Ons sterretje aan de hemel

, 1.558 keer bekeken

Mijn verhaal begint na een zwangerschap van 29 weken. Op die zondagmorgen kreeg ik hevige rugpijn, die af en toe weer verdween.Na een paar uur ben ik naar het ziekenhuis gegaan… De weeën waren begonnen. Maar ze moesten tegengehouden worden, resultaat: 5 weken platte rust in het ziekenhuis met infuus en niet meer uit mijn bed.
In diezelfde week volgden er een hoop testen.Op een echo bleek er plots iets mis te zijn met een niertje van ons zoontje. De dokter dacht aan een cyste maar wou de mening van een tweede arts. Deze arts stelde ook vast dat er maar twee in de plaats van drie bloedvaten in de navelstreng zaten. Die twee afwijkingen samen baarden haar zorgen en ze wou op 30 weken zwangerschap nog een vruchtwaterpunctie laten uitvoeren.
Het werden heel moeilijke dagen van wachten en hopen. Volgens deze arts was het beter om die punctie te laten doen. Volgens haar kon het zijn dat ons kindje een chromosoomafwijking had. Dan zou hij niet kunnen leven buiten de baarmoeder en zou hij na een paar uur of maximum twee dagen overlijden.
Na een lange, bange week bleek het in orde te zijn, maar die ene nier zou toch afsterven. Voor ons waren dit allemaal rake klappen. Na een perfecte zwangerschap hadden we nu al die zorgen maar die namen we er toch graag bij zolang we ons zoontje maar hadden.

Toen ik 34 weken en zes dagen zwanger was, mocht ik naar huis. Het infuus was afgebouwd. Ik had pilletjes gekregen om de weeën tegen te houden maar de baby zat heel laag en ik had al 5 cm opening.Een week later braken de weeën weer door en de gynaecoloog besloot om de geboorte niet langer tegen te houden, maar ook niet in te zetten. Gelukkig braken mijn vliezen na een nacht weeën gehad te hebben. Onze Yani werd geboren op 24 september. Wij waren dolblij.
Hoewel hij 2 kilo 900 gram woog, moest hij toch naar de couveuse om te bekomen. Omdat hij die nier had, die niet zo goed was, bleef hij in de couveuse. Twee dagen later hebben ze onze kleine spruit naar het UZ in gent overgebracht omdat die beter infuusjes konden steken en hem ook beter konden opvolgen.
In het UZ ging hij er goed op vooruit, geen zuurstof meer en die nier zou hem geen last bezorgen op dit moment. Twee dagen later mocht hij al drinken en het ging steeds beter met ons ventje. Maar toen hij zes dagen oud was, hadden de verpleegsters gezien dat hij wat moeilijker ademde. Ze hebben een echo laten uitvoeren en daaruit bleek dat Yani een paar ernstige hartafwijkingen had. Er drong zich een heel zware openhartoperatie op. Zonder die operatie zou hij het niet halen en had hij nog maar enkele dagen maximum.
In afwachting van de operatie kreeg hij weer medicatie en allerlei darmpjes en draadjes aan hem. Door de medicijnen die zijn ductus - een bloedvat aan de aorta dat normaal zes dagen na de geboorte sluit - moesten openhouden, bestond de kans dat hij zou stoppen met ademen. Dus kreeg hij ook zo een zuurstofslang in zijn neusje. Ik had zo'n medelijden met ons klein bolleke. Zo klein en al zo moeten afzien, dat verdiende zo een onschuldig leventje toch niet?!
Die dag zijn we bijna de ganse dag in het ziekenhuis gebleven. Je leeft echt in een roes op zo'n momenten. Die avond mochten we hem op de schoot houden van de verpleegster maar met al die draden was het echt wel moeilijk.

De volgende dag om zes uur 's morgens stonden we daar weer. Straks zouden ze ons bolleke gaan opereren. Nog eenmaal op de schoot van mama, veel knuffels en kusjes van ons allebei… Maar dan kwam dat akelige moment heel dichtbij. De artsen kwamen hem klaarmaken voor de operatie en dan moest hij met hen mee. Nog vlug een dikke zoen van mama en papa en om hem een beetje troost mee te geven, legden we een polaroid foto van ons drietjes bij hem. En natuurlijk ging ook zijn knuffeltje met hem mee. Daarna zagen we hem nog vertrekken naar de operatiezaal. Toen begon voor ons het bange afwachten en het intens hopen op een goed resultaat.
Rond twee uur in de namiddag zou de operatie ongeveer gedaan zijn, maar het bleef stil. Toen belden we zelf en we hoorden dat ze nog bezig waren en dat het nog een paar uur zou kunnen duren. Maar om drie uur ging de telefoon met heel droevig nieuws: Yani was overleden…
Onze wereld is ingestort na dat telefoontje. Ons zoontje was net een week oud en werd ons al
weer ontnomen.Wij zullen hem nooit meer vergeten, ons mooie, kleine ventje. Nu is Yani voor ons een sterretje aan de hemel.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld