Onze kindjes

, 2.517 keer bekeken

Door Cindy op 09/12/2008 - 12:11:

Hallo,

Mijn naam is Cindy. Ik ben al meer dan 11 jaar samen met mijn man, Jeroen en vorig jaar zijn we getrouwd.
In 2004 zijn wij na een superzwangerschap en -bevalling de trotse ouders geworden van Lars. Vorig jaar, na ons trouwen, besloten wij dat er misschien toch maar een broertje of zusje voor Lars bij moest komen. Ik stopte dus met de pil en ik was heel snel weer zwanger!

Op 28-01-2008 hebben we de eerste echo gehad. We waren toen 11 weken en 3 dagen ver, alles zat erop en eraan en het ging supergoed. Alleen ik voelde me raar: ik was de hele tijd ziek, grieperig, pijn hier en pijn daar. Ik voelde me niet zwanger in ieder geval.
Begin maart was ik bij een vriendin thuis op de koffie en toen heb ik voor het eerst hardop durven zeggen dat ik dacht dat het niet goed was.
Op 7 maart moesten we om 9:00 bij de verloskundige zijn en alles leek goed. Totdat… we op zoek gaan naar het hartje van ons kindje... Dat konden we niet vinden.
Meteen op weg naar het ziekenhuis dus en inderdaad, op de echo bleek ook dat ons kindje niet meer leefde. Jemig, ik was 17 weken zwanger, dus ik kreeg geen curettage maar ik moest gewoon bevallen.

Het waren rare dagen en zo onwerkelijk. Helemaal omdat we zondag naar het ziekenhuis moesten komen. Uiteindelijk bleek dat er van hun kant een fout was gemaakt en dat ik pas op maandag moest komen. Joepie, twee keer naar het ziekenhuis… Geloof me, je weet niet meer hoe of wat...
Op maandag 10 maart dus weer het ziekenhuis en daar werd, door middel van tabletten tegen de baarmoedermond, de bevalling opgewekt. Om tien over half één1 ‘s nachts werd onze zoon John* geboren, met alles erop en eraan.
We hebben een mooi boekje meegekregen en we hebben foto’s laten maken.

Uiteraard moest er onderzocht worden hoe dit kon gebeuren. Uit allerlei tests bleek dat ik een tekort had aan proteïne S had (dat wil zeggen dat mijn bloed te snel stolt). Het was minimaal maar de connectie tussen mij en het kindje in mijn baarmoeder was hierdoor niet optimaal.
In augustus hebben we dan de chromosomentest teruggekregen en die was wel helemaal goed.

Op 14 augustus, mijn officieel uitgerekende dag, heb ik op mijn enkel een tattoo met de letters van mijn zoons. En zo was dat hoofdstuk voor ons afgesloten op onze manier. We zouden wel zien wat er gebeurde of dat we nog een kindje mochten ontvangen of niet.

Op 14 september heb ik opnieuw een zwangerschapstest gedaan... En wat denk je? Héél licht, maar het streepje stond er wel, hoor. We waren WEER ZWANGER!!! En wat voel ik me anders zeg, echt lekker.
We zijn 23 september voor het eerst in het ziekenhuis geweest en hebben daar de eerste echo gehad. Het zag er goed uit. Op 8 oktober zijn we terug weer geweest en ja hoor, daar was het hartje op 7 weken en 1 dag. Dus allemaal heel vroeg.
Maar nu moet ik wel elke dag medicijnen slikken in verband met mijn proteïne S. Hey, als dit betekent dat wij ons kindje echt bij ons mogen houden, dan slik ik desnoods de hele apotheek leeg als de dokter dat zegt. Ik wil nooit meer aan Lars moeten vertellen dat zijn broertje of zusje niet komt. Het deed me zo’n pijn om te zien hoe verdrietig hij was.
De angst is er af en toe wel, ik ga er niet om liegen. Ik bedoel: het is nog niet eens een jaar geleden.
Maar ik heb geleerd om beter naar mijn eigen lichaam te luisteren en dat is denk ik wel het belangrijkste van alles.

We gaan er van uit dat het goed gaat deze keer, want ik ben nu streng onder controle in het ziekenhuis en ik voel me heeeeeeeeeeerlijk smile.gif
Ons derde kindje komt eraan en wij verheugen ons er enorm op!

Cindy

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld