Verlies van onze twee lieve engeltjes

, 3.452 keer bekeken

Hallo,

Vorige week braken mijn vliezen. Ik was 19 weken zwanger van een tweeling (2 meisjes). In der haast werd ik opgehaald door de ambulance en naar het AZ in Jette gebracht. Daar zagen ze dat één van de twee meisjes al overleden was. Ik geloofde het niet. Het was een boze droom: na al dat vruchtwater op het bed, de trap en onderweg naar het ziekenhuis in de ambulance, te moeten horen dat er al een kindje gestorven was. Ik voelde het andere kindje in mijn buik. Ik wou het redden maar er was niets meer aan te doen. Al zouden ze vruchtwater inspuiten van iemand anders… De vliezen waren gebroken en dus zou het vruchtwater weer weglopen.
Ik heb daar een hele dag en nacht gelegen met pijn. Maar de ergste pijn was dat ik het andere kindje nog voelde bewegen en dat ik het niet kon redden, dat ik het straks moest afgeven. Ik vroeg de professor dat als ik weer zelf vruchtwater zou aanmaken en er genoeg was, of dit kindje een kans maakte. "Ja", zei hij: "Dan kan het een kans maken", maar hij zei het om mijn geweten te sussen, waarvoor ik hem dankbaar ben! Hij zei de volgende morgen nog eens te zullen kijken. Maar ons meisje had zelf de keuze gemaakt. Ze had het opgegeven, ze was ook gestorven. Ze heeft het me makkelijker gemaakt omdat ik nu wel moest bevallen, nu allebei onze meisjes overleden waren.

Om 8 uur 's ochtends werd de bevalling met weeënopwekkers ingeleid maar ik kreeg geen ontsluiting. Om 9 uur kreeg ik een epidurale verdoving die maar de ene helft van mijn lichaam verdoofde. Het was net een vloek. Alles wat er moest gebeuren, liep mis. Allemaal dingen die maar 1 op de honderd keren voorkwamen.
's Avonds om 18 uur had ik een halve cm ontsluiting. Maar doordat ik last van hyperventilatie kreeg (mijn hart sloeg 145 en ik moest voortdurend braken), hebben ze de weeënopwekker via infuus stilgelegd. Ze zouden iets nieuws bij mij proberen. "Het kon nog 48u duren", zeiden ze. Ik werd gek van de pijn want de epidurale werkte maar voor de helft.
Om 19 uur hebben ze "stiftjes" (iets dat opzwelt zoals tampons) binnenin geplaatst met daar pilletjes bij. Om 22 uur kreeg ik hevige krampen en ik kreeg een pijnstiller en kalmeermiddel toegediend.
Om 23 uur 15 werd ons eerste meisje geboren en om 23 uur 20 ons tweede meisje. Ik wou niet kijken, ik was verslagen. De grootste pijn was weg maar het grootste verdriet kwam nu boven. Ik kon onze kindjes niet vasthouden, ik hoorde ze niet wenen. Het werd realiteit, ik was bevallen van twee kleine meisjes die niet meer leefden. Ik kreeg een slaapmiddel en een pijnstiller.

Omstreeks 3 uur 's nachts kwam de gynaecoloog bij ons met een papier met de voetafdrukjes erop. Wij (mijn man en ik) begonnen te wenen. Hij vroeg of ik ze wel wilde zien want nu waren ze gewassen en konden we ze zien. Ik zei dat ik wel moest want dat ik er anders heel veel spijt van zou hebben. Hoe erg het ook was, we hebben ze dan beiden gezien.
Ze hadden het TTS-syndroom en zouden veel afwijkingen gehad hebben moesten ze toch levend geboren zijn geweest. We hebben wel duizend maal gewenst dat we twee gezonde kindjes zouden krijgen. Was dit nu het waarom ze er niet meer zijn?
Het werd stil. En daar zaten we dan, ouders van twee lieve engeltjes.
De dag nadien maakte ik nog steeds koorts en had verschrikkelijke pijn in de buik. Toen bleek dat nog niet alles uit mijn buik weg was en dus moest ik ook nog een curettage ondergaan. Die gebeurde onder volledige narcose omdat ik anders de pijn nog zou voelen.

Sinds dinsdag avond ben ik thuis. Ik hoop om dit verdriet samen met mijn man te kunnen verwerken maar het zal niet gemakkelijk zijn. We staan beiden op de markt en de commentaar dat je daar soms krijgt, kwetst vaak meer dan het helpt. Maar eerst moet ik nog vijf weken thuis rusten dus het zal voornamelijk mijn man zijn die duizendmaal gevraagd zal worden: "Hoe is het met de dikke buik", "Hoe is het met de kindjes?"
"Oh, wat erg maar jullie zijn nog jong, hé", "Er zijn ergere dingen, zoals kanker, en jullie kunnen nog steeds kinderen krijgen..."
Oké, er zijn ergere dingen maar voor ons is dit nu het ergste dat ons kon overkomen. We waren zo blij, zo fier. We waren net een week terug uit verlof en hadden tientallen foto's van mijn buik genomen. En we gingen juist kijken voor wiegjes, park, enz… Ook hadden we juist namen gekozen namelijk: Abbey en Alicia. En nu is alles in één spats verdwenen.
Nog een geluk dat we bij elkaar veel troost kunnen vinden, dat we allebei begrijpen dat het niet mijn fout is en niet die van hem. Want we kregen ook nog een reactie, helemaal niet slecht bedoelt natuurlijk, van: "Ja, zou het niet zijn van op de vlieger te stappen? Of van iets verkeerd te hebben gegeten op reis? Ik had wel gedacht dat het fout ging aflopen, een geluk dat je het niet op reis tegengekomen bent, ..."
Bij ons is het gewoon het feit dat we zwanger waren van een eeneiige tweeling met één placenta, en dat we die 1 op zoveel kans waren dat ze het 'twin to twin'-transfusiesyndroom (TTS) hadden. Dit wil zeggen dat het ene kindje teveel bloed krijgt en het andere te weinig. Door dit teveel aan bloed, sterft het kindje. Daarop gaat al het bloed naar het andere kindje, waardoor ook dit kindje sterft. Was dit later in de zwangerschap voorgevallen dan konden ze misschien gered worden door hen direct geboren te laten worden, maar het mocht bij ons niet zijn. Het is te laat, het is voorbij, mijn buik is terug plat, alles is weg.
Ik hoop van snel terug zwanger te worden, mijn man wil dat ook. We willen nu meer dan ooit onze kinderwens in vervulling zien gaan. Maar een kans dat we nog nu terug zwanger zullen zijn van een tweeling is één op honderd. In ieder geval, als het maar gezond is, dat is het enige wat telt!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld