Ons lief engeltje Chiara

, 4.512 keer bekeken

Ik ben een meisje van 21 jaar. Mijn vriend en ik wilden dolgraag kinderen hebben maar het lot lijkt ons dat plezier niet te willen gunnen.Hier volgt ons zeer lang verhaal.

Het begon eigenlijk op 25 september 1999. Dat was de dag dat ik mijn vriend leerde kennen. Een week later, op 2 oktober, begonnen we een relatie. Het klikte meteen en na iets meer dan een jaar begon het bij ons beiden te kriebelen om aan kinderen te beginnen. Het lukte niet meteen en ik begon al te denken dat er iets met me mis was. Dit was gelukkig niet zo want na ongeveer 7 maanden was ik eindelijk zwanger. Dolgelukkig als we waren, vertelden we het aan iedereen die het horen wou. Er waren sommigen die ons nog te jong vonden omdat ik nog maar 19 was maar daar trokken wij ons niks van aan.
Helaas duurde ons geluk niet lang. Op 7 weken zwangerschap kreeg ik een echo. We kregen te horen dat het vruchtje niet goed gegroeid was, maar er was wel een kloppend hartje en dus was er nog hoop. Drie weken later mocht ik teruggaan. Omdat ik geen bloedingen gehad had, dacht ik dat alles nog goed zou zijn maar toen ik het beeld op de echo zag, wist ik het al. Mijn baarmoeder zat vol bloed en het vruchtje was afgestorven.
De dag erna hebben ze dan een curettage gedaan. Het vruchtje werd ook onderzocht. Daar bleek alles mee in orde, het zou een gezond kindje geweest zijn. We hadden gewoon pech gehad, zeiden ze.
We besloten om nog een jaartje of twee te wachten. En alsof die miskraam nog niet erg genoeg was, stierf mijn opa juist 2 maanden later geheel onverwacht aan een hartinfarct. Na die periode begon het leven eindelijk in de goede richting uit te gaan.

Een jaar ging voorbij en onze relatie werd met de dag sterker. En op 7 februari 2003 bleek ik geheel onverwacht terug zwanger. Eerst was er paniek en ongeloof… En ook de angst kwam terug. We besloten om tot 14 weken te vooraleer we het aan iedereen zouden vertellen.
De weken gingen voorbij. Ik was de hele dag door zo misselijk dat er wel mensen waren die doorhadden dat ik zwanger was. Na 8 weken zwangerschap kreeg ik bruinverlies maar dat bleek niks te zijn gelukkig. Nog een week later werd mijn hondje Laika doodgereden. Mijn vriend troostte me met de woorden dat we er iets moois voor in de plaats zouden krijgen en dat ik me rustig moest houden en aan ons kindje denken.
Eindelijk was ik dan 14 weken en konden we het vertellen. Iedereen was blij en de grootouders begonnen al plannen te maken om samen met hun kleinkind uitstapjes te doen. We waren zo gelukkig. Na 6 maanden zwangerschap zijn we samen gaan wonen in een klein huisje met tuintje, waar ons kleintje later in buiten kon spelen.

Ik was uitgerekend op 14 oktober, 3 dagen voor mijn 22ste verjaardag en ik begon de weken al af te tellen. Nog nooit was ik zo gelukkig geweest en ik dacht dat er niks meer fout kon lopen.
Maar op 25 september werd ik wakker met een raar gevoel. Normaal werd ik altijd rond een uur of 7 wakker door de schopjes van ons kleintje. Ze was een hevige, altijd maar bewegen. Maar die dag voelde ik niks. Ik had schrik, ik begon mijn buik heen en weer te schudden en wachtte ik op een teken van haar. Niks… Ik ging naar de living en ik legde mij er op de zetel met de afstandsbediening op mijn buik. Die schopte ze er normaal gezien af want dat kon ze niet verdragen. Maar weer geen reactie.
In paniek belde ik mijn vriend op. Hij stopte onmiddellijk met werken.
We gingen spoedgevallen binnen en ik zei nog lachend tegen de vroedvrouw: "Het zal wel niks zijn. Ik zal wel weer veel te bezorgd zijn, maar toch maak ik mij ongerust, hé."
Ik werd er aan de minitor gelegd om het hartslagje van mijn baby te meten. Ze konden echter maar één hartslag vinden en het kon niet die van de baby zijn: het was de mijne. Toen ze mijn hartslag hadden gedempt, was er niets te horen. Alleen geruis en verder stilte. Mijn hart begon sneller te slaan maar ik bleef positief denken.
Ze hebben er dan de echo bijgehaald en toen werd mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid. De woorden van de gynaecoloog zal ik nooit meer vergeten. Met een stem vol spijt en ongeloof zei ze dat ons kindje was overleden. Het hartje klopte niet meer.
Ik ben in tranen uitgebarsten. Ik kon en kan het nog altijd niet geloven. Ik moest maar 2 weken meer en dan zouden we ons kleintje in onze armen houden en nu... Waarom?
Ze vroegen ons of we de bevalling nu wilden laten inleiden of dat we eerst nog eventjes naar huis wilden gaan. Naar huis wilden we niet en dus hebben ze de bevalling ingeleid door de weeën op te wekken.

De weeën kwamen onmiddellijk maar waren heel onregelmatig. Meestal kwamen ze zo snel achter elkaar dat ik niet de tijd had om op adem te komen. Ik had altijd gezegd dat ik zonder epidurale wou bevallen. Maar omdat ons kleintje niet meer leefde, heb ik toch gekozen voor een pijnloze bevalling.
Rond 9 of 10 uur 's avonds had ik eindelijk 10 cm ontsluiting. Ze brachten mij naar de verloskamer en daar mocht ik beginnen persen.Toen het hoofdje eruit kwam, zagen ze dat de navelstreng twee maal heel strak rond haar nek zat. Die hebben ze eerst moeten doorknippen vooraleer haar lichaampje eruit kon. Om 22 uur 35 is ons dochtertje dan ter wereld gekomen. Ze hebben haar onmiddellijk op mijn buik gelegd en daar ben ik hen heel dankbaar voor. Dat was het mooiste moment van mijn leven. Ze had alles. Ze woog 2.530 gram en was 52 cm groot. Ze was perfect. We hebben haar de naam Chiara gegeven.
Ze was gestorven doordat de navelstreng veel te vast rond haar nek zat en dus geen zuurstof kreeg. De navelstreng was heel dun en heel lang. Als die nu dikker was geweest dan...
Ik kan het nog altijd niet geloven. Ik had nooit gedacht dat ik mijn eigen kind zou moeten begraven. En daarbij komt dan nog eens dat mijn vriend geen vaderrechten krijgt omdat we niet getrouwd zijn en ons dochtertje dood geboren is. Had ze heel even geleefd dan zou ze wel de naam van mijn vriend hebben gehad. En dan zou hij wel vaderschapsverlof gekregen hebben maar nu moest hij aan het ziekenfonds. Schandalig vind ik die wetten hier in België maar het is nu zo.

Het doet raar. Ons Chiara is geboren op 25 september 2003 en precies 4 jaar ervoor hadden we elkaar leren kennen. Ze is begraven op 2 oktober en dat was de dag waarop we precies 4 jaar samen waren.
De eerste dagen heb ik me sterk gehouden voor mijn vriend en mijn familie. Maar de dag van de begrafenis ben ik ingestort en ik heb de hele dag en nacht zitten huilen.
Ik ben zo blij dat ik haar nog elke dag ben gaan bezoeken, dat ik haar heb vastgehouden en kusjes heb gegeven en foto's hebben getrokken. Nu kan ik dat niet meer. Het enige wat ik nu kan doen is naar haar grafje gaan en met haar praten. Ik voel mij leeg vanbinnen. Mijn buik is weg en toch heb ik geen kind in mijn armen. Het is niet eerlijk.
Ik ben blij dat ik en mijn vriend goed met elkaar kunnen praten en dat we steun en troost bij elkaar vinden. Door onze liefde voor elkaar blijft Chiara leven. Ze zal altijd ons dochtertje zijn en we zullen altijd van haar blijven houden.
Lieve Chiara, we missen je!

Rachael,
mama van Chiara xxx

PS: De dag na de begrafenis stond er in de krant een advertentie over een kat die in het dierenasiel zat. Haar naam was Chiara en ze zat daar al heel lang. We zijn haar onmiddellijk gaan halen en hebben haar geadopteerd. Het lot kan toch raar zijn!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld