Mijn 2 engeltjes...

, 2.239 keer bekeken

Door Spruitjee88 op 08/12/2010 - 19:27:

Donderdag 23 juli 2009
Rond 3 uur ging ik naar de verloskundige, want ik maakte me nogal zorgen omdat ik mijn kleine ventje al een paar dagen totaal niet gevoeld had. Bij de verloskundige werd naar het hartje geluisterd en dat klopte gelukkig goed! Maar mijn bloeddruk was te hoog en ik had eiwitten in mijn urine, dus werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis.
Ik ging eerst nog boodschapjes doen met mijn moeder (ik voelde me eigenlijk nog relatief goed). Rond 6 uur kwam Delano me dan halen en gingen we richting ziekenhuis. Daar aangekomen, werd er een hartfilmpje van de kleine gemaakt en ook mijn bloeddruk werd opnieuw opgemeten. Die was echt veel te hoog en vanaf dan ging het allemaal heel snel. Het hartfilmpje van de kleine was ook te vlak, wat dus betekende dat hij nauwelijks bewoog. Ze verwachtte dat hij gehaald zou moeten worden en dus werd ik per ambulance overgebracht naar een meer gespecialiseerd ziekenhuis.
Daar maakten ze ook nog hartfilmpjes van de kleine en ik kreeg medicijnen.
Nog geen uur later kregen we te horen dat ze de kleine zouden halen door middel van een spoedkeizersnede, omdat hij het moeilijk had.

Om 22.29 uur ben ik dan bevallen van het kleinste, maar mooiste ventje ooit! Hij had het inderdaad moeilijk. Ze hebben hem goed bij moeten “blazen” voordat zijn ademhaling op gang wou komen.
Ik heb hem in de OK nog heel even gezien en daarna werd hij snel naar de IC gebracht, want het ging niet goed met hem.

Vrijdag tot en met woensdag 29 juli 2009
Ik lag zelf nog in het ziekenhuis na mijn keizersnede.
Djaysen was intussen geopereerd aan een stukje darm waar een gaatje in was. Dat zou ook te maken hebben met het zuurstoftekort dat hij in de baarmoeder en tijdens de geboorte had gehad. Ook wisten we dat hij tijdens de geboorte een hersenbloedinkje had gekregen, dit had een infarct veroorzaakt. En zijn linkerhersenkamer bleef groeien, wat kon wijzen op een waterhoofdje (ook iets wat veel voorkomt bij te vroeg geboren baby’s), maar hij ging in er zo goed voorruit dat we het eigenlijk heel zonnig voor hem inzagen.
We hadden allebei lekker met hem op schoot gezeten, hem verzorgd en natuurlijk heel veel met hem gekletst en ons er wel 1000x over verwonderd hoe sterk hij wel niet was geweest de afgelopen dagen.
Maar goed, die woensdag mocht ik dus naar huis en we hadden al gepland dat we elke dag een paar uur naar hem toe zouden gaan, totdat hij naar huis zou mogen.

Donderdag 30 juli 2009
Om 12.30 ging Djaysen naar beneden voor een MRI-scan, omdat de dokters wilden weten hoe erg de schade aan zijn hersentjes was en of er delen overgenomen zouden kunnen worden door andere hersendelen. We waren wel zenuwachtig maar hij was zo goed vooruit gegaan in een week, dat we het zonnig inzagen. En de dokters ook, zo hoorden we later.

Om iets voor 5 werd ik gebeld door het ziekenhuis dat de uitslag binnen was en of we gelijk konden komen.
Toen vertelden de dokters ons dat Djaysen zoveel schade aan zijn hersentjes had dat het nu al voor 99% zeker was dat hij zwaar gehandicapt zou zijn voor de rest van zijn leven. Hij zou eigenlijk een leventje vol pijn tegemoet gaan… Daarbij kwam dat het vocht in zijn hersentjes ook nog eens toenam, dus zou een drain vanuit zijn hersentjes ook nodig zijn. Dat zou het allemaal niet beter kunnen maken, alleen maar veel en veel slechter…
De artsen waren het er unaniem over eens dat verdere IC-behandeling voor ons kleintje simpelweg niet eerlijk zou zijn, omdat hij nooit kans zou hebben op een menswaardig bestaan.

In de eerste instantie kon ik die arts wel schieten! Ik kon het niet geloven: adviseerde hij nou echt om de stekker er bij ons kleintje uit te trekken!? Hoe kon hij dat nou doen of dat van ons vragen?!
Maar eenmaal thuis gekomen, hebben we het hele verhaal nog rustig kunnen overdenken. En we kwamen zelf ook tot de conclusie dat het heel egoïstisch zou zijn om ons kleintje door een leven van pijn, ziekenhuizen en dergelijke te laten gaan omdat wij hem niet zouden kunnen missen...

Vrijdag 31 juli 2009
Om half 10 gingen Delano en ik terug naar het ziekenhuis voor een tweede gesprek met de artsen. Precies hetzelfde gesprek als de avond daarvoor, maar we wisten nu de uitkomst al en wat we (hoeveel pijn het ook deed!) wouden voor ons kleine ventje.

De opa’s, oma’s, tantes en ooms kwamen allemaal nog langs om naar ons kleintje te kijken en we hebben nog een paar uurtjes lekker met hem geknuffeld en gekust.
Daarna zijn we naar een apart kamertje gegaan, waar ze de beademingsbuisjes en andere vervelende slangetjes van hem afhaalden en we voor het eerst zijn complete gezichtje te zien kregen. Papa zijn ogen en wenkbrauwtjes, mama haar neus, papa zijn voeten, maar met mama haar rechte tenen en papa zijn rossige haartjes. Al met al was ik apentrots op dit prachtige ventje wat er in mijn armen lag.

Om 15.05u is Djaysen Dion Michels overleden in de armen van zijn papa en mama.
We hebben hem daarna nog gewassen en aangekleed, en toen was het tijd voor de familie en ons om echt afscheid van hem te nemen.

Al met al weten we dat dit echt het allerbeste was, en de enige juiste beslissing. Maar dat neemt niet weg dat er geen dag voorbij zal gaan zonder dat we aan hem denken en hem missen. We houden onwijs veel van hem en zullen dat altijd blijven doen.

7 september 2010
Mijn vader lag in het ziekenhuis en ik reed mijn moeder dagelijks naar het ziekenhuis en terug. Maar ik bleef maar steeds zo moe? Waar kon dat nou van komen?
Op aanraden van mijn moeder een zwangerschapstest gehaald en ja, hoor! Ik was weer zwanger.
Na dik een jaar wachten, onderzoeken i.v.m. mijn pre-eclampsie en een stollingsafwijking, en een hoop geruzie met mijn vriend, was ik dan eindelijk toch weer zwanger! Ik kon mijn geluk niet op. Ik was al meer dan een jaar mezelf niet meer na het verlies van ons ventje. Maar nu leefde ik echt helemaal op want ik zou nu ongeveer 4 weken zwanger zijn.

Maandag 20 september 2010
Mijn vriend was al vroeg voor zijn werk naar Limburg vertrokken, maar toen ik naar het toilet ging, schrok ik me kapot. Er zat wat helder bloed op mijn wc-papiertje. Dus ik gelijk de polikliniek voor verloskunde gebeld en ik mocht ‘s middags al gelijk langskomen.

Alles zag er goed uit voor 5/6 weken! Ik kon misschien wel wat minder ver zijn als gedacht, maar niets om me zorgen over te maken.

Dinsdag 28 september 2010
Weer verloor ik wat bloed. En ook bleef ik maar last houden van die vervelende steken onderin mijn buik. Dus belde ik terug en ik mocht gelukkig weer gelijk langskomen.
Helaas was het deze keer slecht nieuws. Ons kindje was niks meer gegroeid ten opzichte van een week geleden, en het was veel te klein voor 7 weken. Dus ik moest me helaas voorbereiden op een miskraam.
Ik was er kapot van. Hoe kon dat nou???

Die week die daarop volgde, had ik veel gelezen over vrouwen die inderdaad minder ver waren dan ze hadden gedacht, en stiekem kreeg ik toch een beetje hoop….

Woensdag 6 oktober 2010
Ik moest voor een controle “na de miskraam” naar de gynaecoloog.
Na een paar keer raar kijken en zoeken, werd me verteld dat ons beebje toch gegroeid was en een hartslag had! Alleen was ik 3 weken teruggezet.
Maar wat was ik blij! Voorzichtig ging ik weer een beetje in de toekomst kijken… Snapte alleen niet waar die 3 weken achterstand vandaan kwamen??

Maandag 11 oktober 2010
Weer had ik last van een beetje bloedverlies en na alles wat er gebeurd was, raakte ik des te sneller in de stress. Helaas werd mijn vermoeden bevestigd. Het vruchtje was alsnog gestopt met groeien en er was echt totaal geen hartactie meer te bekennen. Ik voelde me zo rot en verraden en verward.
Eerst wel, toen niet, toen weer wel en uiteindelijk toch weer niet…

Woensdag 13 oktober
Na een laatste controle bij de gynaecoloog medicatie meegekregen, om de miskraam op gang te brengen. Ik wou geen curettage.

De eerste 4 pillen heb ik wel een uur in mijn handen gehouden. Uiteindelijk heb ik ze dan toch weggegooid en ben ik gaan slapen.

Donderdag 14 oktober 2010
Om half 12 ‘s ochtend, na een hoop gestress, uiteindelijk toch de eerste vier pillen ingebracht.
En toen kwamen alle emoties los... Ik snapte niet waarom dit nu weer net bij ons moest gebeuren. Waarom was het ons niet gegund??

Om half 3 kwam mijn vriend me bij mijn moeder ophalen (hij komt donderdagmiddag altijd thuis), en reden we naar huis toe. Ik had weinig pijn en nog maar een beetje bloed verloren, maar verder ging het wel. Dus zijn we zelfs nog door de MC-drive gereden.
Maar toen ik bij ons thuis uit de auto stapte, leek het of de sluis open werd gezet. Ik verloor bloed met flinke golven en de stolsels waren ook niet zuinig. Ik ben toen bij mijn oma gaan zitten, omdat ik even niet meer wist waar ik alles moest zoeken. Ik moest rustig worden.

'‘s Avonds kwam echt het besef: ik ben mijn 2de kindje verloren. Ik voel me leeg.
Ik kan niet wachten om het weer te proberen, maar de angst dat het weer fout zal gaan, snijdt me nu nog even de pas af.
Ik heb nu 2 engeltjes daarboven. Gelukkig zijn ze niet alleen en ik zal ze ook echt nooit vergeten!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld