Epiloog

, 928 keer bekeken
Maandag 3 december 2001

En daar was je dan: 4 november 2001, Cynthia UytdeHaag. Het grote begin voor ons drieën, het einde van datgene dat ik de afgelopen 11 maanden heb opgetekend in 148 verhalen.
Ruim honderachtenveertig maal heb ik mijn gedachten en gevoelens, mijn beleving ván en mijn mening óver toevertrouwd aan een monitor, een groep vrienden en vele anonieme geïnteresseerden.
Honderdachtenveertig maal heb ik iedereen die maar wilde kijken een blik in het diepst van mijn ziel gegeven op een manier die voor velen onmogelijk zou zijn.
En ruim honderdachtenveertig maal ben ik bereid geweest te praten en filosoferen over datgene wat, via mijn hoofd, naar een monitor is ontsnapt.

In al die tijd is het me opgevallen hoe betrokken mensen zich kunnen voelen als je ze een glimp van openheid geeft, die anderen altijd afgesloten houden. In plaats van kwetsbaar te zijn als ik me kwetsbaar opstelde, bleek ik juist waardering en zelfs bewondering
te oogsten voor die openheid. Open discussies, gerichte gesprekken en gegronde kritiek heb ik ontvangen en ontmoet. Geen gesprek is meer als vroeger, zo blijkt en de indruk die mensen op mij hebben gemaakt hierdoor is groots te noemen.

Voor iedereen die ons door de het jaar en de verhalen heen hebben gesteund en geholpen plaats ik hier een dankwoord.
  • Ten eerste onze vrienden die de verhalen hebben gelezen en verslonden. Met hen heb ik de stukken gedeeld en bespreekbaar kunnen houden. Dat heeft me veel goed gedaan en ik heb een hoop over zowel hen als mijzelf geleerd.

  • Ten tweede dank ik de lezers die in de stukken zichzelf hebben kunnen herkennen en hebben kunnen inleven in wat onze gedachtewereld en dagelijkse gang van zaken is geweest.

  • Tenslotte dank ik José voor het spitten en snijden om alle fouten en slordigheden uit de verhalen te krijgen en de ruwe versies leesklaar te maken voor het grote publiek op het web.


En nu? Wat ga ik nu doen? Houdt het dan hier op?
Ik weet het niet. Dit nieuwe leven vraagt een nieuwe indeling van tijd en energie. Of daarin nog de noodzaak ligt voor het wegschrijven van mijn gedachten en gevoelens weet ik niet.
Ik sta er open voor om verder te schrijven aan mezelf en mijn dochter maar voorlopig heb
ik daar nog geen behoefte aan. Dit project was fantastisch en vraagt alleen om een vervolg als dat minstens zo ontlastend zal kunnen gaan werken.
De tijd zal het leren, wie weet tot ziens…!

Ewald Bal
Vader van Cynthia UytdeHaag

Vorige

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld