Mijn 2 prachtige sterretjes...

, 3.265 keer bekeken

Op deze manier hoop ik om mijn pijn en verdriet wat dragelijker te maken.

Eerst en vooral wil ik even melden dat we trotse ouders zijn van ons 6 jarig zoontje. Wanneer hij 2 jaar was, wouden we er graag een kleine pagadder bij. 4 jaar hebben we moet proberen om zwanger te worden. Uiteindelijk is het ons gelukt via IVF. We waren zwanger van een 1eiige tweeling. De kindjes deelden een vruchtzak, maar hadden wel een tussenschot maar ze deelden ook een placenta. Het feit dat ze 1 placenta deelden kon dit voor een problemen zorgen. Toch waren we steeds positief ingesteld en dachten dat het wel allemaal goed zou komen...

Op 8 weken zwangerschap kreeg ik een bloeding. Bleek dat er een bloedklonter in mijn baarmoeder zat, maar dat de kindjes hier geen last van ondervonden. Ze deden het prima. De daarop volgende weken was er nog steeds bloed en bruin verlies. Na een spoed controle, bleek dat er opnieuw een bloedklonter was. Nu had ik 2 bloedklonters en het gevaar bestond dat er een gaatje zou ontstaan in de vruchtzak. Naarmate de tijd vorderde, had ik maar 1 mini bloedklonter meer. Mijn lichaam had zij uiterste best gedaan om de bloedklonters weg te werken. Wij dachten dat alle gevaar geweken was ... Maar die mini bloedklonter heeft op 17 weken zwangerschap voor een gaatje gezorgd in mijn vruchtzak, waardoor ik steeds vruchtwater verloor. Er zat al 1 kindje zinder vruchtwater maar het andere kindje had nog voldoende vruchtwater. We konden alleen maar hopen dat de kindjes nog een aantal weken beleven zitten tot ik op zijn minst 26 weken zwanger was. Dan waren de kindjes levensvatbaar en kregen ze een kans op deze wereld. Maar het mocht om 1 of andere reden niet zijn...

Exact 2 weken geleden (5/6/15) ben ik in spoed naar het Verloskwartier moeten gaan omdat de navelstreng van 1 kindje uit mijn vulva kwam. Na onderzoek bleek dat het kindje zonder vruchtwater reeds overleden was in mijn buik en dat het zijn navelstreng was. Het gene waar ik al gans de zwangerschap bang voor was, werd werkelijkheid....!
De hel op aarde!

Ons ander kindje leefde gelukkig nog, had nog voldoende vruchtwater en had een goede hartactiviteit. We konden alleen maar hopen dat ik geen infectie opdeed en dat mijn weeën niet spontaan op gang kwamen. Dan kon het andere kindje misschien nog een paar weken volhouden.... Het verlies van het ene kindje was groot, toch moest ik me sterk houden voor zijn broertje. Helaas zijn mijn weeën s nachts begonnen op 6/6/15, (na 20 weken zwangerschap). Om 22u is ons eerst Sterrenkindje stil geboren. Op 7/6/15 om 00u45 is ons 2de sterrenkindje geboren. Dat heeft nog 20 min in mijn armen geleefd en snakte naar adem. Helaas waren onze kindjes te klein, te jong om een kans te kunnen krijgen op deze aarde.

Vandaag, exact 2 weken geleden, heb ik kennis gemaakt met de hel op aarde. Nooit gedacht dat me dit ging overkomen. Tal van emoties nemen de bovenhand, zelfs emoties waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Ik voel me zo leeg, zo alleen, heb een intens gemis en verdriet. Wanneer ik terug denk aan onze sterretjes dan doet mijn hart letterlijk pijn. Ik kan moeilijk ademen en het voelt alsof er een vrachtwagen over me rijd.... Ga ik dit alles ooit een plaats kunnen geven? Hoe moet het nu verder? Ik heb nog steeds geen contact opgenomen met mijn nonkels of tantes, die mega bezorgd zijn om me, ik durf nog steeds in ons dorp niet naar de winkel gaan. Het liefste blijf ik binnen en ga ik naar zee waar niemand me kent. Is dit normaal? Ik heb veel steun aan mijn man en ons zoontje, maar toch voel ik me soms alleen...

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld