen vol met rommel zitten."
Nou, zij dacht van niet. Na inwendig onderzoek wist ze het wel bijna zeker dat ik zwanger was en ze wilde mij terplekke een test laten doen. Als die negatief zou zijn, zou ze voor vandaag nog een afspraak maken bij de gynaecoloog. Ik zag mezelf daar dus al zitten want 4 testen waren al negatief, waarom zou deze dan positief zijn...

Ze heeft dus gelijk gekregen. Ik bleek absoluut zwanger en na enig rekenwerk had ik er dus al 20 weken opzitten!!!
Totaal overrompeld heb ik daar gezeten met de vraag: "En nu? Ik moet morgen bij mijn nieuwe baas beginnen en die ziet me aankomen?"
De huisarts vond het ook erg vervelend hoe het allemaal gegaan was en zei dat ze dit nog nooit had meegemaakt.
Met deze verrassing ben ik toen naar mijn man gegaan die op zijn werk was. Hij was nog meer overrompeld dan ik omdat ik al die tijd nog wel een beetje die gevoelens had. En ja, als man zijnde heb je die niet.
Als een speer moesten we toen diverse dingen gaan regelen: kraamhulp, opvang etc. Overal waren we eigenlijk al te laat voor. En niet te vergeten de babykamer natuurlijk. Juist hadden we het weekend ervoor de verbouwing van de eerste verdieping afgerond en nu konden we weer opnieuw beginnen.

Inmiddels zijn we enkele weken verder en vinden we het hartstikke leuk dat er een tweede op komst is. Aan 23 weken zijn we voor het eerst bij de verloskundige geweest en die had hier ook nog nooit van gehoord.
Ik heb wel een les hieruit geleerd: ga altijd op je eigen intuïtie af en laat je niet van de wijs brengen door medici!!!

Groeten,
Margot

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld