Verlost of bevallen?

, 1.719 keer bekeken
Zondag 4 november 2001

Hoewel ik normaliter uit de ochtenddienst vroeg op bed lig, maakte ik het vannacht toch laat. De vele uren slaap van de afgelopen dagen gaven me die speelruimte en om 01:00 uur rolde ik mijn bed in op weg naar de tweede vroege dienst. Precies een uur en een kwartier later werd ik wakker van een ietwat paniekerige stem van mama. Vanuit de badkamer vroeg ze me wakker te worden omdat er iets niet goed ging. Ze gaf aan dat ze telkens maagkrampen had en er lag een klein plasje water op de grond.
Dat kon twee dingen betekenen. Ofwel was dit het verlies van de slijmprop waarachter wat vocht lag, in combinatie met voorweeën. Ofwel mama's vliezen waren gebroken en de bevalling diende zich aan. Voorweeën komen vaker voor, zo'n drie weken voor de daadwerkelijke bevalling en we gokten erop dat dit het geval was. We hebben een half uurtje de onregelmatig terugkerende krampen laten gaan en komen voor we besloten de
verloskundige te bellen.

Zij kwam om 02:45 uur langs, onderzocht het plasje vruchtwater en kon niets anders doen dan ons uit voorzorg naar het ziekenhuis sturen. We belden beide opa's en oma's wakker en vertrokken daarna rustig en verwonderd naar het ziekenhuis.

Om 04:00 uur stapten we de polikliniek binnen waar mama meteen in een rolstoel werd gezet. Niets voor mama, zo'n ding en ze protesteerde dan ook luid en duidelijk. Maar de verpleegster was onvermurwbaar en ze moest de stoel in. In een ontsluitingskamer op de kraamafdeling dook mama het ziekenhuisbed in en papa nestelde zich in de bank.

De krampen waren wat heviger geworden maar om eerlijk te zijn hadden we nog steeds het idee dat deze zouden wegzakken en we gewoon weer naar huis zouden mogen. Wat me aan dat
idee heel slecht beviel was de morele tegenvaller die daaraan vast zou zitten. Ik bedoel, na zo'n nacht thuis komen en met dit verhaal….

Vanaf 04:15 ben ik de tussenpozen van de krampen gaan opnemen en tot mijn verbazing lagen die gedurende drie kwartier precies vijf minuten uit elkaar. Dit was het eerste moment waarop ik hoop kreeg dat we aan de echte bevalling waren begonnen. Liever nu maar meteen
onze kleine mogen begroeten dan met deze ervaring nog drie weken verder moeten. En aangezien mama's vliezen waren gescheurd, had ik ook geen beeld hoe dat verder zou moeten.

De gynaecoloog kwam een echo maken om te bevestigen dat jij inderdaad in een hoofdligging
lag, zoals de verloskundigen al weken constateerden. Precies om 05:00 uur gingen de krampen over in echte weeën die om de twee minuten aanspanden. De kracht van de weeën nam toe naarmate de tijd vorderde en goed ook.
Mama heeft een behoorlijk hoge pijngrens maar het verbaasde me hoe snel de weeën haar tot de uiterste lichamelijke grens leken te drijven. De verkrampingen kon ze na 06:30 uur al
niet meer opvangen met de ademtechniek die ze tijdens de zwangerschapsyoga lessen had geleerd. Ze schoot door de heftigheid van de weeën mee in de stuiptrekkingen en verloor de controle over de pijn. Mama begon te roepen om pijnstillers! Iets wat voor papa
als een alarmbel klonk en hem hulpeloos achterliet toen dit werd afgekeurd door de verpleegster. Deze wist haar echter wel aan het puffen te krijgen; één diepe ademteug door de neus in, daarna drie lange stoten lucht uitademen door de mond. Met papa als coach lukte het daarna redelijk de weeën op te vangen en vanaf dat moment pufte en praatte hij mama door elke wee heen tot aan het moment van de daadwerkelijke bevalling.

Toen de ochtenddienst om 07:00 uur op wacht kwam, kon mama de pijn niet langer meer weerstaan. Haar kreten van pijn deden me de haren te bergen rijzen. Opnieuw huilde ze om pijnstillers en om 07:30 uur kwam de verpleegster met een geruststellender optie. Na een inwendig onderzoek waaruit bleek dat er voldoende ontsluiting was voor een bevalling, mocht mama lachgas gaan gebruiken om suffig te worden. En dat werkte goed! De pijn zakte wat weg, ze werd een beetje dizzy en begon zelfs weer praatjes te krijgen. Voor papa was dat een hele opluchting, want die pijn van mama was behoorlijk bij me aangekomen.

Om 08:45 begonnen de weeën de eerste persdrang te vertonen. De ontsluiting bleek nu volledig te zijn; tijd dus om naar de verloskamer te gaan. De verloskamer… Ik had eigenlijk nooit beseft waarom die kamer 'verloskamer' wordt genoemd. Verlossen betekent dat je wordt bevrijd van iets dat je tot last is en pas nu kan ik beamen dat die naam niet bij toeval is gekozen. De pijn van de voorgaande ontsluitingsweeën waren nog maar kinderspel geweest voor zowel mama als mijzelf.

In de verloskamer keek ik opnieuw rond, op zoek naar een klok. Bij een eerdere rondleiding, begin september, kon ik dat oh zo belangrijke instrument nergens vinden. Terwijl mama op de baartafel werd gelegd door twee verloskundigen, zag ik een kleine klok boven de deur hangen. En deze liep gelukkig gelijk met mijn eigen horloge, dat ik vannacht nog in allerijl van de tafel had mee geplukt.

De verloskamer:…hier zijn we dan!
Papa begint het nu echt even moeilijk te krijgen en ik slik zo af en toe met moeite een brok uit mijn keel. Deels vanwege de verplaatsing in mama en haar pijn die ik in mij
voel snijden, deels ook vanwege de vermoeidheid en de wetenschap dat nu gaat gebeuren waar ik al meer dan een jaar naar uitkijk.

Het lachgas ging aan de kant en de persweeën dienden zich aan. De finale van een spel dat (bij ons) 8 maanden en een kleine week heeft geduurd, diende zich aan. Binnen een paar uur zouden we weten waar we onszelf de afgelopen maanden zoveel vragen over hebben
gesteld. Binnen een paar uur staat onze wereld in het roze of in het blauw. Binnen een paar uur is onze waarheid die van jou en niet langer die van onze overtuigingen of logische redeneringen. Binnen een paar uur is mama nooit meer 'zij', maar voor altijd 'jullie'. De geestelijke en lichamelijke amputatie van moeder en kind staat op het punt te worden uitgevoerd door natuur of medische wetenschap.

Na een aantal zeer pijnlijke persweeën waarbij de helse pijnen van mama bij papa door merg en been gingen, haakte hij even af. Het gekerm en geschreeuw deden hem zijn concentratie verliezen en voor het eerst sinds 07:00 uur miste de coach een wee en moest mama alleen persen puffen en schreeuwen. Even geen bemoedigend toeschreeuwende vader die zijn vriendin door de helde pijnen van Breughel's Strooptocht door de Hel (Dulle Griet) ziet gaan. Af en toe, heel even, was het papa te veel en moest hij mama laten schieten. Wetende dat zij daartoe geen mogelijkheid had. Naast de pijnen voel je ook je belangen wegvallen, want wat ben je als man überhaupt waard als je naast een barende vrouw staat?
Na een bijna een half uur zeer pijnvol persen, was het duidelijk dat dit niet ging werken. Liggend op haar rug zou jij niet op natuurlijke wijze geboren worden.

Er werd een baarkruk tevoorschijn gehaald om het persen gerichter te maken, effectiever. Papa nam plaats achter mama die, zittend op de kruk, jou probeerde uit te drijven. Want iets anders kon ik het op dat moment al niet meer noemen. De woede in mij begon meetbare vormen aan te nemen vanwege mijn eigen machteloosheid iets aan deze pijnlijk situatie te kunnen doen.
Ik heb mama diverse keren weg voelen glijden in een kleine black-out van pijn en uitputting. En ik zag aan de gezichten van de twee verloskundigen dat jij geen millimeter zakte, terwijl zij wisten dat mama dit een uur moest gaan volhouden voor de gynaecoloog terug zou komen om de bevalling op een andere manier af te ronden.

Een uur lang heeft mama groene sneeuw gezien terwijl de functie van dat persen totaal verloren is gegaan in de absurdheid van het wachten op de grote wijzer van een klok. De waanzin van 60 minuten in een uur vervalt tegen de helse pijnen van een vrouw die, onmachtig vanuit haar positie, moet lijden voor de gunsten van een verloskundige die werkt naar regels. Maar dat uur stond, waanzin of niet!
En inderdaad, na stipt een uur vol pijn, ontberingen, aanmoedigingen, kreten en scheldpartijen kwam de gynaecoloog weer binnen. Ongeëmotioneerd, harteloos en gevoelloos mompelde hij dat dit nergens op leek en zei dat mama maar weer moest gaan liggen. Tijd voor een medische ingreep dus.

Er moest een vacuümpomp aan te pas komen om mama te bevrijden van jouw aanwezigheid, zo keek papa tegen de aankomende situatie aan. Alle charme en romantiek van datgene dat een bevalling moet heten, is verworden tot een verlossing van een parasiet, een wezen
dat leeft van een gastlichaam. Mama's helse pijnen waren papa's helse pijnen. Zijn aanmoedigingen en coachend puffen, troffen allang geen doel meer en het enige contact dat ik nog kon maken was door haar steeds harder in mijn handen te laten knijpen. Papa is nu volledig overgeleverd aan zijn eigen mentale lijden bij de aanblik op mama die nu, voor het eerst in ons 15 jarig samenzijn, alleen verder lijkt te gaan.
Het was zij tegen haar eigen lichaam. Haar bekkenbodemspier blijkt te strak en de baby kán er gewoon niet uit op deze manier. Achteraf blijkt dat het maar goed is dat
de geboorte nu plaats vind, zo'n drie en een halve week te vroeg. Anders was het een keizersnede geworden.

Papa valt stil en kijkt toe. De arts rijdt een kar met spullen naar mama toe terwijl de verloskundigen mama in de beugels hangen. Hier gaat mijn kaars uit. De emoties over het vechten zonder nadenken van de afgelopen acht uur gaan nu opspelen en ik vecht nu ook tegen mezelf. Naast mama's pijn, de agressie van de arts en mijn eigen volgelopen hoofd komen er nu ook nog medische instrumenten aan te pas.
Ik heb alleen nog maar oog voor mama en zie met afgrijzen toe hoe zij, midden in een perswee een injectie krijgt met een tien centimeter lange naald (papa en naalden, papa
en naalden, papa en naalden!!!!!!). En in de volgende perswee gaat er de schaar in. En in de perswee daarna volgt de vacuümpomp….
Ik sterf mijn laatste beetje dood als de arts nogmaals klaagt over mama's aanstellerij en verzet me tegen de gedachte hem eens aan te spreken hierop. Ik hap naar adem en schop opnieuw mijn emoties weg.

Ik zie een hoopje mens tevoorschijn komen tijdens een wilde trek- en sleurtocht van de arts terwijl mama het uitkermt. Er is geen blijdschap in me, er is geen hoop in me, er is geen menselijkheid in me. Mijn enige aandachtspunt is mama en haar lijden. Ik roep en schreeuw haar toe, ik puf en hijg met haar mee, ik voel haar pijn en uitputting in me, vermengd met mijn eigen emoties en vermoeidheid. Ik zoek de laatste mogelijkheid
aansluiting bij haar te vinden omdat ik haar nog steeds niet kan laten gaan in haar eigen lijden en dan perst ze jou definitief uit haar lichaam.

De verlossing. Ik zie je in de handen van de arts glijden en voel alleen afschuw in mijn lijf. Ik kijk naar mama die kermt van de pijn. Een verloskundige duwt me een schaar in mijn hand en houd me de navelstreng voor. Zonder enige besef en gevoel knip ik deze
door.
Ik focus me meteen weer op mama en probeer haar nu te vertellen dat het over is, voorbij, klaar, amen en uit. Ze zakt onderuit, puft en zucht na en na een paar minuten kijkt ze op. Ze perst er, met half open ogen een verdwaald glimlachje uit en zegt dat dit oplucht. Ik kijk op naar de arts en zie dat hij een baby in zijn handen houdt. Pas nu besef ik dat hij voor de derde keer zegt dat het een meisje is. Een dochter,… ik heb een dochter…, WIJ
hebben een dochter,… EEN DOCHTER!!!
En ik breek...
Acht uur pijn, vermoeidheid en ellende knalt uit me naar buiten en ik jank de hele wereld bij elkaar. EEN DOCHTER! Ik zoek mama door de mist en val haar om haar nek. Ook zij had de boodschap begrepen en samen knijpen en janken we elkaar aan gort. Een dochter…!

Opnieuw duurt het even voor we weer besef hebben van onze situatie en Cynthia wordt in een handdoek bij mama op haar buik gelegd. Ze kermt wat en kronkelt en heeft een enorme kroon op haar hoofd van de pomp. Mama kan niet meer doen dan haar met haar handen aanraken, te moe om haar naar zich toe te trekken.
De arts begint met hechten en ik moet onze dochter weghalen om mama te ontlasten van de pijn die haar hiermee wordt aangedaan.
Opnieuw gaat ze door een pijnlijke fase maar ik was nu los van haar en had mijn dochter in mijn handen. De koppeling tussen mama en mij was verbroken en ik begon te gloeien. Mijn woede, angst en vermoeidheid begonnen over te lopen naar een emotionele ontploffing en een exploderend gevoel van verliefdheid. Wát een schoonheid had ik in mijn armen liggen, wat een brokje hulpeloosheid.
Mijn verstand verliest alle grip en verdwaast wankel ik een tijdje met losse veters door de verloskamer. Geen idee wat ik moet doen, behalve dat ik me steeds herinner foto's te moeten nemen.
Een verloskundige neemt Cynthia over en ik kijk om naar mama. Ik zie wat een ontzettende slachting de verlossing is geweest en kan dit alleen maar vergelijken met een horrorfilm waarin afgerukte lichaamsdelen in beeld worden gebracht. Dit heeft niets met een wonder te maken. Dit is het meest gruwelijke dat je in je leven kunt meemaken. Die kleine, dat is een schepseltje dat er wezen mag, meteen na de verlossing al. Maar wat een moeder moet
doormaken; laat maar.

Cynthia krijgt haar eerste wasbeurt en heel langzaam trekt de mist op. De eerste klap is eruit bij mij en ik begin weer overzicht te krijgen. Ik zie dat mama stevig wordt gehecht en dat ze daarbij opnieuw door fikse pijnen heen moet. Ik zie mijn dochter
en kan mijn ogen niet afhouden van haar eerste momenten en beweginkjes.
Ik heb mijn camera ergens gevonden en fotografeer om me heen. Tientallen emoties vliegen door mijn keel en bij vlagen vliegt het er ook aan alle kanten uit. Ik lach, huil,
lach en jank weer. Dit was de ergste ervaring die ik in mijn leven heb meegemaakt. De geboorte van mijn dochter rust als een drukpunt op mijn ziel en de liefde voor haar is een directe aansluiting op de liefde die ik al maanden voor haar heb. De verlossing was een struikelblok dat dit alleen maar kon schaden, niet versterken.

Na deze slachting keren we terug naar ons kamertje. Mama kan douchen, papa kan even bij kennis komen en de kleine komt in een couveuse mee. Hier moet ze twee maal drie uur in blijven. Ze is ruim drie weken te vroeg en de vraag is of ze voor haar eigen warmte kan zorgen. Gelukkig bleek dat perfect te gaan. Ze scoorde uiteindelijk twee tienen tijdens de gezondheidscontrole en dat bleek vrij zeldzaam te zijn.
Na een lauwe maaltijd begon het eerste écht leuke gedeelte van de dag: de familie en vrienden bellen! Allereerst belt mama haar moeder. De telefoon wordt opgenomen en woorden schieten te kort tranen vertellen wat woorden niet kunnen uitdrukken. Meer dan een: "Ja, kom maar deze kant uit", heb ik mama niet horen zeggen en ja, meer is ook niet nodig.
Moeder en dochter begrijpen elkaar feilloos.
Ook mijn ouders klinken meteen heel opgelucht en mijn moeder snikt het uit, samen met mij. Ze komen er ook meteen aan. Guus en Vanessa, José, Stan en Mariska, alle vrienden en kennissen, ze zijn allemaal verbaasd over de vroege geboorte en dolblij met het goeie nieuws. Ik baal alleen ontzettend dat we Dan & Marie-Louise niet kunnen bereiken die net nu op vakantie zijn. Via een omweg lukt dat gelukkig later op de middag alsnog
en ook zij zijn laaiend enthousiast.

Na een kwartiertje komen opa en oma UytdeHaag binnen en het feest breekt los. Dolgelukkig
brengen ze een ballon mee met een roosje en ze vallen aan op mama en jou. Papa, die zijn emoties tijdelijk onder controle heeft, maakt plaats en ontvangt zijn eerste felicitaties met trots.
Vijf minuten later komen opi en omi binnen en ik ben mezelf weer kwijt. De felicitaties zijn hartelijk en ik proef in alle opa's en oma's de trots uit hun ogen vlammen.

Meid, je hebt je vooraankondiging ruimschoots waar gemaakt en een aantal mensen samengebracht tot een hechte groep. Als ik terugkijk op wat je de afgelopen maanden allemaal teweeg hebt gebracht! En vooral ook bij mezelf. De overgang die ik doormaakte, de ochtend van je geboorte, valt niet met een pen te beschrijven. Ik moet diep nadenken om gericht aan te kunnen geven wat ik nu allemaal anders zie en denk. Het gevoel in mijn lijf is verworden tot een zweem van rust dat je alleen kunt begrijpen als je ooit een
enorme prestatie in je leven met perfect gevoel hebt afgerond.

De euforie van het lopen van een marathon en het wéten dat je zoiets hebt gepresteerd. Dat is wat er in mijn hoofd omgaat.
De ommezwaai van prioriteiten en belangen in je hoofd is hierna onnavolgbaar gebleken. De verantwoording over moeder en kind groeit als een bonenstaak uit mijn dakpan en omstrengelt alles in m'n gezichtsveld, verstikkend en verdrukkend. Voor een buitenstaander
is er zonder kapmes geen doorkomen meer aan.

De schoonheid van mijn dochter (en dat zeg ik niet alleen omdat ze "eigen" is) staat voor eeuwig op mijn netvlies gebrand en als ik erlangs probeer te kijken kan ik niets, maar dan ook niets in de wereld meer zien dat niet mooi is. Alsof elk beeld vanuit de verte een zweem van schoonheid meekrijgt, als het langs het beeld van haar herinnering schuurt, mijn netvlies op. Ik ben rustiger dan ooit, meer gelaten, opener. De liefde vanuit mijn dochter opende een nieuwe deur in mijn hart, welke onzichtbaar verscholen bleek te liggen achter een grote berg eigenbelang en zelfzuchtigheid.
De omschakeling is vreemd, ongrijpbaar. In feite is de geboorte van onze kleine een faseovergang die voor mij aanvoelt als de eindstreep van mijn eigen evolutie. Het gevoel tegen alles in te moeten gaan wat los of vast zit is vergaan, de drang tot verandering, de wil om dingen te veranderen in de hoop ergens verbetering in te kunnen vinden is vergaan in de rust tot bezinking van het bereikte.

De taak van mama en mij is volbracht en in dertig jaar hebben we, denk ik, veel veranderd wat in onze levens zat vastgebakken. Onze ontwikkeling is meetbaar geworden.
En nu, na 30 jaar, is er ineens geen wil meer. Onze taak is volbracht en vermoeid kijken we terug, wachtend op jouw opstandigheid om verder te gaan waar wij nu stoppen. De drang is weg, de rust komt in mijn lijf. Dát is mijn verandering die ik de laatste stap naar
volwassenheid noem.

De zondagmiddag is voor mezelf en ik ga naar huis om lekker te douchen en even snel te eten. Totaal onwezenlijk en onder de indruk van alles rij ik naar huis. De emoties gieren door mijn hoofd en ik zit niet echt geweldig in mijn vel. Vermoeid en geraakt door de belevenissen rij ik naar huis en de enige muziek die ik wil horen omdat die me raakt, is Radiohead's "How to disappear completaly…". De kermende tonen, de hulpeloosheid in de muziek, de emotie die past bij mijn stemming van dat moment. Dit nummer zou ik nog vier dagen onafgebroken draaien, geen ander. Het zegt veel over de manier waarop ik de bevalling heb beleefd en verwerkt.
Als het bezoekuur begint, ben ik terug in het ziekenhuis. Carina en Eric, Vanessa en José komen kennis maken met Cynthia en ik beleef het allemaal zeer scherp en geniet van de hartelijkheid waarmee mensen genieten van mijn dochter. Papa begint steeds meer te glimmen als het om zijn dochter gaat. Mijn gevoel van eenheid met Cynthia begint me nu pas op te vallen en alles wat Cynthia is, doet en voelt, zijn mijn belevingen, ervaringen en gevoelens. Deze avond begint het besef dat ze míjn dochter is door te zetten. Voor het eerst stijgt het besef dat ik vader ben naar mijn hoofd en ik wankel opnieuw in mijn emoties.

's Avonds thuis ga ik achter mijn pc zitten met het voornemen een lekkere whisky te drinken en een dikke sigaar te roken. Ik heb een slok genomen, ik heb de pc aan zien springen. Maar de sigaar heeft niet gebrand en voordat ik wist dat ik op bed lag sliep ik al.

28streep-dertig

Een achterhoofd overvol
achterstallig onderhoud
vervult van wensdromen
uitgeteld

Een achterhoofd geleegd
overvloedig materiaal
de leegte geleegd
onbehaaglijk

Een achterhoofdsligging bekeken
nooit eerder opgevallen

(8 september 2000) ~ Ewald

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld