Onze prachtige, kleine Zoë...

, 2.202 keer bekeken

Door Thehoneyroll op 07/02/2013 - 12:57:

Hallo iedereen,

Ik zal alvast beginnen met iets positief... Wij hebben al een dochtertje, intussen 2 jaar jong, dat we Lena gedoopt hebben. Toen Lena 1 jaar oud was, besloten we om voor een broertje of zusje te gaan. Lena bracht zoveel zonlicht in ons leven, een tweede kon enkel een godsgeschenk zijn...

Na amper enkele rondes was het zover: alle symptoompjes en een positieve test... Dolgelukkig maar we wachtten af... Na een bloedtest bleek het HCG maar op 17 te staan. Een miskraam...
Ondanks het feit dat het nog vroeg was, hebben we een pauze ingelast. Om even te bekomen van het verlies...

Toen het zomer werd, besloten we om er opnieuw voor te gaan...
Begin september opnieuw over tijd met een overtuigende positieve test in onze handen en een HCG-waarde van 378!
Toch nog even bang afwachtten... Maar een volgende bloedcontrole toonde een mooi HCG van maar liefst 4000!! We waren dolgelukkig.
Alles verliep, net zoals mijn eerste zwangerschap, vlekkeloos. Ik was misselijk, doodmoe en gaf geregeld over. Maar wat kon het mij schelen? We kregen een prachtig wondertje in mei 2013!

De echo’s waren goed en super om te zien! Opnieuw verbaasde het ons keer op keer.
De 12 weken echo was perfect: bewegelijk, nekplooi was precies goed.
“Tripple-test?”
Nee, dank u, we zien wel... Wat komt, komt.
Op 16 weken en 4 dagen opnieuw een echo. Spannend... Wordt het een broertje of een zusje? Joepie! Een zusje! Ik was dolgelukkig, nog zo’n schatje als Lena. Grappig wel, ze zit volledig op een bolletje deze keer.

17 Weken en ik begin haar licht te voelen, ook voel ik dat ze rondzwemt! Heerlijk, als ik op mijn rug lig, voel ik haar mooi bovenaan in mijn buik tegen mijn hand. En als ik haar hartje wil horen met de Angelsound dan vlucht ze!
18 Weken en 1 dag... Het is vrijdag... Zware dagen op het werk, nog even luisteren en ik ga slapen.
Maar ik voel ze niet, mijn buik is slap en ik vind haar hartslagje niet met de angelsound... Rotding, ik maak mij vast ongerust om niets.

Zaterdag een zware dag op het werk. Mijn mannetje sms’t me dat het wel vaker gebeurt dat je rond die periode het hartje moeilijk vindt, tenslotte zwemmen ze rond als gek nu! Wat is hij lief...
Ik verzet mijn gedachten en ’s avonds als ik thuiskom ga ik na het eten en bad nog eens proberen horen waar ons kleine meid nu toch zit. Maar nog steeds niks, een slappe buik en geen plofjes... Ik begin te panikeren, mijn man denkt dat ze haar te goed verstopt. We gaan dan maar slapen.

Zondagochtend 6 u:
Ik word wakker, zoek in het donker de Angelsound en begin eraan. Nog steeds niks.
Mijn man wordt wakker. Ik wil naar de materniteit… Zo gezegd, zo gedaan.
Daar zoeken ze ook naar het hartje... Niets.

Ze bellen mijn gynaecoloog wakker, om half 8 ’s morgens op een zondag... Ik voel mij schuldig.
Maar we mogen gaan...
En de echo bevestigt mijn allergrootste angst, ons meisje leeft niet meer. Helemaal op een bolletje ligt ze onderaan in mijn baarmoeder, bewegingsloos. Ik begin te huilen en mijn man staat er verdoofd bij.
We weten nog niet waarom, hoe het komt... En ik begin te zoeken, de schuld op mezelf te steken...
Met een half besef neem ik op wat de gynaecoloog vertelt over wat volgt.
Als we buitenkomen, beginnen mijn man en ik opnieuw te huilen en we houden elkaar even vast.

De volgende dag, maandag 31december, moet ik een pilletje nemen... Om de bevalling vlotter te laten gaan. Ik heb al ontzettend veel gehuild, op zoveel onverwachte momenten. Nieuwjaar vieren, is een hel nu.
Pas woensdagavond om 20u mag ik binnengaan in de kliniek. Zo lang nog!
Ik zit met zoveel vragen… Gelukkig heb ik via 9maand een fantastische, sterke vrouw gevonden die hetzelfde meegemaakt had en bereid was mij te helpen om die vragen te beantwoorden. Voor mij is, dankzij haar, hier mijn verwerkingsproces begonnen. 1000 x Dank hiervoor, Mien!!

Op 3 januari is ons Lena’tje jarig... Dus besluiten we haar verjaardag te vieren voor ik binnen moet, samen met enkele familieleden waar ik zielsveel van hou.

20u... Ik moet binnengaan. Ik ben zo bang en mijn man ook... We willen haar allebei zien, ja.
Om 20u40 wordt het eerste pilletje vaginaal opgestoken om weeën op te wekken, opening te krijgen etc... De gynaecoloog komt even langs, een lieve man, hij weet hoe hij dit zo dragelijk mogelijk kan maken. Ik krijg, al voor ik iets voel, een epidurale. Om 22 u wordt ze gestoken. En om bijna 23u worden de 2 volgende pilletjes gestoken.
Omstreeks 1u krijg ik pijnlijkere krampen en breken mijn vliezen. Ik bel en de vroedvrouw komt, een hele lieve jonge vrouw. Ze onderzoekt en het lijkt nog niet voor direct. Maar als ze even terug weg is, krijg ik nog een hevigere kramp en voel ik haar komen. Dus ik bel opnieuw.

Het ging als vanzelf. Ik durfde niet echt duwen, ik was daar helemaal niet klaar voor... Dit kleine meisje mag mij nog niet verlaten! Maar het moet...
Ze zit nog in het vruchtzakje en de placenta is mooi meegekomen. Ze nemen haar even mee om haar eruit te halen, fotootjes te nemen etc...
Na een 15-tal minuten komt ze terug... Ze weten nu waarom ze gestorven is. Ze zat volledig in de navelstreng verstrengeld.
Ergens ben ik opgelucht. We weten het: het is geen afwijking, het is geen infectie... Maar toch vooral we weten het!

Ze waarschuwt ons dat je ziet dat ze al even overleden is, gezwollen… Ze ziet er niet uit zoals het zou "moeten". Maar we willen, moeten, haar zien.
En voor ons is ze perfect... Haar handjes zijn zo volmaakt! Haar kleine voetjes al even perfect. Ze heeft de lipjes van haar papa, mijn kinnetje, misschien wel zijn neus? We zullen het nooit zeker weten. Ik voel een onvoorstelbare liefde voor haar en mijn man duidelijk ook. De tranen vloeien nu bij hem, hij vindt het zo jammer, zo oneerlijk. En ik ook, maar ik troost hem en blijf staren naar haar. Hoe mooi ik haar vind, prachtig, zo perfect... Maar zo fragiel. Nee, we zullen nooit weten hoe ze zal zijn, maar we zullen haar nooit vergeten en ze zal eeuwig ons dochtertje zijn.
Een uur hebben we zo gezeten.
Ik geef haar terug mee, maar pas nadat ik zeker ben dat ik haar ’s morgens nog even terug kan zien. En dat kan.
Mijn man gaat thuis wat proberen slapen en ik besluit om eerst dit neer te schrijven.

Het zal nog zwaar worden, het plaatsen van dit verlies, haar echt afgeven... Ik zal nog dikwijls vloeken dat het niet eerlijk is! Waarom heeft ze geen kans gehad?
In ons harten leeft ze voort. En later zullen we aan Lena vertellen hoe haar zusje er is, niet meer fysiek, maar wel in onze gedachten.

Dit is een erg lange tekst, maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik er mensen mee kan helpen! Als ze vragen hebben, dat ze hier antwoorden vinden, troost en kunnen beginnen verwerken in de tijd dat ze moeten "wachten".

Tot slot ben ik mijn mama en papa erg dankbaar voor alles... Mijn mama heeft het ook erg zwaar, en mijn papa heeft al veel steun en liefde gegeven. Ook mijn lieve tantes, oma, broer, schoonbroer en zus, mijn mannetje natuurlijk! En al mijn lieve, lieve vrienden en collega’s!

Eveline

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld