Ons kleine ventje

, 1.110 keer bekeken

Hallo allemaal,

Ik heet Carmen en wil graag mijn verhaal vertellen over de geboorte van onze kleine vent, Daniël.

Vorig jaar in juli ben ik getrouwd met mijn grote liefde. Vanaf het moment dat ik hem leerde kennen, wist ik het zeker: van hem wil ik kinderen. Na de bruiloft hebben wij de pillenstrip overboord gegooid en flink ons best gedaan, zeg maar...
Na 4 maanden was het al raak!!! Wat waren wij blij!! Vanaf het begin heb ik me overal druk over gemaakt. Ik was nooit misselijk, had evenmin last van mijn borsten en geen vreetkicks etc... Je zou zeggen: "Mooi, toch", maar ik had het liefst last gehad van alles waar je maar last van kan hebben, want ik voelde me totaal niet zwanger.

Na 7 weken kreeg ik een beetje bruinverlies, dokter gebeld en die melde dat dit niet meteen alarmerend is. Het bruinverlies nam af, maar op mijn werk op vrijdagmiddag kreeg ik ineens hevige buikkrampen. Toen ik geplast had en me omdraaide om de wc door te spoelen, keek ik in een enorme plas bloed! In grote paniek heb ik er mijn collega bij gehaald en die werd wit bij het aanblik. Meteen heeft ze mij naar de dokter gebracht, die me vervolgens onderzocht. Ik verloor weliswaar veel bloed, gepaard met hevige buikkrampen, maar de baarmoedermond was nog gesloten. Dus afwachten wat er dat weekend ging gebeuren en maandag naar de gynaecoloog. Het hele weekend had ik hevig bloedverlies. We waren er al helemaal op voorbereid dat dit "gewoon" een miskraam was.
Maandag bij de gynaecoloog (het bloeden was inmiddels gestopt), werd er een echo gemaakt. En ja, hoor, een perfect levend vruchtje waarvan het hartje vrolijk klopte. Maar dat was nog geen reden voor blijdschap volgens de gynaecoloog. Het bloedverlies gaf aan dat het nog steeds mis kon gaan maar als er een hartje klopt, is dat op zich wel weer gunstig. Ook kon het zijn dat ik zwanger was van een tweeling en daar één van afgestoten had. Al met al moest ik na 3 weken weer terug komen.

Dat waren 3 heel spannende weken natuurlijk. Drie weken later wees de echo uit dat het kindje hartstikke goed was gegroeid, maar ik was resusnegatief (weer iets wat anders is dan normaal en waar ik me weer vreselijk druk over maakte).
Vanaf dat moment is de zwangerschap redelijk lekker verlopen en probeerde ik ervan te genieten. Langzamerhand begon ik een buikje te krijgen en begon ik te stralen als een echte zwangere vrouw. Vooral vanaf de 17e week ging het erg lekker. Ik was al druk met schilderen van de babykamer, de meubeltjes etc. Tot op die verschrikkelijke avond na 20 weken zwangerschap.
Ik werd ´s nachts wakker, mijn hele bed was nat. Meteen dacht ik aan vruchtwater, het rook niet naar urine. Mijn man heeft de dokter gebeld en die zei dat ik maar gewoon moest gaan slapen en morgen maar weer moest zien, ik had misschien ook wel in m´n bed geplast!! Achteraf bekeken was dit natuurlijk belachelijk, in verband met infectiegevaar etc… Wonder boven wonder redelijk geslapen die nacht. We hadden geen idee wat ons boven het hoofd hing en dat het sowieso afgelopen zaak was met ons zo gewenst kindje.
De volgende dag naar het ziekenhuis. Daar bleek na de echo, dat al het vruchtwater inderdaad weg was, er was geen druppel meer over! Ik werd toen acuut opgenomen en mocht in eerste instantie niet meer lopen, alleen nog maar liggen. Toen bleek dat de vliezen onderin gescheurd waren en niet meer konden herstellen, mocht ik weer gewoon naar de wc.
Na een lang verhaal van de gynaecoloog, werd het ons steeds duidelijker dat ons kindje geen schijn van kans had in verband met de rijping van de longetjes. Ook kan zo´n kindje zich niet meer bewegen, waardoor de spieren en gewrichten vast gaan zitten. Nu was het aan ons om het moment te bepalen om de bevalling in te laten leiden. Als we zouden wachten tot het vanzelf af zou komen, werd het infectiegevaar te groot voor mij.
Er werden nog een aantal echo´s gemaakt omdat ik echt zeker wilde weten of ons kleintje niet opnieuw vruchtwater zou aanmaken, maar het mocht niet baten. Bij elke echo leefde hij nog en dat zou nog weken zo kunnen blijven. Heel stom, we hadden natuurlijk helemaal geen keus, maar om dan toch te zeggen: "Leg me maar aan het infuus", dat kost een heleboel moed.

Na twee dagen besloten we om ervoor te gaan. Eerst hebben ze in dat ziekenhuis nog wat aangeklooid met pillen die vaginaal werden ingebracht om de weeën op te wekken. Na twee dagen weeën zette het toch niet door dus toch maar aan het infuus. Achteraf ben ik erg kwaad geweest dat ze mij niet meteen een infuus hebben gegeven.
Na het inbrengen van het infuus (door een stagiaire die mijn ader niet kon vinden, heel pijnlijk dus), kwam de weeënstorm binnen drie uur. Ik zat tegen het plafond van de pijn, heb drie morfine spuiten gehad en ze stonden op het punt mij een ruggenprik te geven, toen Daniël geboren werd.
Ze hebben hem eerst meegenomen. Het komt namelijk wel eens voor dat zo´n jong kindje nog leeft en dan naar adem ligt te snakken en dat wilde ik ons besparen.
Na een half uurtje kwamen ze terug met ons kleine mannetje in een mooi dekentje gewikkeld. 23 centimeter groot en 330 gram en alles erop en eraan!! Hij bleek al dood te zijn bij de geboorte, zoveel morfine daar kan zo´n kleintje niet tegen. We hebben hem lang vastgehouden en geknuffeld en toen afscheid van hem genomen.
Een week later hebben we met z´n tweetjes een stille dienst gehouden en is Daniël gecremeerd. Ik heb nog onderzoeken gehad en Daniël is nog voor een obductie geweest. Ik was kerngezond, de placenta zag er prima uit en onze kleine vent was ook gezond. "Waarom", vraag je je dan af. Het enige wat wij meekregen was dat het een geval was van domme pech!!

Nu 4 maanden later gaat het naar omstandigheden goed met mij en is onze kinderwens alleen nog maar gorter geworden. Wij zien een volgende zwangerschap met vreugde en toch ook met angst tegemoet. Maar onze kleine vent vergeten we nooit, het blijft altijd ons eerste kindje!!
Het is toch gek dat je intuïtie je vaak niet in de steek laat. Vanaf het begin heeft het gerommeld en al die tijd heb ik in mijn achterhoofd gehad dat het nog altijd mis kon gaan.

Groeten,
Carmen

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld