Naar (t)huis.

, 1.041 keer bekeken
Dinsdag 6 november 2001

De eerste dag van drukte is voorbij en ik ben er goed overheen geslapen. Vandaag denk ik het met een half drukke dag te kunnen redden.

Vanochtend mag ik mama en onze dochter thuis brengen! En daarna is het mijn taak onze Cynthia aan te gaangeven in het stadskantoor. Twee mooie, verantwoordelijke papa-taken. De middag zal bestaan uit wat boodschappen doen en wat bezoek regelen. Wat de komende dagen gaan brengen zullen we wel zien.

Ik haal mama op en enthousiast pakken we je in tegen de kou en de regen. Het witte winterpak is twaalf maten te groot en je ziet er lief uit. In je draagstoeltje klem ik je achter in de auto en moet aan Dan denken, die vertelde dat zijn eerste rit met zijn zoon vanuit het ziekenhuis een stroom aan verantwoordelijkheidsgevoel in hem los maakte. Vreemd genoeg bespeur ik daarvan maar weinig in mezelf. Het zal nog enkele dagen duren voordat het bevallingsverhaal in mijn hoofd is gesetteld en ik me realiseer dat ik jou nog maar amper als "eigen" beschouw. Ligt de oorzaak daarvan in het feit dat een man geen lichamelijk aandeel heeft in de zwangerschap? Geen hormonen die de binding afdwingen?

Dat gevoel van "eigen" komt in de loop van de week pas opzetten. In deze fase van de kraamweek is mijn gevoel van verantwoording eigenlijk toegespitst op de leefomgeving mama en haar dochter en niet op jou als persoontje. Die taak van zorg laat ik gevoelsmatig in mama's handen liggen en ik stel mezelf beschikbaar als secretaris die alle organisatorische taken op zich wil nemen om het mama en dochter een zo goed mogelijke start thuis te geven. Mijn eigen plezier en binding met jou komen wel op een rustiger moment als alles geregeld is wat er geregeld moet worden. Ik concentreer me dan ook op mijn taken en probeer het overzicht te houden.

Als we voor het huis aan komen rijden, ziet mama ons huis, de vlaggen en het bord in de tuin. Ze breekt. De thuiskomst is een climax van twee zwaar bevochten dagen met als klapstuk de rust en stilte van een huiskamer met Dodo. Ze gaat in haar blauwe stoel zitten met jou op schoot en vergaat in haar moederliefde. Papa kijkt toe, glimlachend en geniet van dit beeld.

Om half 11 komt Laura kennismaken, zij is onze kraamhulp de komende week. Als ietwat schuchtere meid doet ze het bij ons goed. Ze heeft verstand van zaken, heeft een goeie instelling en kan hier lekker haar nodige ervaring opdoen. De meeste taken in huis die papa altijd al deed, wil hij blijven doen en alleen mama hoeft te worden vervangen.
De was, de strijk, koffie en thee zetten, veel meer hoeft ze niet te doen. Uiteraard wel over jouw en mama's gezondheid waken en papa les geven in luiers verwisselen. Gelukkig had ik daar in het ziekenhuis al ervaring mee opgedaan dus ik leerde snel. De rest van de kraamtijd was ik je badmeester, je wasserette en je manager die je op de juiste tijden bij de juiste mensen in hun armen heeft gelegd.

Nog voor ik naar het stadskantoor ga, komt Marie-Louise op bezoek en dit zou het begin zijn van een waterval aan kraamcadeau's, hulp en gezelschap. Een fantastische vriendin die gedurende een week heel veel dingetjes geregeld kreeg nog voor papa en mama ze zelfs nog maar bedacht hadden. Alleen die dinsdagmiddag al, zag ons huis er van binnen uit als een kinderfeestje met ballonnen en slingers, kaarten en bloemen. Zaken waar papa nog absoluut geen tijd voor had, werden door haar doorzien en uitgevoerd. Dát zijn nou je vrienden, meid. Heerlijk.

Als je naar het stadskantoor gaat, moet je een paar uur uittrekken. Ik had twee uur nodig om jou te kunnen aangeven. Veel wachttijd en weinig actie. Maar de wachttijd gebruikte ik wel als een lekker rustpunt in de dag en ik realiseerde me dat ik mijn dochter aan het aangeven was. Mijn dochter. Papa heeft een dochter. Het was een moment waarin het besef en het gevoel van vaderschap boven borrelden, nu daar even de tijd voor was. Een dochter, Cynthia. Hoe vreemd, hoe onwennig. Hoewel je al meer dan 8 maanden in mijn hoofd spookte merkte ik regelmatig op dat ik me jouw naam nog wel eens bewust moest herinneren, zo onwennig waren die eerste uren geweest en ik oefende in mijn hoofd voor de zekerheid een paar keer de juiste spelling voor ik aan de balie jouw namen opgaf.

Voor ik terug reed naar huis heb ik in de stad gauw een fotorolletje weggebracht waarop jouw eerste foto's staan. Ik vlieg naar huis maar voel de eerste rust in mijn hoofd terugkeren sinds mama me zondagochtend wakker riep vanuit de badkamer. Alle officiële zaken waren nu geregeld en het was tijd om te gaan genieten van de kraamweek.

Samen met Marie-Louise en Mitchell heb ik 's middags het huis versierd, ik heb jou van luiers en mama van eten en drinken voorzien en ik heb verse bloemen gehaald die de rest van de week zouden kunnen blijven staan.

De avond delen we met Guus, Vanessa, Marie-Louise en josé. We kregen uiteraard cadeau's maar de meest indrukwekkende was een lijst met passe-partout, waarin de twee schetsen van jouw geboortekaartje en daaronder een spreuk die aangeeft hoe warm het gevoel moet zijn geweest toen die schetsen zijn gemaakt. Terugdenkend weet ik dat dit klopt.

Het avondeten werd door opi en omi verzorgd, die dit de hele kraamtijd zouden volhouden. De andere opa en oma regelden de boodschappen. Het uit handen geven van deze drukke zaken, de spontane hulp van Marie-Louise en de ondersteuning door de kraamhulpen hebben ons enorm ontlast. Dat heeft ons zoveel vrije ruimte opgeleverd dat we ons huishouden vrij aardig konden runnen zoals we gewend waren. Een vertrouwd gevoel wat ons de nodige rust opleverde die we nodig hadden: het thuisgevoel.

Daarnaast konden we onze vrienden precies aangeven wanneer we ze wel en wanneer we ze liever niet over de vloer hadden, zonder dat zij zich hierdoor afgekeurd voelden. Kortom, er was die week de nodige rust én er is behoorlijk gefeest.

"Take your passion and make it happen
You just come alive
You can dance right through your life"

Irene Cara ~ What a feeling (Flashdance)

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld