Pech onderweg

, 1.146 keer bekeken
Dinsdag 24 juli 2001

Drukke dagen, zeg. Er gebeurt ineens weer een hoop in een korte tijd. Ten eerste heb ik wat extra werkdagen en ik sluit nu net de zevende, onafgebroken late dienst af. Daarnaast heb ik vrijdag een mailtje de deur uit gedaan naar vijf verschillende internetsites om dit verhaal te publiceren. En tenslotte de auto aan gort geholpen. Of het allemaal maar niks is?

Waar zal ik mee beginnen? De auto of het werk? Doe maar het werk.
Zeven middagdiensten. Papa werkt ploegendienst, volcontinu. En dat houdt in zeven dagen per week, 12 maanden per jaar, onafgebroken. Vierentwintig uur per dag draaien de chemische fabrieken door. Elke acht uur komt er een verse ploeg op wacht die vijf dagen achtereen werkt. Er moeten dan verplicht minimaal negen man aanwezig zijn, dat heet de minimumbezetting.
Maar in de vakantietijd willen ouders met schoolgaande kinderen drie weken op vakantie. En dat is dan ff lastig als er maar zes weken schoolvakantie zijn. Dus vallen mensen uit andere ploegen voor de vakantiegangers in, dat heet opkomstdagen. Die dagen kom je werken terwijl je eigenlijk weekend zou hebben. En de afgelopen twee dagen leverde ik mijn weekend in om ploeg 4 twee middagdiensten te versterken. Mij resten nu nog precies één dag weekend en ga daarna vijf ochtenddiensten draaien; papa's minst favoriete dienst.

En dan was er de auto. Gisteravond reed ik naar huis en om kwart over elf begaf de auto het. Hij minderde vaart, ik zag dat ik een kokende motor had en terwijl ik de vluchtstrook op schoof, sloeg de motor af. Ik liet de hem afkoelen en vulde de radiatorvloeistof aan. Maar hij weigerde nog te starten.
Ik belde de wegenwacht en werd na anderhalf uur op een vluchtstrook te hebben gebivakkeerd (vlak achter een invoegstrook!) opgehaald door een takelwagen die onze blauwe Mazda 121 met beredoppen voor de deur neerkwakte. De koppakking bleek er uit te liggen en de schade wordt door de garage opgemaakt waar hij nu heen is gebracht.

Tenslotte nog iets opbeurends. Dit verhaal gaat op het web gepubliceerd worden. De babysites die ik aanschreef, hebben zeer positief gereageerd. Ik heb reeds eerder naar "de bladen" een mailtje weggedaan om deze stukken te publiceren maar heb daar nooit een reactie op gehad. De redacties van deze sites zijn echter zeer happig. Gezien hun inhoud ontbreekt er eigenlijk ook een goed vaderverhaal (als ik zo vrij mag zijn deze stukken goeie stukken te noemen).

Waarom publiceren? Een goeie vraag, waar ik me de afgelopen weken meerdere malen over heb gebogen. Het antwoord is ook niet eenvoudig te geven. Er zijn verschillende redenen.
  1. In de bladen en op de sites die ik lees, ontbreken de vaderverhalen. Damesverhalen zat maar de vaders en hun blik op de aanstaande moeders, ben ik kwijt. Iets dat ik, als aanstaande vader, echt vind ontbreken.

  2. Ik ben geïnteresseerd in de discussie die uit deze stukken kan voortkomen. Met bekenden of onbekenden, het maakt niet uit met wie.

  3. Elke schilder zoekt een kijkend oog, elke zanger zoekt een luisterend oor en elke schrijver zoekt een lezer, zo ook ik. De ijdelheid waaruit creativiteit voortkomt, moet worden gestreeld anders droogt de inspiratie op. Zonder musea geen schilders. Zonder publiek geen concert. Zonder lezers geen dagboek, vrees ik. Het is een beetje mijn drijfveer af en toe een op- en aanmerking te krijgen.

  4. Ik heb niets te verbergen en heb uit ervaring geleerd gemerkt dat, wanneer je je gevoelens openbaart, het mensen kan raken. Zelfs kan openen. Soms zelfs een klein beetje kunt helpen met zichzelf (wie de schoen past trekke hem aan).… En daar drijf ik op, die ijdelheid.


"'Cause he's going the distance,
He's going for speed
She's all alone"

The distance ~ Cake

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld