Mijn kleine ster...

, 4.129 keer bekeken

Door Evy op 27/10/2008 - 14:54:

Een bewogen jaar...

Het verleden blijft een deel van je leven en eens achteruitkijken, mag én moet zelfs...
Ik ga jullie voor een keer mee achteruit laten kijken, een blik gunnen op een bewogen jaar... Een jaar dat nu achter me ligt. Dit verhaal gaat over mijn kleine sterretje dat daarboven over ons waakt, en over het hoopvol vooruit kijken naar een mooie toekomst.

Februari 2007
We zijn een half jaar getrouwd. Wat gaat de tijd snel!
En beiden voelen we ons klaar voor een nieuwe stap in ons leven samen. Ja, we gaan ervoor: een kindje van ons tweeën. Daar gaat de laatste lege pilstrip.
Op naar een nieuw begin van ons leven!

April 2007
Het is zover, we worden mama en papa...
Op 6 weken en 2 dagen krijg ik een eerste echo: bijna 1 cm groot en een hartje dat klopt. Het begin is gemaakt, je bent onderweg. En geloof het of niet, op 31 december wordt je bij ons verwacht! Ons oudjaar kan nimmer stuk!!

En ja, hoor, de misselijkheid begint... Maar dat kan me niet schelen, zolang alles maar goed gaat, hou ik me voor...

Ik ben bijna 10 weken zwanger en alles loopt goed. De misselijkheid neemt stilletjes af en binnenkort de 12 weken echo. Ik ben zo benieuwd om ons kleintje nog eens te zien...

19 juni 2007
Vandaag eindelijk de 12 weken echo. En wat begon als een dag vol spanning, eindigt in onze grootste nachtmerrie.

Eerst een buikecho en god, wat ben je gegroeid, al een echt klein minimensje en bewegen dat je doet! Die miniarmpjes en die minibeentjes, ze gaan te keer als een gek... Ik ben op slag verliefd op je.
Oké, de nekplooi nu... Die gebeurd door een inwendig onderzoek. Ik kijk naar het schermpje en ik zie “iets”. Ik weet meteen dat het niet goed zit. Mijn man, die naast me staat, heeft geen idee wat hij ziet op het scherm en is nog steeds heel euforisch omdat je zo beweegt. Ik daarentegen kijk van het scherm naar de gynaecoloog en zie hoe zijn gezicht veranderd. Een bedenkelijke blik van hem zegt alles...

Het beeld wordt stilgezet bij het “iets” dat ik ook al gezien heb. En dan gebeurd het... De gynaecoloog zijn woorden maaien de grond weg onder mijn voeten. “Dit is niet normaal”, zegt hij heel ernstig. Allerlei gedachten gaan door me heen en ik hoor hem zeggen dat er iets ernstig mis is met ons kindje. “De nekplooi is veel te dik”, hoor ik hem zeggen en ik vraag meteen of dit wijst op het syndroom van Down. Hij zegt niet ja of nee, enkel dat het kan wijzen op iets zeer ernstig en dat we naar het UZ van Leuven moeten gaan voor verder onderzoek. Mijn verstand zegt me nu al dat we je kwijt zijn, maar mijn hart wil het niet geloven...

2 Uur later zitten we dan in Leuven en horen we dat er overal “watergezwellen” op je kleine lijfje zitten waardoor er wordt aangedrongen op een vruchtwaterpunctie en wel nu meteen. Geen tijd om te piekeren, we krijgen weinig keuze.
We zien je nog zo goed bewegen, je handjes gaan naar je mondje, die beentjes die trappen zo goed. Zo pijnlijk om dat te zien en mijn verstand zegt me nogmaals dat we je kwijt raken. Ik barst in tranen uit... Mijn man weet niet goed wat ons te wachten staat en heeft er nog alle hoop in... ik daarentegen...

De punctie is afgelopen en nu is het wachten op de uitslag. Enkele dagen wachten voor we iets weten... Ik weet met mezelf geen blijf. Ik ben zo bang, bang voor wat komen gaat, bang voor de toekomst, onze toekomst, jouw toekomst...

Het was de 2e en de laatste keer dat we je gezien hebben op het scherm.

21 juni 2007
2 Slapeloze nachten en zenuwslopende dagen zijn we verder, mijn hand dwaalt angstig over mijn beginnend buikje als de telefoon gaat. Een professor van menselijke erfelijkheid van Leuven aan de telefoon. Er zijn enkel X-chromosomen gevonden in het vruchtwater, wat duidt op het syndroom van Turner. Er wordt een afspraak gemaakt voor de volgende dag om te bespreken hoe het verder moet...

Syndroom van Turner... Nu heeft het een naam en weten we wat er mis is. Opzoekwerk begint, wat is het juist? De berichten die ik vind geven me weinig hoop. Ik verwacht het ergste morgen. 1 Ding weet ik na het opzoekwerk al zeker: Turner is iets typisch voor meisjes... We hebben een dochtertje...

22 juni 2007
De arts bekijkt de echo en zucht... Turner is een “foutje van de natuur”, “niet erfelijk maar gewoon pech”. We horen hem zeggen dat je geen overlevingskans hebt. Je hebt teveel afwijkingen, overal vocht in en op je kleine lijfje en je zou sowieso sterven in mijn buik. Wanneer, kunnen ze niet juist zeggen, maar ze vermoeden dat je op 6 maand zwangerschap zeker zou overlijden. Het kan ook eerder, maar voorspellen kunnen ze het niet.

Heel onze toekomst spat uiteen als een zeepbel. We praten en praten... Waarom moet dit zo aflopen... We hadden al zoveel plannen en nu... Ik zal je nooit kunnen vasthouden, nooit kunnen knuffelen, nooit je eerste lachje zien, nooit... Dit is zo zwaar om te dragen en waarom?? Die vraag blijft door mijn hoofd spoken.
Misschien gaat de natuur het nog beslissen voor ons, hoop ik. Ik wil niet die keuze maken , maar ik besef heel goed dat dit nog 3 maanden kan duren... En ik kan het beeld en de gedachten niet verdragen dat mijn buik zou groeien, ik je schopjes zou voelen, de mensen zouden beginnen vragen: “voor wanneer is het?” en dan weten dat ik je moet afgeven.

In samenspraak met de arts in Leuven en mijn gynaecoloog beslissen we je leventje en ons leven samen hier te stoppen... Het doet zo’n pijn...
We komen thuis en het enige wat we kunnen doen is huilen...
Ik geniet van mijn buikje waar jij in groeit, nog voor 3 dagen. Maandag word ik ingeleid...

Nog een laatste weekend samen, jij in mijn buik. Ik probeer ervan te genieten, binnenkort ben je weg... Ik verdiep me in een namenboek, want je zal een naam meekrijgen zodat je altijd in ons gezin hoort. Voor eeuwig…
Een echt rotweekend is het... Maar we moeten erdoor, geen ontkomen aan. Het liefst van al zou ik wakker willen worden uit deze nachtmerrie, maar het is helaas de harde realiteit...

25 juni 2007
Maandagmorgen... Voor zovelen een gewone werkdag, voor ons “de hel”.
Door middel van tabletjes wordt de “bevalling” opgewekt. Een helse dag waar we enkel maar kunnen wachten...

26 juni 2007
8u20 ’s Morgens, je wordt geboren. We hebben je bewust niet gezien zodat we het beeld dat we van je hebben, kunnen koesteren: een klein sterretje aan de hemel, een lief engeltje... Je krijgt de naam Eline* mee: wat stralend, schitterend betekent. Want Eline*, dat was en ben je voor ons... Je bezorgde ons 13 weken van intens geluk en je zal blijven stralen en schitteren als de helderste ster aan de hemel en in ons hart...
Je echo krijgt een speciale plek in ons huis samen met een beertje en een engeltje. Jou vergeten doen we nooit, ook al was je slechts zo kort in ons leven. Jouw aanwezigheid heeft een grote impact gehad op ons leven.

De volgende maanden zijn zo moeilijk door te komen, zoveel verdriet, zoveel tranen...
We missen je, kleine ster...
Stap voor stap nemen we ons leven weer op. Elke avond probeer ik naar de sterretjes te kijken, wetend dat jij daar bent en ook naar ons kijkt...

13 November 2007
Dit is een cadeau van jou, dat weet ik zeker! Bedankt Eline* om ons weer een beetje gelukkig te maken... Je zorgde voor een positieve zwangerschapstest vandaag... Ik kan het moeilijk geloven, durf niet blij te zijn ook al wou ik dit zo graag.
Bedankt kleine ster, waak goed over je kleine broertje of zusje...
Lief baby’tje in mijn buik, groei maar goed, je hebt de meest bijzondere beschermengel...

31 December 2007
Ik ben vandaag ongeveer 10 weken zwanger. Ik ben wel blij met de komst van dit kleintje, maar het verdriet voor jou Eline* neemt vandaag de bovenhand. Vandaag had je bij ons moeten zijn. Iedereen viert vanavond feest maar wij zijn vanavond met onze gedachten bij jou. 2007 wordt afgesloten met alle nare herinneringen erbij. 2008 Wordt ons jaar.

Januari 2008
De gevreesde 12 weken echo… Ik ben zoooo bang, dat kan ik nauwelijks onder woorden brengen... Maar de gynaecoloog stelt me gerust, alles ziet er heel goed uit. Nekplooi is goed! Wat een opluchting!
Nu nog afwachten om het geslacht te weten over enkele weken. Ik ben bang omdat we wel een hele kleine herkansing hebben op Turner. Maar plots zegt de gynaecoloog: “Willen jullie weten wat het wordt?”
Kan hij dat nu al zien? Op 12 weken? Zijn vinger loopt langs het scherm en ja, hoor, heel duidelijk te zien: Eline*, je krijgt een broertje!!!

Op 1 dag tijd zijn we verlost van 2 grote angsten: de nekplooi en de onzekerheid op een herkansing van het syndroom van Turner dat enkel bij meisjes voorkomt.
Vanaf nu ga ik proberen te genieten van deze zwangerschap en het klein mannetje in mijn buik. We kijken zo uit naar je komst in juli. Groei maar goed!

Mijn buikje groeit en groeit en godzijdank volgt de gynaecoloog ons goed op. De schrik zit er toch goed in, ook al had ik me zo voorgenomen om te gaan genieten.

Maart 2008
De grote 20 weken echo, nog zo’n mijlpaal in de zwangerschap. Alles wordt heel goed gecontroleerd en alles gaat goed. Nu valt er echt een grote last van mijn schouders. Ga ik nu kunnen genieten?
Ja hoor, deze zwangerschap verloopt zo goed als probleemloos en iedereen leeft zo mee met ons.
Stilaan merk ik wel dat hetgeen we meegemaakt hebben met jou Eline*, in een hoekje geraakt voor de buitenwereld. Maar niet voor ons, je mama en papa. We missen je elke dag maar kijken ook hoopvol uit naar je broertje dat vrolijk rondsjot in mijn buik.

Juni 2008
Het is bijna een jaar geleden. Het doet me meer pijn dan verwacht dat het allemaal “verjaart”.

19 juni 2008
Exact 1 jaar geleden kregen we slecht nieuws te horen op 12 weken zwangerschap van Eline* . Vandaag ben ik 35 weken zwanger. Hoe een jaar kan verschillen...
Wat vorig jaar een dag was die uitmondde in een nachtmerrie, is het dit jaar een vreugdevolle dag. Mijn schoonzusje is uitgerekend vandaag bevallen van haar zoontje. Welkom, Ilya!!!
Heb jij dit zo gepland Eline* vanaf je sterretje?

26 juni 2008
1 jaar geleden ben je geboren: een fijne 1e “jaar”dag, Eline*. We missen je nog steeds en het blijft toch zo’n pijn doen dat het zo moest verlopen. Zorg goed voor je broertje dat over enkele weken geboren wordt.

15 juli 2008
Ergens ontastbaar ver,
schittert dierbaar een kleine ster.
Ze gooit glimlachend een dikke zoen
naar deze kleine kapoen.
Jij hier bij ons , dat is geluk
Welkom MAURO, dit kan niet meer stuk!!!

Dat is het tekstje dat op onze zoon zijn geboortekaartje stond, met een verwijzing naar Eline*. Ze blijft deel uitmaken van ons leven en dat zal altijd zo zijn.

De kroon op een jaar vol tranen, hoop, nieuwe moed maar vooral onvoorwaardelijke liefde.
Mauro, je bent zooo welkom!
Wij zullen je zo goed mogelijk leiden in je leven maar je zus beschermt je overal als een heldere ster aan de hemel.

Liefs,
mama en papa
xxx

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld