Het was ons derde kindje.

, 1.448 keer bekeken

Op 11 augustus is het alweer 5 jaar geleden dat ons derde kindje zomaar geboren werd. Ik was toen 17 weken zwanger.
Ons tweede kindje, Esther, is op 22 november 1996 geboren. Omdat ik borstvoeding gaf, dacht ik dat het door de hormonen kwam dat ik maar niet ongesteld werd.Toch ging ik even naar de dokter, die constateerde dat ik zwanger was van ons derde kindje. Ik ben erg geschrokken, dat kan ik je wel vertelen. Ik kon het niet accepteren dat ik weer zwanger was. Ik was net bevallen van een mooie meid en nu alweer zwanger? Nee, dat kon ik moeilijk accepteren.

In de 8e week werd een echo gemaakt van een mooi, gezond baby'tje. In 15de week ben ik naar de verloskundige gegaan. Ze kon geen hartslag vinden en vond het raar. "Ja," zei ze: "je hebt een echo. Anders zou ik zeggen dat je niet zwanger bent."
Tja, wat nu? Ik ben naar huis gegaan.
Twee weken later lag ik 's middags lekker in de zon en zei tegen mijn baby'tje:"Ach, waar maak ik me toch druk over? Jij wordt ook wel groot."
Nou, wat denk je… Ik begon te bloeden en kreeg vreselijke weeën. Ik heb meteen de verloskundige gebeld en ik mocht direct komen. Ze vertelde mij dat ze vermoedde dat ik aan het bevallen was en dat de baby dood was. En daar stond ik dan na een goedendag weer buiten.
's Nachts om ongeveer 2 uur is hij geboren. Ik moest naar het toilet. Op de trap kreeg ik erge krampen. Ik kon nog maar net het toilet halen en na een pers wee hing hij daar, tussen mijn benen bungelend aan de navelsteng. Ik was helemaal over mijn toeren. Mijn man kwam naar beneden, troostte me en daarna heeft hij ons kindje met een grote schaar bevrijd van de navelstreng.

Na een kwartier heeft hij de verloskundige gebeld en die was er zo. We hebben zo met z`n tweeën, in stilte afscheid kunnen nemen van ons kleine mannetje. Maar wat dan? Wat doen de meeste mensen nu met zo`n klein baby'tje? Onze verloskundige was eerlijk, ze zei:"Als ik het meeneem, belandt het in de biobak."
Wat een afschuwelijk idee! We hebben het gehouden en mijn man heeft het bij ons in de bloementuin begraven. Ikzelf weet niet waar, het is een stukje van mijn man z`n verwerking geweest. Ik wilde niet telkens aan ons kindje herinnerd worden als ik de tuin aan het wieden ben.

Hoe kom ik er nu toe om dit verhaal te schrijven? Twee maanden daarna raakte ik zwanger van ons vierde kindje. Na een heel moeilijke zwangerschap en veel in het ziekenhuis gelegen te hebben met vroeg tijdige weeën, is hij op 29 juli 1998 geboren. Hij was ook heel klein maar nu is hij een mooi kereltje, nog erg klein van stuk maar gelukkig kerngezond.
Ons gezin was compleet, zoals men dat zegt. De slaapkamers waren vol maar wat denk je… Ik ben weer zwanger, van ons vijfde kindje.
Ik durf niet meer na te denken. Blij ben ik niet, we moeten verhuizen naar een grotere woning want uitbreiding is in onze woning niet mogelijk. Ik ben bang dat het weer een zware zwangerschap wordt, bang om het te moeten verliezen en bang om het te moeten krijgen.

Een zwangere moeder

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld