Collisie

, 884 keer bekeken
Zondag 3 juni 2001 (week 15)

Ik denk dat ik gisteren al de eerste voortekenen kreeg. Mijn laatste werkdag deze week was niet anders dan anders. Maar gedurende de laatste uren heb ik zeven hartkloppingen bemerkt. Geen vermoeidheid deze keer, ook geen spanningen.

Vanochtend word ik rusteloos wakker. Slecht gedroomd, al weet ik niet meer waar over. Ik kom mijn bed uit en een drukke ochtend begint. Nog voor ik goed en wel wakker ben, beginnen mama en ik met het afplakken van de keuken die ze wil verven.
Onvoorbereid en niet echt doordacht, in mijn ogen. Ik had het graag anders gedaan. Maar wat kun je? Ze is dit gisteravond fanatiek begonnen en daardoor ik sta volledig buiten schot. Elke tip, hint, aanwijzing, opmerking of kritiek wordt niet geaccepteerd maar meteen als een persoonlijke aanval gezien.

Het project eindigt in een mislukking. En binnen het uur barst de oorlog los en is er van een discussie geen sprake meer. Gekrenkt vervalt mama in een emotionele bui die eerder en heviger inzet dan ik van haar gewend ben. Logisch misschien omdat ze is niet meer wie ze normaal gesproken was. Wie is mama momenteel? Die belasting krijg ik er nog eens bovenop. En voor het eerst in jaren wordt het haar echt te veel, ze pakt haar sleutels en verdwijnt voor 2 en een half uur in het niets.

De rest van de dag is vergaan. We zijn beiden danig uit ons doen en weten ons even geen raad met elkaar. Een knuffel werkt niet, woorden komen er nauwelijks, geen van tweeën begrijpen we wat er aan de hand is. De normale verstandhouding keert terug naarmate de tijd verstrijkt en de emoties worden verwerkt, zonder woorden, zonder uitleg, puur op gevoel.

Duizenden mogelijkheden scan ik mijn hoofd, speurend naar de oorzaak. Was het eenzaamheid afgelopen week (middagdienst), gebrek aan contact met mama, de eenzijdige input naar mensen toe en het ontbreken van diepgang in hen die ik in levende lijve om me heen had, het gevoel van gebrek aan respect in mijn acties en daden door derden? En waarom voel ik me zo goed in het slechte van dit moment?
Vooralsnog heb ik geen idee. Vanwaar die slechte start vandaag? Waar kwam die afzet en wederzijds groeiende woede vandaan? Waardoor die heftige emoties de hele middag aan beide zijden?
In een poging ze weer op te roepen heb ik beelden van liefde, vriendschap en vertrouwen nodig! En waarom deden juist díe emoties ons vandaag wankelen? Heb ik vandaag een dag beleefd zoals mama die de laatste weken dagelijks beleefde?

Verbaasd draaien we vandaag om elkaar heen en we voelen elkaar totaal niet aan. Dat bewijst dat we in een status zaten die we samen nog nooit eerder hadden ervaren. Dit was nieuw, anders. Maar waarin en waarom? Deze achterwaartse kaakslag, hier ligt iets aan ten grondslag dat ik niet kan terugvinden. Nog niet.

"All kinds of sadness I've left behind me.
Many's the day when I have done wrong.
But I'll be yours forever and ever."

The Whistler ~ Jethro Tull

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld