Mijn kleine meid*

, 1.510 keer bekeken

Door Chantal op 11/10/2004 - 17:17:

Toen we op ‘nagesprek’ bij de gynaecoloog waren, vroeg hij me of ik ‘dit’ had zien aankomen... Met 'dit' bedoelde hij de geboorte, na een zwangerschap van 24 weken, van onze Free* en haar overlijden, een half uurtje later...
Had ik dit zien aankomen? Nee, natuurlijk niet! Al lijk ik zo ongeveer de enige te zijn die in een goede afloop bleef hopen en geloven...

Op 18 weken begon ons geluk beetje bij beetje af te brokkelen. Ik kreeg een bloeding… Heel veel bloed, paniek en tranen om het verlies van mijn ongeboren kindje... Want daar was ik van overtuigd. Dit was mis, ik had een miskraam!
Mijn zus brengt me hals over kop naar het ziekenhuis. Mijn man snelt van zijn werk naar hier. We krijgen meteen een echo en onmiddellijk zie ik... Een hartje kloppen...
Onderzoeken volgen… Er blijkt het één en ander mis te zijn: mijn placenta die gedeeltelijk heeft losgelaten, een grote bloedklonter die achter gebleven is in mijn baarmoeder,... Maar ons kindje doet het prima en lijkt zelfs geen last te hebben van al die commotie in en rond mijn buik.
Vanaf hier volgen enkele ziekenhuisopnames, veel echo’s, volledige platte rust,... Maar de weken kruipen verder. Ik ben zo zeker van ons meisje (dat weten we ondertussen). Want als het mis had moeten gaan, dan was het toch wel zeker toen, op 18 weken, gebeurd?
Op 23 weken krijgen we zelfs eens goed nieuws! De zoveelste echo laat zien dat de bloedklonter (eindelijk!) kleiner wordt, gelukkig want hij zou plaats innemen van onze kleine meid. Dolgelukkig worden er tientallen sms’jes verstuurd naar vrienden en familie. Eindelijk krijgen wat meer mensen (buiten mezelf) er een goed gevoel bij. Eindelijk durft mijn man mijn buik te knuffelen en ons meisje bij haar naam te noemen. Eindelijk durft hij een knuffeltje voor haar te kopen... Een knuffeltje dat nog geen twee weken later naast het levenloze meisje in onze armen ligt...

Op 24 weken krijg ik weeën en langzaam maar zeker laat mijn placenta los… Langzaam maar zeker raken we ons meisje kwijt...
Ze was zo mooi, zo klein, zo helemaal: onze Free*. Ze wou leven en deed dit ook heel even maar het heeft niet mogen zijn...Onze Free* werd een vlindertje... Het allermooiste...

Nooit zal een vlinder in de toekomst
nog ’zomaar’ vlinder zijn
bontgekleurd, zwart-wit,
heel groot of juist piepklein
ze dragen allemaal met zich mee
... een heel klein beetje Free.

Chantal

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld