Ook ons kindje werd veel te vroeg geboren...

, 1.002 keer bekeken

Door Dympf op 19/06/2007 - 23:06:

Hallo,
Ook ik kan helaas mee spreken van het vreselijke, intense gemis van ons kindje “Mika”.
Op 29 augustus 2006 had ik minimaal bloedverlies. Ik voelde me er niet lekker onder en ging naar een vervangende gynaecoloog. Inmiddels was ik 20 weken zwanger…
Na mijn verhaal verteld te hebben aan de gynaecoloog, wilde hij even kijken: zowel inwendig als met een echo. De echo zag er prima uit en “Mika” spartelde vrolijk rond, maar het inwendige onderzoek wees iets dramatisch uit… De vruchtzak bleek zichtbaar… Alsof de wereld onder me vandaan werd gerukt, werd ik met spoed opgenomen en mocht helemaal niks meer, alleen nog plat achterover op bed liggen. Intussen bewoog “Mika”gewoon door in mijn buik en voelde ik zijn schopjes… Hier werd ik nog het meest verdrietig van, want ik voelde hem steeds verder onder in mijn buik weg zakken…

Al snel kreeg ik buikkrampen en kneep ik hem verschrikkelijk! Het waren weeën… Oh, oh, wat was ik bang!!! Na dit gemeld te hebben, kwam de gynaecoloog onmiddellijk en het beviel hem niks… De enige optie was het plaatsen van een bandje… Ik had maar 20% kans, maar die greep ik! Ik moest dit doen, hoe bang ik ook was… Met een ruggenprik zouden ze me verdoven. Dit lukte pas na 4 keer proberen… Pffffffff, het duurde en duurde maar… Na een tijd kwam de gynaecoloog bij me en ik hoopte dat hij mijn reddende engel was… Maar hij kon me niks garanderen want de ontsluiting was al verder dan hij had gedacht… En dan was er nog het infectiegevaar!

Het mocht niet baten, enkele uren na de operatie braken de vliezen alsnog en de gynaecoloog vermoedde dat”Mika” diezelfde avond nog geboren zou worden… (de knoop van het bandje werd doorgeknipt)
Ik belde mijn moeder huilend op en die kwam meteen langs… Ze kon niks doen behalve me wat troosten… Zo ook mijn man, die kon ook niets betekenen. Vreselijk was dat!
Zo heb ik “aangesukkeld” tot de volgende middag om half vier… Ze hebben “Mika” toen uit me moeten “duwen en trekken”. Dit onnatuurlijke gebeuren zal me voor altijd bij blijven!
Ik durfde niet gelijk te kijken… Maar ik heb verschrikkelijk gehuild, samen met mijn man.
Ik had op mijn eigen kamer mogen bevallen, maar ook helaas ging er na de bevalling wat fout: de placenta wou niet los laten… En zo ging ik alsnog naar de verloskamer en daar werd mijn placenta met moeite verwijderd. Bijna was ik naar het OK gemoeten!

“Mika”heeft nog een half uurtje geleefd en is dan langzaam weg gezakt… Wat konden ze doen? Je wilt wel uitschreeuwen: “RED MIJN KINDJE”, maar het gaat niet…
Nadien hebben mijn man en ik hem samen gezien. Och, wat een lief, klein, dapper en teer mannetje! Voor altijd in ons hart! En wat een zwart gat in je leven…
Ik kon niet bevatten dat dit ons was overkomen… Compleet verdoofd, verdrietig en kapot!
Wij hebben besloten “Mika” in stilte (alleen mijn man en ik) te laten cremeren. Meer had ik niet aan gekund op dat moment. Dit ging niet zonder slag of stoot want dan lag de verzekering weer dwars… Maar kostte wat kost en we hebben dan zelf alles betaald. Het boeide ons op dat moment helemaal niet! Mijn man heeft zelf het kistje gemaakt (met behulp van een zeer goede vriend), iets waar ik ontzettend trots op ben. Zo dapper en moedig van hem! Ikzelf had het gedichtje geschreven voor op het rouwkaartje… Dwars door de traantjes heen lukte het me om wat uit mijn pen te krijgen.
We hebben “Mika” zelf uit het mortuarium opgehaald en zo reden we met het kistje op mijn schoot richting crematorium… De nacht ervoor had ik amper geslapen. Ik dacht dit allemaal niet aan te kunnen, maar ik heb het toch gered! Wat een emotie, wat een pijn en verdriet… Het is niet te beschrijven!

De dagen kropen voorbij. Gelukkig hadden we een paar dagen kraamhulp gekregen van een zeer lieve vrouw… Ze boden ons dit aan vanuit het ziekenhuis. Eerst zagen we er het nut niet van in: een kraamhulp en geen baby? Maar achteraf waren we blij met haar en zo erover te kunnen praten.
Bezoek hebben we een aantal dagen afgehouden… Dit trokken we niet. Nadien zie je pas wie je echte vrienden zijn, met een aantal gaan we al niet meer om. We snapten dat dit voor de mensen om ons heen ook erg moeilijk was, maar er gewoon zijn, was al heel belangrijk!
Op mijn verjaardag kreeg ik van mijn man een kinderkopje met “Mika”zijn naam erop… Na een aantal weken hebben we een urn laten maken door een kunstenares. En die heeft nu een speciale plek op onze slaapkamer. De foto van “Mika” en ook zijn hand- en voetafdrukjes staan in de woonkamer, maar gaan ’s avonds mee naar boven en ‘s morgens weer naar beneden.
Wij missen hem elke dag en ik kijk veel naar zijn foto. Alles erop en eraan, zo compleet al… Maar helaas nog te klein met zijn 25 cm en amper 300 gram.
Voor altijd in ons hart, ons lieve “Mikadootje” want een kadootje was en ben je!

Dympf

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld