Stil geboren op 38 weken, wat nu...

, 8.582 keer bekeken
Na vele ja's en vele nee's ben ik dan toch maar achter het scherm gaan zitten en ben ik begonnen aan een deel van het verwerkingsproces. Het gevoel zegt dat, hoewel de wonde nog vers is, het een helende pleister kan zijn om er over te schrijven en dit neer te pennen dan dit alleen te verwerken. Alleen is maar een woord, want het opvangnet rondom ons gezin is immens groot en voelen ons enorm gesteund en gedragen in ons rouwproces, we prijzen ons hier dan ook heel gelukkig mee...

Ik ben mama van een zoontje J. die nu 4,5 jaar is en D. die werd stil geboren op 19/01/2015. In twee dagen zou een maand oud zijn, helaas voor ons zal zijn datum beginnen en eindigen op 19 januari en zal hij fysisch niet ouder worden dan één dag en zal elke 19de januari nooit meer het zelfde zijn.

D. werd stil geboren, en dit op 38 weken en twee dagen voor de uitgerekende en geplande keizersnede. Op 16/01 en 19/01 zou ik nog extra controles ondergaan zodat alles kon voorbereid worden voor de geplande keizersnede op 21/01/2015.

D. Was een wonder kindje voor ons. Dat zijn alle kindjes natuurlijk, maar voor ons en in onze ogen toch wel een heel speciaal wondertje.

J. ons eerste zoontje werd na 6 jaar en 13 pogingen verwerkt via de medische malle molen, en net op het punt dat we dachten " nog een laatste keer" bleek het raak te zijn, en waren we in blijde verwachting van wonder nr. één.
Na 41 weken dicht bij mama's hart te hebben mogen vertoeven werd het tijd om kennis te maken met de wereld.

Na een inleiding en voorbereidingen op de geboorte werd er na 16 uur weeën beslist om over te gaan tot een keizersnede. Gelukkig verliep alles rustig, werden we goed opgevangen en waren we in goede handen en mochten we J. zijn eerste levenskreet horen om 17u14.

(mijn man heeft een sterilisatie ongedaan laten maken en een hersteloperatie ondergaan. Tijdens deze hersteloperatie werd er een MESA/TESA gedaan.)

Ikzelf wilde altijd wel een tweede wondertje, maar manlief die al twee kinderen had uit een eerste huwelijk was voldaan en tevreden met zijn drie kinderen en zag een nieuwe ingreep voor een MESA/TESA niet meer zitten. Dit was 2010.
Het wringt de eerste jaren een beetje, het gevoel van een tweede wonder gaat niet zo maar voorbij, helaas...

2011, we beslissen om mijn mans zaad nog eens te laten testen. Dit om te zien of het niet mogelijk zou zijn om op natuurlijke manier zwanger te worden, je weet immers nooit en zo konden we de natuur eventueel haar gang laten gaan. Helaas voor ons waren de resultaten zo slecht dat een natuurlijke zwangerschap uitgesloten was toch werd er gemeld " je hebt er maar eentje nodig", ...

Zou zij ons nog een wonder gunnen? We konden er alleen maar van dromen...toen wisten we nog niet wat ons te verwachten stond in 2014...

Die juni maand in 2014 zal me eeuwig bijblijven. Mijn beste vriendinnetje ging trouwen in augustus en we moesten naar de naaiatelier voor een laatste pas. Ik herinner me dat het lekker warm was, zowel binnen als buiten, het was echt al aan het zomeren en ik was ongelofelijk onpasselijk. net op het randje van niet te moeten overgeven...
Ik was ook ongelofelijk moe, en kon me letterlijk overal neerleggen om een slaapje te doen. Toen maakte mijn vriendinnetje de opmerking, "je bent toch niet zwanger"? Ik bekeer haar onmiddellijk als voor zot, dit kont toch niet? We hebben het op papier staan dat het op natuurlijke manier niet zou lukken. Dit kan en kon niet zijn. Toch in mijn achterhoofd begon ik dingen te overlopen. Ik was nog ongesteld geweest, maar de laatste was zo raar, ik dacht eerst dat mijn menopauze er zat aan te komen, zo kort en aardig van kleur. Het was niet zoals anders. Dan die misselijkheid, moeheid, tja ik heb in dat cafeetje waar we nadien iets zijn gaan drinken toch maar bewust een frisdrankje genomen i.p.v. die cava. Je weet maar nooit...

Ik ben die zelfde dag nog twee testjes bij het kruidvat gaan halen en heb onmiddellijk getest van zodra ik thuis was. En ja hoor, de test was zo positief dan hij kon zijn. We waren zwanger, ongelofelijk, zo was dan ook de reactie van mijn man. Dit kon immers niet, en toch had ik een positieve zwangerschapstest in de hand.

Ik heb van zodra ik kon mijn vaste gynaecoloog gebeld met wat ik net ontdekt had. Zijn reactie " ja, dat kan normaal niet he, kom morgen maar langs en dan kijken we dit even na". Van een slapeloze nacht gesproken, het is nog nooit zo snel 8u in de ochtend geworden en om 9u zat ik reeds in de wachtzaal. Gelukkig was het snel aan mij en moesten mijn zenuwen niet nog langer getormenteerd worden.

Van zodra de gynaecoloog de echostaaf inbracht was op het scherm duidelijk te zien, we waren zwanger. Ik was gewoon op natuurlijke manier zwanger geworden. De tranen rolde over mijn wangen en zijn hartritme was luid en sterk, hij of zij was er en zou ons leven verrijken en veranderen, voor eeuwig.

Deze zwangerschap was anders, maar zo zijn deze altijd, heb ik zo gehoord. De eerste weken zijn snel voorbij, ik was immers al een week of 8 bij de vaststelling. Week 12 gaat snel voorbij, week 20 stond razendsnel voor de deur en ondertussen wisten we dat we opnieuw een jongetje zouden krijgen. Dolgelukkig keken we uit naar dit tweede wonder. Zijn grote broer was moeilijk in te tomen, want hij wilde grote broer worden en was de baby in mama's buik "zijn baby" geworden. "Komt de baby nu mama", "Wanneer komt de baby mama"? Elke dag opnieuw...

Week 30 was aangebroken, ik werkte nog en nieuwjaar zat er aan te komen, het was zwaar, maar ik wist, nu is is het niet lang meer. Nog even en dan is dit mooie wonder er om vast te houden, te knuffelen en te verwennen. Vlak na nieuwjaar begon ik vocht op te houden en redelijk veel maar het was niet ongunstig. In week 35 begon plots mijn bloeddruk wat te schommelen, niet ernstig maar ik kreeg toch medicatie om hem stabiel te houden. Week 36, het werd tijd om te stoppen met werken, de bloeddruk schommelde te veel maar testen van eiwitten en bloed waren ok, er was geen zwangerschapsvergiftiging maar er moest wel gerust worden.
Week 37 en 38 waren de laatste controle weken, oh god als ik geweten had wat er toen volgde... Maar die vraag kan en mag ik me niet stellen, al die duizenden wat als en had ik maar's ten spijt...We hadden niets voor kleine D. kunnen doen.

De ochtend van 19/01/2015 moest ik nog voor een laatste controle in het ziekenhuis zijn, nog even een kleine controle van bloeddruk en urine en dan zouden we de ok krijgen om dinsdagavond opgenomen te worden om zo woensdag 21/01/2015 kennis te maken met ons tweede worden.

Ik wordt eerst gewogen, daarna aan de bloeddrukmeter en de monitor om de harttonen te meten. Het valt me op dat de eerste verpleegkundige het niet lukt om de harttonen te vinden. Ze zoekt, voelt, probeert nog eens aan de andere kant, boven, onderaan maar geen harttonen. Een tweede vroedvrouw komt even proberen maar ook zij lijkt geen harttonen te vinden. Ik begin het echt vervelend te vinden begin ongerust te worden, mijn instinct begint te werken zeg maar. Na een 20tal minuten moet ik naar dé kamertje, dat zelfde kamertje waar ik zijn hartslag voor het eerst hoorde en zag in die mooie maand juni 2014.

Een andere gynaecoloog, de mijne had die dag thuispraktijk kijkt onmiddellijk met de echo op zoek naar harttonen. Ik kon toen mee volgen op het scherm en zag aan zijn buikje geen flikkering, de flikkering van zijn hartje. het drong nog echt niet goed door, maar de moed zakte in mijn schoenen. Dit was volgens mij niet goed, en zo bevestigde deze gynaecoloog ook "ik denk dat ik geen goed nieuws heb", "dit ziet er niet goed uit". Zijn woorden hoe koud en kil ze ook klonken, ze dezen mijn hart in duizend stukken breken. Ik herinner me dat er een tweede arts bij geroepen werd, maar hoorde geen woord meer van wat ze ons vertelde. Ik hoorde alleen dat mijn kind in mijn buik niet meer leefde, en dat mijn wonder ons had verlaten... Ik werd die dag een gebroken vrouw, een mama die een kindje heeft verloren...

Mijn eigenste gynaecoloog is die dag van zodra hij kon bij ons gekomen en deze was even verbaasd en geschokt. We konden het niet geloven, twee dage voor de geboorte. Zo oneerlijk en onwezenlijk.

D. werd die zelfde dag om 15u37 slapend geboren via keizersnede. Ik heb hem onmiddellijk bij mij gekregen, hij was zo warm, ik wilde niet meer loslaten. Hij was perfect, tien teentjes, tien vingertjes, kleine oortjes maar met oogjes die sliepen.
We hebben D. drie dagen lang bij ons kunnen houden, weliswaar niet continu, het is tenslotte een mensenlichaam dat is overleden.

Mijn man heeft D. nog gewassen, mooie kleertjes aangedaan en we hebben hem om de beurten kunnen knuffelen. We hebben op 19/01 samen met onze oudste zoon J. en zijn schoolvriendinnetje intiem afscheid genomen, want ook voor onze oudste zoon was het belangrijk dat hij weet dat hij grote broer was geworden van D. maar dat D. niet met ons mee naar huis zou komen en dat D. was overleden. Kleine kindjes moeten dit ook kunnen verwerken en een plaatsje geven. Het medische team en psychologe van het ziekenhuis hebben ons hierin dan ook enorm in geholpen in hoe we dit moesten aanpakken, want we zaten ook met ons verdriet natuurlijk...

In de daarop volgende dagen hebben we D. nog vaak bij ons gehad, foto's genomen, vastgenomen, kusjes gegeven maar op dag drie was het voor mij fysisch duidelijk dat we afscheid moesten nemen. In mijn hart wilde ik dit niet, maar mijn hoofd zij dat het moest!

Op 21/01/2015 de dag dat hij geboren moest worden hebben we afscheid van hem genomen, mijn hart brak voor een tweede keer...

In de dagen opvolgend na zijn dood zijn er verschillende gesprekken geweest en werd er ons verteld dat navelstreng rond D. zijn nekje zat. Hij zat blijkbaar ook dwars wat maakt dat hij sinds die laatste controle op vrijdag zich nog heeft gedraaid en hij daarbij de navelstreng stakker heeft aangetrokken. Deze heeft voor zuurstoftekort gezorgd waardoor hij is overleden. Bij de geboorte zien ze dit op het moment zelf en kunnen ze deze nog snel verwijderen, in de buik ziet men dit niet en kan men hier helaas niets aan doen. 1 kans op de..... dat dit gebeurd, helaas waren wij een van die...

Elke dag is een strijd, elke dag is een overwinning en elke dag is gewonnen... Toch gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan D. denk, of naar zijn foto's kijk of zijn geur en warmte probeer op te roepen.

Ik ben dankbaar voor de goede begeleiding van het ziekenhuis, mijn gynaecoloog, vrienden en familie en Anthé psychologen. Zonder hen hadden we bijlange nog niet halfweg gestaan waar we nu staan in ons verwerkingsproces. De menselijkheid en medeleven van mijn gynaecoloog, zijn dagelijkse bezoekjes, vragen "hoe het er mee gaat" waren van groot belang in ons verwerkingsproces.

Vergeten gaat we D. nooit, hij zal altijd een plaatsje in ons hart hebben en zullen we zijn naam blijven zeggen ook al is hij er niet meer, voor mij zal ik altijd twee zonen hebben en dat zal altijd zo blijven zonder twijfel.

Mama van J. & D*
I will love you 'till the day after forever

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld