Voor ons zoontje Xander...

, 3.981 keer bekeken

Door E. op 13/01/2014 - 20:56:

Voor mijn jongen...

Ik schrijf dit om dat niemand, buiten jullie die ook een baby’tje moeten missen, me begrijpen kan.

Wat een prachtig verhaal moest worden, is uiteindelijk een verschrikkelijk drama geworden!
Na 3 jaar, veel teleurstellingen en ziekenhuisbezoeken waren we eindelijk zwanger!
Het was geweldig! Ik zag mijn buik elke dag groeien en ik voelde me alsof ik in de hemel leefde met dat heerlijk, kleine ukje in mijn buik! Ik was ontzettend misselijk, maar zelfs daar genoot ik van!
Ik telde week na week af, en na 17-18 weken begon ik stilletjesaan te geloven dat ik echt mama zou worden. Ja, het was echt...
Op 18 weken hadden we een droomecho: we kregen een zoon. Opnieuw kon ons geluk niet op, we kochten babyspulletjes en ik surfte het internet af op zoek naar de mooiste kleurtjes voor de kamer en de leukste geboortekaartjes. Allemaal zo geweldig!

Op 13 juni gingen we shoppen, lekker een hapje eten en we kochten spulletjes voor onze kleine man. Ik kreeg wat buikpijn maar dat was niet erg, dacht ik.
We gingen naar huis en ik kreeg meer en meer last van buikpijn! Ik gina naar het toilet en daar zag ik waar ik 21 weken voor gevreesd had: bloed. Nee, dacht ik...
Gelijk kreeg ik een paniekaanval… Ik nam mijn angelsound en luisterde naar mijn jongen. Ik hoorde zijn hartje kloppen en dacht: hij is oké! Wat naïef van me… Het was gelijk de laatste keer dat ik zijn warme hartje ooit zou horen kloppen!!!

Ik belde naar het ziekenhuis. Daar vertelde een vroedvrouw me dat ik me geen zorgen moest maken en gewoon een pijnstiller innemen. Maar ik voelde gewoon dat dit niet klopte…
Mijn man en ik zijn meteen dan ook meteen naar het ziekenhuis vertrokken. Hij was die dag de meeste geweldige man die ik me kon wensen! Ik wist dat dit het einde was, ik wist het gewoon! Noem het wat je wil, instinct...
Mijn man niet, hij was er rotsvast van overtuigd dat ze ons zoontje zouden redden...

In het ziekenhuis stonden meteen de dokters en vroedvrouwen rond me met allemaal dezelfde vragen. Vanaf dat moment was ik als verdoofd… Het verdict viel al snel: “Mevrouw en meneer, we gaan uw zoontje niet kunnen redden. U moet bevallen want de bevalling is al te ver gevorderd om nog te kunnen stoppen!”
Op dat moment wist ik het zeker: ons ukje was 21weken dus hij haalt dit niet!

Mijn man werd gek. Hij had zo naar ons mannetje uitgekeken. Hij was er helemaal klaar voor om de beste, mooiste en liefste papa te worden…...
Die nacht waren we zo verbonden met mekaar! We zijn samen door een hel gegaan. De ene had nog meer verdriet om de pijn van de ander.
Mijn mama, mijn beste vriendin en mijn man zijn mama en papa kwamen af en allemaal samen hebben we gehuild en ons afgevraagd: “Waarom, waarom, waarom?”
Maar zonder een antwoord moesten we door.
Ik had zo bang om ons zoontje dood te moeten verwelkomen. Je kunt er niet om heen: je gaat met een baby in je buik naar het ziekenhuis en je komt leeg terug, gewoon echt leeg, emotioneel en fysiek op!
Het contrast tussen gisteren en morgen was te groot voor een mens om te kunnen bevatten en verwerken!

Onze zoon Xander was prachtig en zo klein, zo een klein baby’tje. Op dat moment wist ik dat ik nooit meer als dezelfde vrouw het ziekenhuis zou verlaten.
Mijn man had hem Xander genoemd. Hij kan nooit goed kiezen of beslissen, maar hier was hij zeker van: het werd Xander!

Die nacht lag ik op een gang waar het muisstil was, maar in je hoofd hoor je gewoon dat de gang vol met baby’s en de meeste gelukkige mama’s en papa’s liggen… Op het einde van die gang liggen dan de ongelukkige mama’s en papa’s. Mijn zoontje lag in de kelder.
Die gedachte was vreselijk maar je kan er niet omheen!

De volgende ochtend wou ik zo snel als ik kon naar huis. Ik kon het niet verdragen wetende dat dit eigelijk het mooiste moment in mijn leven moest zijn!
Maar eenmaal thuis aangekomen, was de hel niet gedaan! Mijn wereld stortte in… Tijdens mijn zwangerschap was ik mijn job verloren. Toen vond ik dat geen problem, nee, het kwam zelfs mooi uit! Maar nu, ja, nu had ik niets meer en viel ik in een zwart gat.

Een week later mochten we Xander dan ophalen. En dan kom je thuis met een potje want dat was het naar mijn gevoel. We zouden een zoontje krijgen en uiteindelijk kwamen we met een potje thuis. Dat was het meest confronterend, maar het was de realiteit… Ik herinner me de pijn en het onophoudelijk huilen. Zoveel vragen: waarom,waarom jij, mijn kleine jongen?

Ondertussen zijn we 4 maanden verder. Ik was uitgerekend voor volgende week vrijdag. En die realiteit, daar kan je niet omheen. Meisjes worden mama, vrouwen en meisjes worden zwanger en bevallen… Het doet pijn, zo’n vreselijke pijn!
Ik kan er maar moeilijk mee om dat ik na 4 maanden nog niet opnieuw zwanger ben. Nog elke dag mis ik de mooiste gedachten die ik had: ik ben zwanger, ik word mama.
Ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk om het te plaatsen, om te wachten tot... De gedachte dat ik nooit meer een klein ukje in mijn buik zal voelen, maakt me bang…
Dat ik enkel mocht voelen hoe geweldig het kon zijn ...

Aan alle mama’s die net als ik afscheid hebben moeten nemen van hun prachtig baby’tje, raad ik graag het boek “Het sprookje van de dood” aan. In dit boek heb ik steun gevonden over het waarom.

Vaarwel mijn liefste Xander...
Vaarwel...
Dit verhaal is online geplaatst zoals het bij ons is aangekomen. 9Maand is niet verantwoordelijk voor inhoud, grammaticale fouten, enz.

Reacties

  • Wat een vreselijk drama hebben jullie moeten meemaken, ik zat het met tranen in de ogen te lezen.
    Ik wens je veel hoop en sterkte voor de toekomst.
  • Kippenvel bij het lezen van je verhaal...
    Ben zelf 21 weken zwanger van een klein jongentje en kan me niet voorstellen dat ik door dezelfde hel zou moeten cry.gif
    Veel sterkte en ik hoop dat je snel terug zwanger mag worden als je er klaar voor bent.
    Dat alles voorspoedig mag verlopen.
    Je kleine sterretje aan de hemel waakt over jullie!

    Liefs,
    Dellie

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld